All Chapters of วาจาแช่งชักของสตรีร้ายกาจ ดันกลายเป็นคำทำนายศักดิ์สิทธิ์: Chapter 1 - Chapter 10

ยามซื่อ ตลาดกลางเมืองหลวงเสียนหยางคึกคักไปด้วยผู้คนที่สัญจรไปมา กลิ่นซาลาเปานึ่งสุกใหม่จากร้านแผงลอยริมทางลอยปะปนกับกลิ่นสุราเลิศรสที่โชยมาจากโรงเตี๊ยมฝูหม่านอันเลื่องชื่อ บรรยากาศของเมืองหลวงที่เจริญรุ่งเรืองแผ่ซ่านไปทั่วทุกตรอกซอกซอย ทว่าความสนใจของชาวบ้านในยามนี้กลับไม่ได้อยู่ที่สินค้าล้ำค่าหรืออาหารเลิศรส แต่มุ่งตรงไปยังบริเวณหน้าร้านเครื่องประดับจินอวี้หลินเฟิงเหมียน คุณหนูใหญ่แห่งจวนอันผิงโหว ยืนอยู่อย่างสงบเสงี่ยม อาภรณ์สีฟ้าอ่อนปักลายกล้วยไม้พลิ้วไหวตามสายลม ใบหน้างดงามหมดจดของนางราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ดวงตาหงส์เรียวยาวทอดมองบุรุษเบื้องหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ชุนสือ สาวใช้คนสนิทที่ยืนอยู่เบื้องหลังนางมีสีหน้าขุ่นเคือง สองมือขยำผ้าเช็ดหน้าจนยับย่น บุรุษที่ยืนประจันหน้าอยู่คือกัวรุ่ย ซื่อจื่อแห่งจวนเจี้ยนอานโหว เขาสวมผ้าไหมสีเปลือกมังคุด บนศีรษะสวมกวานหยกประดับมุก ในมือถือพัดจีบด้ามจิ้ว ท่าทางเย่อหยิ่งจองหองดุจไก่ชนที่กำลังพองขนอวดอ้างบารมี อาฟู่ บ่าวรับใช้ข้างกายเขายืนยืดอกเชิดหน้า ราวกับว่าเจ้านายของตนคือผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้า“หนังสือถอนหมั้นส่งไปถึงจวนอันผิงโหวตั

ข่าวลือเรื่องวาจาศักดิ์สิทธิ์ของคุณหนูใหญ่แห่งจวนอันผิงโหวก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงเสียนหยางประดุจไฟลามทุ่ง เรื่องราวถูกนำไปเล่าต่อปากต่อปากผ่านโรงเตี๊ยมฝูหม่าน ร้านน้ำชา และตลาดสด จากซื่อจื่อจวนเจี้ยนอานโหวที่เดินสะดุดตะไคร่น้ำตกคูน้ำคลำธรรมดา กลับถูกแต่งแต้มจนกลายเป็นว่าสวรรค์ลงทัณฑ์บุรุษมักมากตามคำสาปแช่งของสตรีผู้มีบุญญาธิการเมื่อรถม้าของจวนอันผิงโหวแล่นมาจอดเทียบหน้าประตูใหญ่ บ่าวไพร่ที่คอยเฝ้าประตูต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีผู้ใดกล้าสบตากับหลินเฟิงเหมียนแม้แต่คนเดียว ท่าทีของพวกเขามีทั้งความยำเกรงและหวาดกลัว คล้ายกับเกรงว่าหากล่วงเกินนางแม้เพียงครึ่งคำ อาจจะถูกสาปแช่งให้ฟ้าผ่าตายกลางวันแสกๆหลินเฟิงเหมียนก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าสง่างาม อาภรณ์สีฟ้าอ่อนพลิ้วไหว นางปรายตามองบ่าวไพร่เหล่านั้นด้วยความขบขันในใจ ก่อนจะมุ่งหน้ากลับสู่เรือนอู๋ถงของตนอย่างเงียบเชียบเรือนอู๋ถงตั้งอยู่ลึกเข้าไปทางทิศตะวันตกของจวน แม้จะมีขนาดกว้างขวางสมฐานะบุตรีภรรยาเอก ทว่ากลับดูทรุดโทรมและขาดการดูแลเมื่อเทียบกับเรือนอื่นๆ ต้นอู๋ถงใหญ่กลางลานปลิดใบแห้งร่วงหล่น บรรยากาศเงียบเหงาไร้ชีวิตชีวา บ่าวรับใช้

ข่าวเรื่องฝูงหนูบุกทำลายคลังสมบัติของฮูหยินรองสกุลสวีกลายเป็นหัวข้อสนทนาที่เผ็ดร้อนยิ่งกว่าคดีลักลอบค้าเกลือเถื่อน บรรดาบ่าวไพร่ในจวนอันผิงโหวต่างปิดปากเงียบสนิทยามเดินผ่านเรือนอู๋ถง ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะปรายตามองไปทางหน้าต่างของเรือนหลังนั้น ด้วยเกรงว่าหากสบตาคุณหนูใหญ่แล้วจะถูกสาปแช่งให้พบจุดจบเช่นเดียวกับผ้าไหมราคาแพงภายในเรือนอู๋ถง บรรยากาศกลับเงียบสงบและผ่อนคลายเป็นอย่างยิ่ง หลินเฟิงเหมียนนั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้ยาว มืองามพลิกกระดาษตำราเก่าแก่ที่มารดาทิ้งไว้ให้อย่างเชื่องช้า กลิ่นหอมหวานของมันเผาร้อนลอยกรุ่นมาจากเตาใบเล็กที่มุมห้องชุนสือใช้ไม้เขี่ยมันเผาในเตาพลางหัวเราะคิกคัก “คุณหนู ฮูหยินรองถึงกับจับไข้ล้มหมอนนอนเสื่อไปเลยเจ้าค่ะ สวีมามาก็ถูกลงโทษให้ไปล้างจานชามที่ลานซักล้างท้ายจวน บ่าวไพร่ที่เคยกำเริบเสิบสานต่างพากันสงบเสงี่ยมประดุจแมวเชื่อง”“อย่าเพิ่งได้ใจไป ชุนสือ” หลินเฟิงเหมียนละสายตาจากตำรา “สวีซื่อหาใช่คนที่จะยอมแพ้ง่าย ๆ นางเพียงแค่กำลังรอคอยโอกาสและประเมินสถานการณ์เท่านั้น เมื่อใดที่ความหวาดกลัวเรื่องวาจาสิทธิ์เจือจางลง นางย่อมต้องหาทางเล่นงานข้าอีกเป็นแน่”“แต่ถึงอ

ยามเฉิน แสงแดดอ่อนละมุนสาดส่องลงบนหลังคากระเบื้องสีเข้ม รถม้าคันใหญ่ทำจากไม้หนานมู่ชั้นดี ประดับตราสัญลักษณ์ศาลต้าหลี่อันน่าเกรงขาม จอดเทียบอยู่หน้าประตูใหญ่ของจวนอันผิงโหวอย่างสง่าผ่าเผยม่อไป๋ยืนกอดกระบี่พิงข้างรถม้าด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ ในขณะที่ซือหยวนซึ่งรับหน้าที่เป็นสารถีจำเป็นในวันนี้ เอาแต่ชะเง้อคอมองขึ้นไปบนหลังคาจวนอันผิงโหวเป็นระยะ ท่าทางระแวดระวังราวกับกลัวว่าจะมีผู้ใดซุ่มซ่อนอยู่“เจ้ามองหาอันใด ซือหยวน หลังคาจวนโหวมีทองคำร่วงหล่นลงมาหรืออย่างไร” ม่อไป๋เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงแววเย้าแหย่สหายซือหยวนละสายตาจากหลังคากลับมามองสหายร่วมรบ “เจ้าไม่เข้าใจหรอกม่อไป๋ สตรีที่เรารออยู่นี้มิใช่สตรีธรรมดา ประสาทสัมผัสของนางเฉียบไวเสียยิ่งกว่ายอดฝีมือ ข้าแค่ตรวจสอบให้แน่ใจว่านางไม่ได้วางค่ายกลหรือกับดักอันใดไว้ต้อนรับพวกเรา”ม่อไป๋ส่ายหน้าช้าๆ “เจ้าก็แค่อับอายที่ถูกสตรีในหอห้องจับได้ว่าไปแอบซุ่มดูนางกลางดึก”ซือหยวนเบิกตากว้างกำลังจะอ้าปากเถียง ทว่าเสียงฝีเท้าม้าที่ดังก้องกังวานมาจากสุดถนนก็ทำให้องครักษ์ทั้งสองต้องหุบปากลงทันทีและยืดตัวตรงยืนประจำการชินอ๋องฉู่อี้หานคว

สามวันผ่านไปนับจากเหตุการณ์ทลายแหล่งซ่อนเกลือเถื่อนที่โรงเตี๊ยมฝูหม่าน ข่าวลือเรื่องความสามารถของศาลต้าหลี่ในการดมกลิ่นหาคนร้ายถูกเล่าขานไปทั่วเมืองหลวงเสียนหยาง ทว่าไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่า ผู้อยู่เบื้องหลังการไขคดีอันมืดแปดด้านนี้ แท้จริงแล้วคือสตรีในเรือนหลังผู้หนึ่งภายในเรือนอู๋ถงอันเงียบสงบ ชุนสือเดินอุ้มหีบไม้จันทน์ขนาดกะทัดรัดทว่าหนักอึ้งเข้ามาในห้องหนังสือ ใบหน้าของสาวใช้เต็มไปด้วยรอยยิ้มเบิกบาน นางวางหีบลงบนโต๊ะตรงหน้าหลินเฟิงเหมียนอย่างระมัดระวัง“คุณหนูเจ้าคะ คนของศาลต้าหลี่นำสิ่งนี้มาส่งให้เมื่อครู่ บอกว่าเป็นค่าตอบแทนสำหรับคำชี้แนะของที่ปรึกษาพิเศษเจ้าค่ะ” ชุนสือรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นหลินเฟิงเหมียนละสายตาจากบัญชีรายรับรายจ่ายของมารดาที่นางเพิ่งทวงคืนมาได้ นางเอื้อมมือไปเปิดฝาหีบออก แสงสีทองอร่ามสะท้อนเข้าตา ภายในบรรจุก้อนทองคำเนื้อดีเรียงรายเป็นระเบียบ พร้อมด้วยตั๋วเงินอีกจำนวนหนึ่ง มูลค่ารวมแล้วมากพอที่จะซื้อจวนหลังเล็กได้สบายนางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ชินอ๋องผู้นี้ แม้จะหน้าตายและชอบบังคับจิตใจผู้อื่น แต่เรื่องการจ่ายค่าจ้างก็นับว่าใจกว้างและตรงไปตรงมาไม่เลว”“ทองคำ