All Chapters of ทัณฑ์รักนางบำเรอ: Chapter 11 - Chapter 20

“นี่ แม่รู้ไหมครับ คำว่าโอเคของผู้หญิงนั้น มันไม่โอเคเลยนะครับ ไม่มีใครโอเคกับเรื่องแบบนี้หรอก สมมุติถ้าตอนนั้นคุณพ่อเดินมาบอกคุณแม่ว่า อยากจะเอาเมียใหม่มาทำลูกเพิ่ม อะไรก็แล้วแต่ คุณแม่จะพูดว่ายังไงครับ” ไพรภูมิพ่นหายใจออกดังเฮือก“ฉันไม่ได้ให้แกเอาเมียใหม่ เมียแกก็ยังตั้งโด่ โดยอยู่ตรงนั้น ฉันไม่ได้ให้หย่า หรือว่าเลิกกันสักหน่อย แค่จะหาคนมาทำลูกให้แค่นั้นเอง ปัญหาไม่มีอะไรมากเลย ก็แค่ทำอกทำใจ รับเรื่องที่จะเกิดขึ้นเท่านั้น”“คุณแม่ควรจะเอาใจเขามาใส่ใจเราด้วย แม่ก็รู้ว่าการเลี้ยงเด็กไม่ได้ง่าย แล้วตอนนี้แม่ก็แก่มากแล้ว แข้งขาก็ไม่ดี”“ฉันมีคนใช้”“คนใช้ก็ไม่เหมือนแม่ที่แท้จริง แล้วที่คุณแม่ต้องการให้อุ้มบุญพอลูกเกิดมาคุณแม่จะให้ผมกับปันเลี้ยงกันสองคนใช่ไหมครับ”“ฉันจะเลี้ยงเอง”“อ้าวสรุปว่า คุณแม่อยากได้ลูกของตัวเอง ไม่ได้อยากได้ลูกของผม”“ฉันอยากได้เด็กมาเลี้ยง แต่ต้องเป็นลูกของแก”“หึ-หึ ผมเป็นลูกคงพูดอะไรไม่ได้ สุดแท้แต่แม่ครับ แต่ผมขอร้องอย่างหนึ่ง แม่อย่าไประรานปันอีก”“แตะต้องไม่ได้เลยนะ เมียแกน่ะ”“ก็แม่ทำไม่ถูก”“ไม่ต้องพูดแล้ว รำคาญปวดหัว เผ็ดเอายาพาราฯ มาให้ฉันกินหน่อยซิ ฉั

“ฉันเข้าใจว่า พี่เชนรักแม่มาก แต่เขาก็ไม่ควรทำร้ายจิตใจแก ปัน... แกก็พูดไปสิ ว่าแกเป็นเมีย”“แต่ฉันก็ไม่ใช่เมียที่ดี แยม... แกก็รู้”“แต่พี่เชน เขาไม่รู้ แม่เขาไม่รู้”“แต่บาปมันติดอยู่ที่ในใจของฉัน แยมแกก็รู้ไหม ฉันเจ็บปวดทุกครั้งที่ฉันคิดถึงเรื่องนี้ แล้วก็มาบ้านหลังนี้ด้วย พี่หมอแบล็กเมลฉัน เขาบอกว่าหากฉันไม่ยอมทำตามเขา พี่หมอจะบอกพี่เชนเรื่องของเขากับฉันทุกอย่าง แล้วสุดท้าย ฉันก็ต้องหย่ากับพี่เชนจนได้ เขาอยากให้ฉันเป็นแบบนั้น แต่... ถ้าฉันจะหย่ากับพี่เชน ฉันก็อยากจากมาแบบสวย ๆ แล้วจบกัน ฉันอยากให้พี่เชนเขาจดจำฉันในสิ่งที่ดี ๆ”“โธ่เพื่อน”“แค่คิดว่าจะหย่ากัน หัวใจฉันก็จะทนไม่ไหวอยู่แล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมา หลังจากที่แม่ของเขารู้ว่าฉันตั้งท้องไม่ได้ แกรู้ไหมว่ามันเกิดเรื่องแย่ ๆ ขึ้นกับฉันมากมาย คุณแม่ไม่ได้เอ็นดูฉันเหมือนเดิม ท่านเกลียดฉัน และพยายามผลักไสฉันออกมาจากชีวิตพี่เชน เราสองคนระหองระแหงกัน ชีวิตคู่ของเรามันเกิดช่องว่างระหว่างกันและกันมากมาย จนตอนนี้ฉันคิดว่า

“การดื่มมันเป็นการคลายเครียดได้ดีทีเดียวแหละ ยิ่งตอนที่เราหัวหนัก ๆ เพราะอ่านหนังสือเยอะ”“ปันคิดว่ามันจะไม่ยิ่งแย่ไปกันใหญ่สิคะ พอเมาแล้ว คนเราก็ยิ่งหัวหนักเข้าไปอีก ถ้าเป็นปัน ปันคงจะคิดอะไรไม่ออกค่ะ” เธอหัวเราะชอบใจ“ไม่หรอกปัน มันดีจริง ๆ นะ ลองดูไหม”“ปกติปันจะดื่มเวลาที่เข้าสังคม หรือว่ามีงานเลี้ยงเท่านั้นค่ะ ปันรู้สึกไม่ชอบค่ะ ดื่มแล้วมันไม่ถูกใจ”“มันยังไงหรือจ๊ะ”“ทั้งกลิ่น ทั้งรสชาติมันไม่น่าพิสมัยน่ะค่ะ”“แสดงว่าเราไปเจออะไรที่ไม่อร่อยนะสิ”“หื้อ มีเหล้าที่อร่อยด้วยเหรอคะ”“มีสิ พี่จะชงให้ดื่ม”“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ จะให้ดื่มที่ไหนเนี่ย ไม่ได้ไปผับหรือว่าไปที่ค็อกเทลเลานจ์หรือคะ”“ไม่หรอก พี่มีที่นั่งดื่มส่วนตัวที่บนชั้นห้าของบ้านพี่” เขาชี้ไปด้าน

“พี่ไม่สน พี่ไม่แคร์ว่าปันมีใคร แต่ปันจ๋า เป็นของพี่อีกคนนะ เรามารักกัน พี่จะทำให้ปันมีความสุข และลืมทุกเรื่องที่เป็นความทุกข์ พี่ไม่หวังอะไรมากไปกว่าการได้อยู่ใกล้กับปัน”“พี่หมอ ไม่ค่ะ มันต้องไม่ใช่แบบนี้” ปันฐิตาพยายามจะขัดขืน ทว่าร่างอันบอบบางของเธอก็ไม่อาจต้านทานแรงของกายกำยำที่โถมทาบทับและบังคับร่างกายของเธอเอาไว้ได้เขาทั้งจูบทั้งกอด และรัดร่างของเธอเอาไว้แน่น แทบอยากจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกันกับปันฐิตา ริมฝีปากของเธอที่ถูกเขาครอบครองไม่อาจจะต่อต้านอะไรได้ ได้แต่จูบตอบหมอภูบดีเพื่อระบายความอึดอัดหวามวาบในหัวใจที่เริ่มก่อเกิดขึ้น จากที่เธอกับไพรภูมิต้องเข้ากระบวนการเพื่อให้เธอตั้งครรภ์ ทั้งสองคนไม่เคยได้แตะต้องเนื้อตัวของกันและกันเลยมามากกว่าสามเดือน การกระทำที่รุกล้ำของหมอหนุ่มทำให้หญิงสาวแทบหลอมละลาย จูบที่บดเบียดหนัก ผสานกับความต้องการที่คุณหมอหนุ่มแสดงออกมา มันทำให้ปันฐิตาเกิดความรัญจวนใจอย่างประหลาด หรือว่าเป็นเพราะค็อกเทลที่เขาทำให้เธอดื่มกินลงไปในร่างกายกันแน่ &

เย็นวันนั้น(แยม วันนี้ฉันนัดกับพี่หมอที่บ้านนะ) ข้อความสั้น ๆ ที่ปันฐิตาส่งเข้ามาหาคีรยาคีรยาถึงกับถอนหายใจ ทั้งสองคนเพิ่งจะนัดกันไปเมื่อไม่นานนี้ พักหลัง ๆ เธอคิดว่าทั้งหมอภูบดีและปันฐิตานัดเจอกันบ่อยขึ้นถี่ขึ้น  คีรยายกมือถือขึ้นมาดู เกือบจะหกโมงครึ่งแล้ว เธอจึงรีบออกจากบ้าน พอเดินไปถึงตรงกลางซอย เธอก็เห็นรถยนต์ของหมอภูบดีแล่นเข้ามา หญิงสาวไม่ได้หันมองตาม รีบก้มหน้าก้มตาเดินงุด ๆ คีรยาคิดว่า เธอไม่ควรจะคุยกับหมอภูบดี เพราะเธอรู้สึกว่าทำหน้าตาไม่ค่อยถูกเวลาเจอหน้าเขา ไม่อยากตีสองหน้าเวลาเจอจัง ๆ กับหมอภูบดีอีกด้วย อีกอย่างคีรยาคิดว่าสิ่งที่หมอภูบดีทำไม่ถูกเอาเสียเลย และข้อมูลที่เธอได้มาจากเพื่อน ก็คือ ปันฐิตาถูกหมอภูบดีบังคับขู่เข็ญอย่างไม่เต็มใจคีรยาเดินเข้าไปที่เซเว่น วันนี้เป็นวันครบรอบการจ่ายบิลที่เธอได้เป็นหนี้บัตรเครดิตเอาไว้“อ้าวคุณแยม”“พี่เผ็ดมาทำอะไรคะ” เธอมองเผ็ดอย่างแปลก ๆ เพราะมันไม่ใช่เวลาที่เผ็ดจะมาเดินเล่น และคีรยาเองก็รีบซ่อนบิลที่อ