All Chapters of ทัณฑ์รักนางบำเรอ: Chapter 31 - Chapter 40

ท่านไม่ตอบว่ากระไร หันไปหาคีรยา “กินได้หรือยังจ๊ะ แม่หิวมาก” นาฬิกาบอกเวลาว่าเลยเที่ยงไปเกือบชั่วโมงแล้วคีรยารีบกระวีกระวาดเลื่อนเอาโต๊ะที่วางถาดอาหารเข้ามาที่ตรงหน้าของท่าน ก่อนจะจัดแจงทุกอย่างให้เรียบร้อยไพรภูมิยังรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ที่อย่างน้อย คุณแม่ก็ชอบการดูแลของคีรยา เขาเริ่มเป็นไม้เบื่อไม้เมากับคุณแม่ตั้งแต่ท่านนึกเอาแต่ใจในเรื่องหลานไพรภูมิไปหาข้าวกิน และนั่งดื่มกาแฟ ระหว่างนั้น เขาก็กระหน่ำส่งข้อความไปหาปันฐิตาอีกหลายข้อความ(ปันกลับมานะ เพราะว่าตอนนี้พี่มีเรื่องของคุณแม่ให้คิดมากแล้ว พี่ไม่อยากจะคิดมากเรื่องของปันอีก ที่จริงเรื่องของเราไม่มีอะไรเลย)(ปันจ๋า จำวันที่เราสองคนตกหลุมรักกันได้ไหม วันที่เราเริ่มต้นรักกัน ความรักของเรามันเริ่มต้นด้วยความสวยงาม พี่ไม่อยากให้มีการเปลี่ยนแปลงอะไรใด ๆ ทั้งนั้น)(พี่สัญญา เมื่อปันกลับมา พี่จะทำดีกับปันให้มากขึ้น พี่จะไม่ทำให้ปันต้องยุ่งยากหัวใจ และเรื่องราวที่พี่เคยคุยไว้ รวมถึงเรื่องของคุณแม่ ขอให้ปันลืมไปซะ ลืมทุกเรื่อง เรามาเริ่มต้นกันใหม่)(ที่รัก ปันจ๋า พี่รักปันรักมากที่สุดรู้ไหม เคยรักปันแบบไหน พี่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง)The Jugg

เขากลับบ้านไปแบบเซ็ง ทั้งพะวงเรื่องของคุณแม่ และปันฐิตาภรรยารัก รวมถึงคีรยาด้วยการทำนายของไพ่ยิปซีนั้นทำให้เขาถึงกับวิตกจริต ทั้งที่ไพรภูมิเป็นคนที่หนักแน่นมากพอ แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างที่สะกิดหัวใจของเขาอยู่ และบรรยากาศของการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในตอนนี้ด้วย คืนนั้นเขานอนหลับไปด้วยหัวใจที่ว้าวุ่นเช้าวันต่อมาคีรยาแทบช็อกที่เห็นไพรภูมิยืนกดกริ่งอยู่ที่ประตูบ้าน เธอที่กำลังเตรียมตัวออกไปใส่บาตรตอนเช้าถึงกับตกใจ“คุณมาทำอะไรที่นี่ แล้วคุณหาบ้านของฉันเจอได้ยังไง” แววตาของเธอเต็มไปด้วยคำถาม และความไม่ไว้ใจ ไม่เพียงแต่ตัวเธอที่จะมีปัญหา ต้องเป็นปันฐิตากับหมอภูบดีด้วย“ฉันจะมารับเธอให้ไปหาคุณแม่ด้วยกันไง”หัวคิ้วของคีรยาขมวดเข้าหากัน “ฉันไม่ได้ตอบตกลงว่าจะไปกี่โมงนี่คะ แล้วตอนนี้ฉันก็กำลังจะไปข้างนอก”เขาก้มมองเธอตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า และเห็นตะกร้าในมือ“แต่ฉันก็มารับเธอแล้ว วันนี้เป็นวันสำคัญของคุณแม่ หมอจะสรุปว่าคุณแม่ท่านเป็นอะไร ฉันอยากให้เธอได้อยู่ใกล้กับท่าน เผื่อว่า...” คำพูดของเขากลืนหายไป“อ่า” คีรยาถึงกับพูดไม่ออก เธอถึงกับอึ้งไป คนสูงวัยกับอาการที่คุณนายชวนชมเป็น อาจจะไม่ใช่โร

“อ่า ต้องตรวจเนื้อส่วนนั้นว่าเป็นเนื้อร้ายหรือเปล่า ผมยังไม่ฟันธงนะครับว่าเป็นมะเร็ง เพราะบางทีอาจจะเป็นแค่เนื้องอกธรรมดาได้นะครับ ต้องตัดออกมาแล้วส่งห้องแล็บเท่านั้น”สีหน้าของสองแม่ลูกแทบซีดจางส่วนคีรยาเองที่ได้รับรู้เรื่องนี้ไปด้วย ก็แสดงความไม่สบายใจออกมา สีหน้ามองสบตากับไพรภูมิที่ดูออกว่าเขาเสียใจที่ได้รับทราบข่าวร้ายของมารดาตัวเอง“อาการที่มีทั้งหมด สาเหตุหลัก ๆ ก็คงจะมาจากก้อนเนื้อก้อนนี้แหละครับที่ทำให้ระบบต่าง ๆ ภายในช่องท้องรวน ถ้าเราตัดออกเสีย อาการต่าง ๆ ที่เป็นจะดีขึ้น เอ่อ... ไม่ทราบว่า คุณชวนชมกับลูกชายจะปรึกษาเรื่องทำการผ่าตัดหรือเปล่าครับ หรือว่าจะหาหมออื่น เพื่อวินิจฉัยการรักษาโรคอีกที”“ผมอยากให้คุณแม่รักษาที่นี่ และเป็นคนไข้ของคุณหมอครับ ว่าแต่... จะผ่าตัดเนื้องอกนี้ได้เมื่อไรครับ”ไพรภูมิไปหาประวัติของคุณหมอพงศกรมาแล้ว ท่านเก่งและฝีมือดีมากคนหนึ่ง“ถ้าสะดวก ผมก็จะหาตารางนัดผ่ากันได้เลย”“แม่ว่าอย่างไรครับ”“ในเมื่อมันไม่ดี จะเก็บเอาไว้ทำไมล่ะ ผ่า ๆ ไปเถอะ” คุณนายมีแววตานักสู้ ยิ้มให้กับลูกชาย และบีบมือที่เย็นเฉียบของไพรภูมิแน่น ทั้งสองต่างให้กำลังใจกันและกัน“เอา

“ถ้าอย่างนั้น เราอาบน้ำ แต่งตัวเลยนะคะ แล้วไปเช็กเอาต์”“ครับ” เขาคว้าร่างของเธอมาซบอก ก่อนจะก้มลงไปหอมที่กลางกระหม่อม“ถ้าปันหย่าแล้ว เราสองคนจะแต่งงานกัน”“ค่ะ” เธอรับปากสั้น ๆ พลางหลับตาลง ในหัวสมองหนักอึ้งก่อนหน้าเริ่มว่างเปล่า ปันฐิตาต้องพยายามปล่อยวางบางอย่างในใจให้ได้เพื่อตัวของเธอเองสี่ทุ่มของคืนวันนั้น (ปันอยู่ที่บ้านแล้วนะคะ ปันเพิ่งไปซื้อมือถือใหม่ มือถือของปันตกแตก ใช้การไม่ได้นะคะ ไว้เราสองคนกลับมาคุยกัน)(คุณแม่อาการเป็นยังไงบ้างคะ)ปันฐิตาส่งข้อความไปถึงไพรภูมิเพียงเท่านี้ทันทีที่ไพรภูมิเห็นข้อความของปันฐิตา เขาก็อยากจะกลับบ้านเพื่อไปคุยกับเธอ ในขณะที่กำลังจะเดินเข้าไปเพื่อบอกกับคุณแม่ที่กำลังเตรียมตัวเข้านอน พยาบาลก็เดินเข้ามาพอดี“คุณชวนชมคะ คุณหมอนัดผ่าตัดเป็นวันพรุ่งนี้ เวลาเก้านาฬิกานะคะ ฉะนั้นคนไข้ต้องงดน้ำและงดอาหารหลังสี่ทุ่มค่ะ”“ทำไมเร็วจังคะ”“มีคนไข้คนนึงยกเลิกนัดนะคะ ก็เลยแทรกคิวของคุณชวนชมได้” พยาบาลยิ้มให้อย่างอ่อนหวานแววตาของชวนชมค่อนข้างวิตกเผยออกมาให้เห็น“ไม่ต้องกังวลนะคะคนไข้ คุณหมอท่านเป็นคุณหมอศัลยกรรมที่เก่งมาก ๆ คนหนึ่งของโรงพยาบาลของเราค่ะ แ

“ฉันพูดจริง แล้วที่สุดของที่สุด ฉันรู้แล้วว่า ชีวิตของฉันต้องมีแกอยู่ข้าง ๆ แยม เราสองคนทิ้งกันไม่ได้หรอก แกไปอยู่ที่ไหน ฉันก็ต้องหิ้วแกไปด้วย แกจะไปทำงานไกลหูไกลตาฉันได้ยังไง ฉันเป็นห่วงแย่” ทั้งสองสองคนโผเข้ากอดกัน“แกเหนื่อยมากไหม...ปัน”“ถามได้ เหนื่อยหัวใจที่สุด ฉันจะไม่ไหวอยู่แล้ว” และปันฐิตาก็ร้องไห้ออกมา“แยมทำเพื่อฉันอีกสักครั้งนะ ถือว่าเป็นการร้องขอครั้งสุดท้ายจากฉัน ที่ฉันจะขอให้แกทำอะไรให้”“พูดเป็นลาง ตบปากตัวเองเดี๋ยวนี้เลย คำว่าครั้งสุดท้าย เป็นกฎของเราสองคนที่ห้ามพูดออกมา”“นี่แก เราไม่ได้อยู่กันชั้นประถมนะ จะยังเชื่อเรื่องแบบนี้อีก” ทั้งที่เถียงแต่ปันฐิตาก็ตบปากตัวเองไปหนึ่งทีคีรยาชักตาใส่“ขอโทษ” ยกมือไหว้เพื่อนปลก ๆ“ก็ได้ ฉันจะอยู่ดูแลคุณนายสามเดือน จากนั้นฉันขอไปตามทางนะ ถึงแม้จะไปอยู่ไกล แต่หัวใจเราสองคนใกล้กัน”“ถึงเวลานั้น ฉันก็จะไม่ขัดศรัทธาเธอ”“จ้า” แล้วคีรยาก็ยกมือขึ้นลูบท้อง“ฉันหิวแล้วล่ะ เราสองไปหาอะไรกันไหม”“ส้มตำแซ่บ ๆ”“ใช่ เมื่อก่อนแม่ฉันก็อยู่โรง’บาลนี้ ด้านหลังมีร้านส้มตำอร่อยเวอร์ ไป๊...” ว่าแล้วก็ฉุดมือของปันฐิตาให้ลุกขึ้น สองสาวเดินออกไปตามทาง