All Chapters of ทัณฑ์รักนางบำเรอ: Chapter 41 - Chapter 50

จากนั้นเขาก็ดูดดุนปลายลิ้นของเธออย่างสนุกสนาน หญิงสาวแทบหายใจไม่ออก เกือบจะลายใจขาดใจตายอยู่ตรงนั้น แข้งขาของคีรยาอ่อนแรง เธอได้แต่ยกมือจับเข้าไปที่เสื้อของเขาแล้วขยุ้มแรง เหมือนจะยึดไว้เป็นที่ตั้งเมื่อเขาผละริมฝีปากออก เขาก็เห็นใบหน้าที่แดงร้อนฉ่าของเธอ ไพรภูมยิ้มพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ“เธอจูบตอบฉันด้วยนะ เธอรู้ตัวหรือเปล่าแม่หนูแยม”“คุณมันเป็นคนบ้า” เธอผลักตัวของเขาออกอย่างแรง พยายามรวบรวมสติที่หลุดกระเจิงไปกับจุมพิตหวาม ๆ ของเขา“คุณเห็นฉันเป็นตัวอะไรกันแน่ ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณนะ อย่ามาทำรุ่มร่าม อีกอย่างคุณก็เป็นสามีของเพื่อนรักของฉันด้วย อย่ามาทำตัวแบบนี้ มันน่ารังเกียจที่สุด” คีรยาไม่พูดเปล่า ๆ เธอยกมือขึ้นมาฟาดไปที่ปากของไพรภูมิด้วย เสียงตบตามแรงมือน้อย ๆ ดังเผียะ แรงมือนั้นทำให้ใบหน้าของชายหนุ่มหัน มีสีแดงยกขึ้นเป็นปื้นบนใบหน้าของเขาทันที ไพรภูมิถึงกับขบกรามเน้น หันมามองจ้องตาของคีรยาอีกครั้งชายหนุ่มจึงได้เห็นน้ำตาของเธอไหลรินลงมาหยุดทั้งสองพวงแก้ม คีรยาสะบัดหน้าหนี เดินจากไปด้วยหัวใจที่ร้าวรอน เธอยกหลังมือขึ้นเช็ดปากตัวเองด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ความอุ่นร้อนจากปากของเขา

“คุณเชนคะ คุณเชน” เสียงของเธอนั้นแหบพร่า และเยือกเย็น คีรยาพยายามแข็งใจ ทำตัวเองให้เข้มแข็งเพื่อกลบความเสียใจ ไพรภูมิลุกขึ้นนั่ง ไฟที่เปิดสว่างโลกไปทั้งห้องทำให้เห็นเขาเห็นใบหน้าของคีรยาที่หมองเศร้า“เชิญคุณออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้ค่ะ ก่อนที่ใครจะมาเห็น” ร่างบางพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไห้ กลัวน้ำตาจะไหลออกมาให้เขาเห็นไพรภูมิได้แต่สะบัดศีรษะขับไล่ความมึนเมา เขาพยายามจ้องหน้าเธอ กะพริบตาถี่ สติของเขากลับคืนมาได้บ้าง ชายหนุ่มมองไปรอบ ๆ ห้อง และมาหยุดที่คีรยาอีกครั้ง เธอถึงกับเบือนหน้าหนีที่ได้เห็นสายตาประหลาดใจไพรภูมิถลันลุกขึ้นนั่ง ขาสองข้างห้อยลงไปที่ข้างเตียง เขาถึงกับตกใจเมื่อได้เห็นว่าบนเนื้อตัวของเขาไร้อาภรณ์ ชายหนุ่มรีบคว้าผ้าเช็ดตัวที่คีรยาวางใกล้มาพันกาย ไพรภูมิกลืนน้ำลายลงคอดังเอือก “นี่มันเกิดอะไรขึ้น” เขาพึมพำพยายามนึก แต่สุดท้ายเขาก็รู้ตัวดีว่ามันเกิดอะไรขึ้นที่นี่ ระหว่างเขาและก็เธอบนเตียงนอนของคีรยา“ฉัน” เขาพูดไม่ออก“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นค่ะ เพราะว่ามันไม่มีประโยชน์อันใดทั้งนั้น ฉันขอเชิญคุณออกไปจากห้องนอนของฉันค่ะ ก่อนที่คนในบ้านจะมาเห็น และรู้เป็นห่วงของปัน ฉันไม่อยาก

“แหม... ก็คนอยู่ด้วยกันใช่ไหมคะ นิสัยก็ซึมซับกันมาได้” เผ็ดอมยิ้ม ก่อนจะจัดแจงยกเอาอาหารไปวางไว้ที่โต๊ะกินข้าว“คุณเชนจะกินเลยไหมคะ” ทำท่าจะตักข้าวให้“เผ็ดไม่ต้อง ฉันจัดการเองได้”“ค่ะ ๆ” รีบจัดแจงปิดฝาหม้อข้าวอย่างรวดเร็ว“คุณแม่เป็นยังไงบ้าง ตื่นหรือยัง”“คุณนายตื่นแล้วค่ะ กินข้าว และกินยาแล้ว”“แล้วใครจัดการให้คุณแม่”“อ้าว... ก็เผ็ดสิคะ”เขาทำหน้าฉงน “ปกติคุณแยมอะไรนั่น ไม่ได้ทำให้คุณแม่หรอกรึ”“ทำค่ะ เป็นหน้าที่ของคุณแยมนั่นแหละค่ะ แต่วันนี้เห็นหน้าตาแดง เธอบอกว่าเธอไม่ค่อยสบาย รู้สึกปวดหัว เสียงพูดดังอู้อี้เลยค่ะ”“เหรอ” เขาครุ่นคิด“ก็เป็นคนธรรมดาน่ะนะคะ คุณแยมดูแลคุณนายเป็นอย่างดีตั้งแต่อยู่ที่โรงพยาบาล แทบไม่ได้พักได้ผ่อน เผ็ดยกนิ้วเลยค่ะ ถือว่าเธอเป็นหญิงทึกคนหนึ่ง แต่ก็อย่างว่าน่ะนะคะ คนเราจะแข็งแรงปานใด ก็ต้องมีวันเจ็บไข้ได้ป่วยกันบ้าง”“แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน”เผ็ดถึงกับจ้องหน้า ไพรภูมิรีบถามต่อเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ “คุณแยมบ่นว่าปวดหัวตั้งแต่เช้า คุณนายจึงไล่ให้กลับไปนอนที่ห้อง แต่เธอก็ไม่ยอมไป ตอนนี้นอนซมอยู่ข้างเตียงของคุณนายค่ะ เธอไม่ยอมกลับไปนอนห้องของตัวเองด้วย”“อ้

“ไม่จริง” เขาสั่นหน้า ดวงตามองเธอแปลกไปจากเดิม จนคีรยาหวั่นไหว เธอจึงได้พยายามดิ้นออกจากอ้อมแขนที่แข็งยิ่งกว่าคีมเหล็ก คีรยาใช้สองมือน้อย ๆ ดันไปหน้าของไพรภูมิที่ขยับลงมาใกล้อีก หญิงสาวเห็นแต่ริมฝีปากของเขาที่ขยับอ้า พร้อมกับได้กลิ่นลมหายใจที่กรุ่นไปด้วยกลิ่นของแอลกอฮอล์“คุณยังดื่มอีกเหรอคะ คุณยังเมาไม่สร่างใช่ไหม ถึงได้ทำแบบนี้ เกิดเรื่องกับฉันขึ้นทีไร คุณก็เมาทุกที ไม่ว่าจจะเป็นครั้งแรก หรือว่าเมื่อคืน”“ใช่ แยม เมื่อคืนเราสองคนมีอะไรกันอย่างเร้าร้อนบนเตียงนั่น”“คุณจะพูดเพื่ออะไรคะ ไม่มีประโยชน์”“ทำไมจะไม่มีล่ะ ฉันก็แค่อยากจะย้ำกับเธอว่า เธอก็เป็นเมียของฉันอีกคนเหมือนกัน”“ทุเรศ พูดออกมาได้อย่างเต็มปากเต็มคำ แล้วคุณเอาเพื่อนของฉันไปทิ้งไว้ที่ไหนคะ ปันเป็นเพื่อนรักของฉัน”“เพื่อนรัก แต่เธอก็แอบแซ่บกับผัวเพื่อน”“คุณเป็นคนขืนใจฉัน” เธอขับเขี้ยวเคี้ยวฟัน“ขืนใจ โธ่! เธอจำไม่ได้ละสิ ว่าเมื่อคืนเธอเป็นยังไง ฉันยังจำได้ จำเสียงของเธอคร่ำครวญอย่างมีความสุขอยู่ใต้ร่างกายของฉัน”คีรยากัดริมฝีปากจนเจ็บ “คุณต้องการอะไร”“ฉันอยากจะนอนกับเธออีก”“คุณมันบ้าไปแล้ว นี่กลางวันแสก ๆ อีกอย่างฉันไม่

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก…“คุณแยมคะ ให้เผ็ดเข้าไปในห้องได้ไหมคะ คุณแยม คุณแยม” เผ็ดยืนเงื้อหูฟังอยู่หน้าประตูเสียงเรียกทำให้คีรยาที่กำลังแต่งตัวเสร็จ เดิมมาเปิดประตูให้“คุณแยมทำอะไรอยู่คะ”“เปล่าจ้ะ พี่เผ็ดมีอะไรกับแยมหรือเปล่าคะ”“อ้อ... คุณนายให้พี่มาดูคุณแยมน่ะค่ะว่าอาการเป็นยังไงบ้าง รู้สึกดีขึ้นไหมคะ”เธอหน้าเสียลง ไพรภูมิเพิ่งจะจากไปเมื่อไม่นานนี่เอง แล้วยังทำมิดีมิร้ายกับเธออีกเป็นครั้งที่สองคีรยายังคงสับสน เธอจะบอกทุกคนดีหรือไม่ หรือว่าจะเก็บทุกอย่างให้เป็นความลับต่อไป เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะได้ไม่เลยเถิด มันเป็นเรื่องที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก และร้ายแรง ถ้าพูดออกไปจะทำให้ทุกคนที่เกี่ยวข้องเสียใจคนนั้นก็เพื่อนรัก คนนั้นก็ผัวเพื่อน ยิ่งไปกว่านั้นคุณนายชวนชมก็ดีกับเธอมาก คีรยาคิดว่า เธอควรจะเก็บความเจ็บปวดและเสียใจเอาไว้ที่ตัวเอง“คืนนี้บ้านเราจะมีปาร์ตี้นะคะ คุณนายอนุญาตให้จัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ขึ้นที่นี่”“ปาร์ตี้อะไรหรือคะ”“เซอร์ไพรส์ค่ะ ถ้าคุณแยมรู้แล้ว จะไปตื่นเต้นอะไร อิอิ แต่ว่าถ้าไม่ลำบากนัก เผ็ดจะขอให้คุณแยมไปอยู่เป็นเพื่อนคุณนายให้หน่อยค่ะ เพราะว่าเผ็ดจะต้องไปจัดเตรียมอาหาร