บททั้งหมดของ ทัณฑ์รักนางบำเรอ: บทที่ 1 - บทที่ 10

พายุสวาทได้ผ่านไป ตอนนี้คีรยาได้แต่นอนสะอื้นไห้ หันหลังให้กับเขาไพรภูมินอนยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก อยากจะใช้มือแตะไปที่หัวไหล่ของคีรยา แต่ก็ไม่กล้าครั้งนี้ทำตามหัวใจที่เกินจะต้านทาน เขารู้ดี“ยังไงเธอก็คือเมีย ฉันจะไม่ทิ้งหรอก แต่อย่าให้ปันรู้”‘นี่เขามาเพื่อตกลงกับฉันเรื่องนี้ ให้ฉันปิดปากเงียบ’คีรยาถึงกับโมโห “คนชั่ว สันดานเลว” เธอลั่นปากด่าเขา“ฉันไม่ได้รักเธอ มันคือ...”“ไม่ต้องพูดค่ะ ออกไป แล้วอย่าได้ทำแบบนี้อีก อะไรก็ตามที่ฉันทำให้คุณไม่พอใจในอดีต จนถึงวินาทีนี้ ฉันขอให้คุณลืมไปเสีย ฉันอโหสิกรรมให้ค่ะ” คีรยายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาของตัวเองแรง ๆ“แยม”“ไปค่ะ ไปเสียก่อนที่ฉันจะหาอาวุธอะไรมาฆ่าคุณ” เธอดึงผ้าห่มที่ห่มท่อนล่างของเขาออก“ฉันไม่อยากเป็นคนบาป และไม่อยากติดคุก ไปให้พ้นหน้า ไป...” คีรยากัดฟันพูด เค้นน้ำเสียงที่แสนแหบพร่า ร่างเล็ก ไหวโยกไปกับการกลั้นเสียงสะอื้นไห้ไพรภูมิรีบลุกขึ้นแต่งตัว ก่อนจะหยิบเงินออกมาจากกระเป๋า แล้ววางเอาไว้ที่ข้างหมอน“ไปหาซื้อยาฉุกเฉินกินเสีย เพื่อไม่ให้ท้อง ฉันไม่อยากมีลูกกับเธอ”“...”‘โอ้’ คีรยาทั้งเจ็บและจุกกับถ้อยคำของเขาไพรภูมิช่างใจร้ายและเยือกเ

“คำก็น่ารังเกียจ สองคำก็น่ารังเกียจ ปันชักจะยังไง ๆ แล้วนะคะ หรือว่า... ที่จริง พี่ไม่ได้รังเกียจแยม เพียงแต่ไม่อยากจะเห็นแยม และไม่อยากได้ใกล้ชิดแยม”“ปันพูดแบบนี้ได้ยังไง พี่เป็นผัวของปันนะ” เขาร้อนตัวใช่สิ... ร้อนใจด้วย เขาเกลียดผู้หญิงที่ดูขรึมเงียบ แต่กลับเร่าร้อนเวลาอยู่บนเตียง“เอาเถอะ สุดท้ายปันก็กลับมาหาเรื่องพี่แทน” เขาส่ายหน้า ไม่แตะแก้วน้ำที่เธอยกมาให้ พร้อมกับลุกขึ้นยืน ไพรภูมิยืนเท้าสะเอว“ถ้าปันเต็มใจที่จะให้แม่นั่นมายืมเงิน แล้วก็สร้างความเดือดร้อนให้ต่อไปเรื่อย ๆ ปันไม่ได้เดือดร้อน ก็เอา เชิญเลย” กางมือออก พร้อมกับทำสีหน้าเครียด“ปันเต็มใจ อีกอย่างปันก็ไม่ได้เอาเงินของพี่ให้กับแยม มันเป็นเงินของปันเอง”“นี่ปันถึงกับพูดขนาดนี้เลยเหรอ พี่แตะต้องเพื่อนของปันไม่ได้เลยใช่ไหม”“ปันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นค่ะ เพียงแต่ขยายความว่า มันไม่มีตรงไหนที่พี่จะเดือดร้อน ปันใช้เงินส่วนตัวเอง”“ก็ได้ พี่จะไม่ยุ่งกับปันอีกแล้ว เชิญ เชิญ เชิญเลย อยากทำอะไรก็เต็มที่ ไม่ต้องเห็นหัวกัน” เขาพูดอย่างอารมณ์เสียฉุนเฉียว แล้วหุนหันเดินออกไปจากตรงนั้น ก่อนจะก้าวขาขึ้นบันได เมื่อไปถึงห้องนอน เขา

“อย่างนั้นเหรอ” ดูไม่เชื่อ คุณชวนชมนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด“ใช่ แม่ต้องเชื่อนะครับ ยายคนนี้เป็นเครื่องสูบเลือดเนื้อคนอื่น ผมไม่ชอบยายผู้หญิงคนนี้ เธอเป็นปลิง เห็นแก่เงิน คงจะเห็นว่าปันนั้นเป็นเหมือนบ่อข้าวบ่อน้ำ บ่อเงินบ่อทองของหล่อน ไม่มีเงินทองใช้ หล่อนก็จะมาขอ คงจะเห็นว่าปันเป็นคนใจดี ละรักเพื่อนมาก จึงเอาความใจอ่อนของปันมาเป็นข้ออ้าง เลวจริง ถ้ามีเพื่อนแบบนี้ สู้ไม่ต้องมีเสียดีกว่า”“อูย ปากคอเราะรายนะ เป็นไปไม่ได้หรอก จะมีหรือ อยู่ ๆ จะมาให้เงินให้ทองกัน มันได้ยังไง แกลองคิดด้วยหัวสมองอันน้อยนิดของแก คิดซิ คิด...”“แม่ครับ ตอนนี้ผมชักจะยังไงยังไงกับแม่แล้วนะครับ สรุปว่าผมเป็นลูกแม่จริง ๆ หรือเปล่า”“เหอะ! ทำไมคิดอย่างนี้”“ก็แม่ทำให้ผมคิด ที่แม่พูดจากับลูกอย่างนี้”คุณชวนชมนั่งถอนหายใจ เจอหน้าลูกชายทีไร อารมณ์มักจะขุ่นเขียวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุที่หลังประตู เมื่อได้ยินดังนั้น คีรยานั้นรีบก้าวขาฉับ ๆจากไป เธอไม่อยากได้ยินเสียงของเขา และไม่ได้ไม่อยากฟังคำพูดที่ระรานว่าร้ายของไพรภูมิที่มีต่อตัวเองทำไมเขาถึงได้จงเกลียดจงชังเรานัก ทั้งที่เหตุการณ์นั้นก็ผ่านมาตั้งสี่ปี ทุกอย่างก็ไม่ใช่ค

คีรยาตกอยู่ในสภาพตกงานมาได้หกเดือนกว่า ๆ แล้ว บริษัทที่เธอทำงานปิดกิจการ และเลิกจ้างพนักงานทุกคน ดีว่าคีรยายังได้เงินจากการปิดกิจการนี้มาได้ถึงหกเดือน ซึ่งเดือนนี้ก็เป็นเดือนที่หกพอดี เงินที่จะกินจะใช้ในแต่ละเดือนก็เริ่มร่อยหรอไปวันนี้ที่เธอเข้าไปหาปันฐิตา ก็เพราะว่า เธอได้ไปส่งงานที่รับจ้างปันฐิตาทำเป็นจ๊อบ ๆ ซึ่งความรู้เรื่องบัญชีที่เธอพอจะมี ก็ช่วยงานของปันฐิตาได้ไปหลายเปลาะคีรยาไม่ได้งอมืองอเท้าเหมือนอย่างที่ไพรภูมิกล่าวหา โชคดีที่เธอมีฝีมือในเรื่องการเย็บปักถักร้อย จึงทำงานฝีมือที่มีพวกกลุ่มเพื่อนรักและเล่นตุ๊กตา จึงคิดทำชุดตุ๊กตาออกไปขาย ทำให้มีรายได้พอค่าใช้จ่ายประจำวันแต่หนี้สินที่เธอได้สร้างเอาไว้ตอนที่แม่ป่วย ยังหามาใช้หนี้บัตรเครดิตไม่หมด แต่คีรยาก็พอมีเงินไปจ่ายในยอดที่เรียกว่าขั้นต่ำได้ ส่วนบ้านหลังนี้ที่เธอมาอาศัยอยู่เป็นบ้านของคนที่เรียกได้ว่าสนิท แต่เป็นคนสนิทของปันฐิตาไม่ใช่เธอการที่คีรยาได้รู้และได้เห็นอะไรบางเรื่องที่เป็นความลับของใครบางคน มันก็เหมือนน้ำท่วมปาก พูดไม่ได้ ได้แต่มองอย่างเศร้าใจ และคีรยาเองก็พยายามเข้าใจทุกฝ่

ส่วนคีรยา เธอพยายามเดินให้ช้า ๆ เพื่อจะให้ถึงบ้านช้าที่สุด แต่ในระหว่างเดินเข้าซอย หญิงสาวก็เห็นรถของใครบางคนขับออกมาจากบ้านแล้ว เธอถึงกับถอนหายใจอย่างโล่ง ๆ ก่อนจะรีบก้าวเท้าเร็ว ๆ เพื่อถึงบ้านให้เร็วขึ้น 22.18 น.คีรยามองที่หน้าจอมือถือ เธอควรจะนอนได้แล้ว วันนี้ง่วงเหลือเกินเมื่อไปถึงที่หน้าบ้าน คีรยาเห็นว่ากลอนประตูรั้วถูกล็อกไว้เหมือนเดิม เธอจึงใช้กุญแจไขเข้าไป หญิงสาวมองไปรอบ ๆ ด้วยความรู้สึกหงอยเหงา ที่นี่มันเป็นที่ซุกหัวนอนเพียงเท่านั้น‘ฉันต้องหางานทำให้ได้’‘เฮ้อ... ถ้าเศรษฐกิจดีขึ้นคงจะหางานได้เร็วขึ้น’‘หรือว่าฉันจะไปทำงานต่างจังหวัดดี’‘พรุ่งนี้แล้วกัน ค่อยไปท่องโลกในอินเทอร์เน็ต หางานใหม่อีกครั้ง งานอะไรทำก็ได้มั้ง ไปอยู่ยังที่ไกล ๆ’‘ไปอยู่บ้านนอกสิ ต่างจังหวัด เงินเดือนสักสี่ห้าพันก็คงอยู่ได้หรอก’‘แต่ว่าหนี้สินของฉันนี่สิ ตั้งสามแสน ฉันจะหาที่ไหนมาใช้ หรือว่าเราจะโกงเ