บททั้งหมดของ ทัณฑ์รักนางบำเรอ: บทที่ 51 - บทที่ 60

ไพรภูมิเอาอกเอาใจเมียเป็นพิเศษ ในตอนที่ทุกคนกำลังกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย ปันฐิตาก็มีอาการพะอืดพะอม รู้สึกเหมือนมีอะไรมาติดอยู่ที่ลำคอ เหมือนอยากจะขย้อนเอาอาหารที่เธอกินเข้าไปออกมาจนหมดปันฐิตาใบหน้าเริ่มออกสีซีด และมีเม็ดเหงื่อผุดพราย เธอยกมือขึ้นมาแตะอยู่ลำคอ อีกมือกุมไปที่หน้าท้อง เธอหันไปมองหน้าคีรยา ที่คอยสังเกตและมองเพื่อนสาวอยู่ตลอดในขณะที่คีรยาเองก็พานจะกินข้าวไม่ลง ที่เห็นเพื่อนรักและไพรภูมิพะเนาพะนอกันอย่างออกนอกหน้า ตัวไพรภูมิเองเหมือนอยากจะแสดงให้คีรยารู้ว่า เขารักภรรยาของเขามากแค่ไหน“ปันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” พูดขึ้น และพยักหน้าให้กับคีรยาเหมือนส่งสัญญานกัน“ไปแยม”คีรยาจึงรีบลุก และเดินตามปันฐิตาเข้าไปในบ้านปันฐิตาเดินกึ่งวิ่งเพื่อไปที่ห้องน้ำ โดยมีคีรยาตามไปติดๆ“ปัน แกเป็นอะไร”“แยม ฉันอยากอ้วก” หน้าเขียวหน้าเหลืองเพราะกลัวทุกอย่างจะพุ่งออกมาในขณะที่เดิน สองสาวจึงเดินลิ่วเข้าห้องน้ำไปพร้อมกัน เมื่อเข้าไปถึงปันฐิตาก็ได้แต่อาเจียนเอาทุกอย่างที่เพิ่งกินลงไปออกมาจนหมด คีรยาได้แต่ลูบหลัง และมองด้วยความเป็นห่วงไพรภูมิเองทำท่าจะลุกตามไปอีก คุณแม่ก็เอ่ยขึ้น“แกไม่ต้องไป

ปันฐิตาขยับเข้าขยับเก้าอี้เข้าไปนั่งใกล้ไพรภูมิ ก่อนจะซบหน้าลงไปที่หัวไหล่ของเขา ทั้งสองคนชี้ชวนกันให้มองดูดวงดาว“เราทั้งคู่ไม่ได้ทำแบบนี้ด้วยกันมานานแล้วนะ นึกถึงตอนที่ไปเขาใหญ่ด้วยกันนะคะ”“ไว้เราไปนอนดูดาวกันไปอีกไหม”“ไปค่ะ”“เมื่อไหร่ดี เอ... แต่ช่วงนี้พี่คงยังไม่ได้หรอก”“ใช่ค่ะ คุณแม่ก็ยังไม่หายดี”“พรุ่งนี้ ใส่บาตรเสร็จ พี่ก็จะกลับบ้านมารับคุณแม่ไปหาหมอ และฟังผลของก้อนเนื้อ” สีหน้าและแววตาของเขาเป็นกังวล“คุณแม่จะต้องไม่เป็นอะไรค่ะพี่เชน พี่อย่างห่วงไปเลย”“พี่ก็หวังเอาไว้แบบนั้นเหมือนกัน” เขาพ่นลมหายใจเสียงดัง“วันนี้มีเรื่องหนึ่งที่พี่สบายใจที่สุด ที่ได้เห็นคุณแม่อ่อนลง และยอมขอโทษปัน ปันจ๋า ปันคงสบายใจแล้วนะ คุณแม่จะไม่บังคับอะไรพวกเราอีก”“พี่บังคับให้คุณแม่พูด และทำแบบนี้ใช่ไหมคะ”“เปล่านะ ไม่ใช่เลย คุณแม่ท่านเต็มใจเอง และยังเรียกพี่ไปคุยด้วย ส่วนเรื่องของที่แม่ให้ของปัน พี่เองก็ยังไม่รู้ล่วงหน้า แม่ไม่ได้บอกพี่ก่อนเลย” ปันฐิตายิ้มอย่างดีใจ แต่ในอกนั้นแสนเศร้า ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นก่อนที่จะไปทำกิฟต์ หรือพยายามทำทุกวิถีทางที่จะมีลูกกัน หากเขาและเธอไม่ได้ไปที่คลินิกหมอภูบดี

คีรยารีบก้าวขาเดินจากไปอย่างรวดเร็ว หญิงสาวเดินเข้าห้องของตัวเอง และปิดประตูสนิท ใส่กลอน ก่อนจะนั่งทรุดตัวลงไปอย่างอ่อนแรง ภายนอกเธออาจจะดูเข้มแข็งแกร่ง แต่ภายในหัวใจนั้น มันระบมร้าวจนแทบแหลกสลาย‘ฉันถือว่าเป็นความผิดของฉันเอง ที่ฉันพลาดท่า มันไม่ใช่ความผิดอะไรของคุณ เราสองคนอยู่บนเส้นขนาน ไม่มีทางบรรจบกันได้ และฉันก็ไม่อยากจะบรรจบกับคุณด้วย ขอร้องเถอะ ขอร้อง’เธอได้แต่กลืนน้ำตาให้ไหลย้อนเข้าไปข้างในอก คีรยาพยายามกักเก็บมันลงไปข้างใน ไม่อยากให้มันไหลรินอย่างน้อยก็ได้บอกตัวเองว่า อย่าทำตัวเป็นคนอ่อนแอ นอกจากไม่มีคนสงสาร ทุกคนอาจจะสมเพชเธอก็ได้เมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว ปันฐิตาได้นัดเจอกับหมอภูบดีที่บ้านเช่า เขาจึงรีบมาหาเธอในทันทีด้วยความรักและคิดถึง ปันฐิตานั่งกำมือแน่น เธอนั่งรอหมอภูบิดีอยู่ที่โซฟา เมื่อได้ยินเสียงรถยนต์ของคุณหมอแล่นเข้ามาจอด หญิงสาวเธอถึงกับลุกขึ้นยืน และหันหน้าไปทางประตู คุณหมอเดินลงมาด้วยรอยยิ้ม “ปันจ๋า ปันคิดถึงพี่ใช่ไหม พี่ก็คิดถึงปัน คิดถึงมาก” เขาตั้งใจเดินเข้าไปเพื่อสวมกอดเธอปันฐิตาขยำกำกระดาษในมือจนยับยู่ยี่ เธอขว้างกระดาษที่ปั้นเป็นก้อนไปที่ใบหน้าของคุณห

“โดยที่ให้ไอ้คนนั้น ไอ้เชนมันเป็นพ่อของลูกพี่นะเหรอ หึพี่ไม่มีวันยอม” หมอภูบดีพูดเสียงแข็งแต่เมื่อหันมาเห็นว่าน้ำตาของเธออาบทั้งใบหน้า หมอก็ถอนหายใจ เขายอมรับว่ารักปันฐิตามาก และเขาเห็นแก่ตัว หมอภูบดีอยากจะครอบครองเป็นเจ้าของปันฐิตาแค่เพียงคนเดียว“เอาเถอะ เราจะไม่คุยเรื่องนี้กันก่อน ตอนนี้ปันต้องดูแลรักษาสุขภาพของตนเองให้ดีขึ้น พี่จะจัดยาบำรุงร่างกาย แต่ปันต้องพยายามกินข้าวเข้าไปนะ ปันจะได้แข็งแรง”“ปันอยากตาย”“ปันอย่าพูดคำนี้ให้พี่ได้ยินอีก ไม่งั้นเราสองคนก็ตายไปพร้อม ๆกัน” เขาจับตัวเธอให้หันมาหา หมอภูบดีมองจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ จนสุดท้ายปันฐิตาเองที่ต้องหลบสายตาของเขาด้วยหัวใจที่ร้าวราน“พี่จะให้เวลาปันตัดสินใจ ตอนนี้พี่ต้องไปทำงานต่อ”ปันฐิตาไม่พูดอะไรอีก ได้แต่หลับตาลง เขาจึงก้มลงไปจุมพิตที่หน้าผากของเธอ จากนั้นหมอภูบดีจึงเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบ ๆติ้ง ติ้ง...เสียงเตือนว่ามีข้อความเข้าในมือถือของปันฐิตาคีรยาเองที่ส่งเข้ามาหา(เพื่อนรัก ปันเป็นยังไงบ้าง แกดีขึ้นหรือยัง พี่เชนเขาไม่ยอมให้ฉันเฝ้าแก เขาจ้างพยาบาลพิเศษมาดูแลแก)(ฉันอยากจะตายจังเลยแยม ฉันอยากจะตาย)(ปันอย่าพ

แล้วยิ่งเธอได้เห็นสายตาที่เย็นชาของเขาที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง แล้วยังเพิ่มพูนให้เธอเจ็บใจขึ้นไปอีก ทำให้คีรยาปวดระบมอยู่ในหัวใจอย่างยากจะเยี่ยวยา คีรยารีบสลัดเรื่องระหว่างเธอกับไพรภูมิที่เป็นไปไม่ได้ออกไปจากหัว“แล้วแกเป็นยังไงบ้าง ยังเวียนหัวอยู่ไหม ฉันซื้อผลไม้ดองเปรี้ยว ๆ มาให้แกด้วย”เมื่อได้ยินดังนั้น ปันฐิตาก็กระเด้งตัวขึ้นมานั่งในทันที สีหน้าที่ซีดจางเริ่มมีสีสัน“ของดองเหรอ น่าจะดีนะ ฉันรู้สึกพะอืดพะอม น้ำลายท่วมปากจะแย่แล้ว ไหนขอฉันกินหน่อย”“นี่เยอะแยะเลย ฉันแวะซื้อที่หน้าเซเว่น แกจะกินเลยไหม”“กินสิ ฉันต้องรีบกินก่อนที่พี่เชนจะเข้ามา ไม่งั้นพี่เชนจะต้องสงสัยว่า ฉันเป็นอะไรถึงได้กินของเปรี้ยว” ปันฐิตารีบเปิดถุงทันที“แล้วเขาไม่ถามแกเหรอว่า แกเป็นอะไร”“ถามสิ แต่ฉันไม่ได้บอก” เคี้ยวตุ้ย ๆ เหมือนไม่รู้สึกถึงรสชาติที่เปรี้ยวปรี๊ด จนคนที่นั่งมองถึงกับกลืนน้ำลาย“อร่อยไหม แกไม่เปรี้ยวหรือไง”“อร่อย ไม่เปรี้ยว กำลังดีเลย เฮ้อ... ค่อยหายใจโล่งหน่อย”“อย่ากินเยอะ ประเดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก”“แกอย่าลืมเอากลับไปด้วยนะ อย่าให้เหลือซากในนี้ ฉันไม่อยากตอบคำถามของพี่เชน”“จ้า”“เอ่อ... นี่แยม ฉั