All Chapters of วาจาแช่งชักของสตรีร้ายกาจ ดันกลายเป็นคำทำนายศักดิ์สิทธิ์: Chapter 21 - Chapter 30

รุ่งอรุณของวันใหม่หลังผ่านพ้นค่ำคืนอันระทึกขวัญในวังหลวง ข่าวเรื่อง ‘พรแห่งอัคคีและแสงสว่าง’ ที่คุณหนูใหญ่จวนอันผิงโหวทำนายไว้ล่วงหน้าอย่างแม่นยำ ได้แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงเฉิงอันแห่งแคว้นต้าเซี่ยรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง บัดนี้ ไม่มีร้านน้ำชาหรือโรงเตี๊ยมแห่งใดที่ไม่พูดถึงวีรกรรมการช่วยชีวิตคณะทูตและองค์ชายรองของหลินเฟิงเหมียนยามเฉิน บรรยากาศหน้าจวนอันผิงโหวคึกคักเป็นประวัติการณ์ ทว่าหาใช่ความวุ่นวายจากชาวบ้านมุงดู แต่เป็นขบวนของขันทีจากวังหลวงที่นำโดยกงกงคนสนิทขององค์ฮ่องเต้ ขบวนของพระราชทานยาวเหยียดประดับด้วยผ้าแพรสีแดงสด ถูกหามเข้ามาวางเรียงรายกลางลานจวนจนแทบไม่มีที่เดิน“ฮ่องเต้มีพระราชโองการ!” เสียงแหลมสูงของกงกงดังประกาศก้องหลินโหวพร้อมด้วยฮูหยินรองสวีซื่อ ที่ฝืนสังขารลุกจากเตียงด้วยใบหน้าซีดเซียว หลินเยวี่ยหรู และบ่าวไพร่ทั้งจวน ต่างพากันคุกเข่าหมอบกราบรับราชโองการอย่างพร้อมเพรียง มีเพียงหลินเฟิงเหมียนที่ก้าวออกมายืนอยู่เบื้องหน้า ย่อกายทำความเคารพอย่างสง่างามและรับฟังด้วยใบหน้าราบเรียบ“คุณหนูใหญ่สกุลหลิน หลินเฟิงเหมียน มีสติปัญญาเฉียบแหลม วาจาศักดิ์สิทธิ์เป็นที่ประจักษ์ ช่

บรรยากาศภายในศาลารับรองของศาลต้าหลี่ที่เคยผ่อนคลาย บัดนี้กลับถูกแช่แข็งด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของชินอ๋องฉู่อี้หาน ดวงตาคมกริบสีรัตติกาลวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ มือหนาบีบจอกสุราในมือจนเกิดรอยร้าว“เผาทั้งเป็นงั้นหรือ” น้ำเสียงทุ้มต่ำของฉู่อี้หานเย็นเยียบประดุจลมหนาวในเดือนสิบสอง “พวกขุนนางเฒ่าหัวหงอกพวกนั้น ชักจะกำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว กล้าใช้วิธีสกปรกเช่นนี้เพื่อกำจัดคนของข้า เปิ่นหวังจะนำกำลังองครักษ์เสื้อแพรไปลากคอพวกมันมาบั่นหัวทิ้งเสียให้หมด!”“ชินอ๋องทรงพระทัยเย็นก่อนเถิดเพคะ” เสียงหวานใสทว่าราบเรียบของหลินเฟิงเหมียนดังแทรกขึ้นขัดจังหวะความเกรี้ยวกราด นางรินน้ำชาดอกจวี่ฮวาที่ช่วยดับร้อนส่งให้เขา ราวกับเรื่องที่ชาวเมืองกำลังจะจับนางไปย่างสดนั้นเป็นเพียงเรื่องฟ้าฝนธรรมดา“เพลิงโทสะไม่อาจดับไฟแห่งความงมงายได้นะเพคะ” นางแย้มยิ้มบางเบา “หากพระองค์นำกำลังทหารไปจับกุมพวกขุนนางบุ๋นที่ถวายฎีกา ย่อมเข้าทางฮองเฮาและองค์ชายรอง พวกเขาจะใช้ข้ออ้างนี้โจมตีว่า ศาลต้าหลี่ลุแก่อำนาจ ใช้กำลังข่มเหงผู้ภักดีที่หวังดีต่อบ้านเมือง และยิ่งเป็นการตอกย้ำว่าพระองค์กำลังปกป้อง ‘ปีศาจ’ อย่างหม่อมฉ

ณ เรือนอู๋ถง หลินเฟิงเหมียนกำลังนั่งตรวจสอบเทียบเชิญจากจวนขุนนางต่างๆ ที่ส่งมาผูกมิตรอย่างล้นหลาม หลังจากเหตุการณ์เปิดโปงใต้เท้าจาง บรรดาฮูหยินและคุณหนูที่เคยรังเกียจเดียดฉันท์นาง ต่างพากันเปลี่ยนท่าที ส่งของกำนัลและเทียบเชิญมาไม่เว้นแต่ละวัน ทว่าสตรีร่างบางเพียงแค่มองข้ามเทียบเชิญเหล่านั้นด้วยสายตาราบเรียบชุนสือเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเสื้อคลุมกันลมสีครามเข้ม “คุณหนูเจ้าคะ ท่านองครักษ์ซือหยวนมารอรับอยู่ที่หน้าจวนแล้วเจ้าค่ะ เห็นบอกว่าชินอ๋องมีเบาะแสสำคัญเรื่องบัญชีลับของใต้เท้าจาง จึงอยากเชิญคุณหนูไปช่วยตรวจสอบที่นอกเมืองเจ้าค่ะ บ่าวเตรียมเสื้อคลุมมาให้ ดูเหมือนฝนจะตกเจ้าค่ะ”หลินเฟิงเหมียนพยักหน้ารับ นางลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมอย่างทะมัดทะแมง “ศาลต้าหลี่ช่างใช้งานคนคุ้มค่าจ้างเสียจริง ข้าเพิ่งจะได้พักหายใจเพียงวันเดียว ก็มีคดีให้ต้องออกไปตากลมตากฝนอีกแล้ว”แม้ปากจะบ่น ทว่ามุมปากของนางกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา การได้ออกไปสืบคดีและประลองปัญญากับพญายมราชแห่งศาลต้าหลี่ ย่อมดีกว่าการต้องทนนั่งปั้นหน้าสู้รบกับความริษยาของฮูหยินรองและหลินเยวี่ยหรูในจวนเป็นไหนๆเมื่อก้าวออกพ้นประตูจวน รถม้าสี

ยามเหม่า พายุฝนที่โหมกระหน่ำมาตลอดทั้งคืนได้หยุดพักลงแล้ว ทิ้งไว้เพียงหยาดน้ำค้างที่เกาะพราวบนยอดหญ้าและกลิ่นไอดินอันสดชื่น อากาศยามเช้าบริเวณชานเมืองตะวันตกเย็นเยียบและบริสุทธิ์ แสงตะวันอ่อนรำไรเริ่มสาดส่องลอดผ่านกิ่งไม้ใหญ่ที่หักโค่นซือหยวนและม่อไป๋ สององครักษ์เงาแห่งศาลต้าหลี่จัดการใช้กำลังภายในและกระบี่คู่กาย ตัดกิ่งไม้ที่ขวางทางรถม้าออกจนพ้นเส้นทางสำเร็จ ม้าศึกเช่ออิ่งส่งเสียงร้องเบาๆ เมื่อซือหยวนจูงมันมารอที่หน้าศาลเจ้าร้างภายในศาลเจ้า กองไฟที่เคยลุกโชนบัดนี้มอดดับลงเหลือเพียงเถ้าถ่านสีเทา หลินเฟิงเหมียนขยับตัวตื่นจากการหลับใหลที่พิงกำแพงศาลา นางลืมตาขึ้นช้าๆ พบว่าตนเองยังคงห่มเสื้อคลุมกันลมสีดำสนิทของฉู่อี้หานอยู่ ส่วนเจ้าของเสื้อผ้านั้นกำลังยืนเอามือไพล่หลังทอดสายตามองออกไปนอกประตูศาลเจ้า ในชุดตัวในสีขาวสะอาดตา ท่วงท่าของเขายังคงองอาจและเยือกเย็นประดุจรูปสลักหินอ่อน ทว่าแผ่นหลังนั้นกลับดูอบอุ่นอย่างประหลาดในสายตาของนาง“ตื่นแล้วหรือ” ฉู่อี้หานเอ่ยถามโดยไม่หันกลับมา ทว่าน้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเจือความนุ่มนวลอย่างเห็นได้ชัด ประสาทสัมผัสของเขาเฉียบไวเสมอ เพียงแค่นางขยับตัว เขาก็ล่ว

กลางฤดูวสันต์ ดอกลี่ฮวาในเมืองหลวงเฉิงอันร่วงหล่นโปรยปรายประดุจหิมะต้นฤดู บรรยากาศควรจะสดชื่นแจ่มใส ทว่าภายในกำแพงสีแดงตระหง่านของพระราชวังหลวงกลับถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกแห่งความตึงเครียดข่าวลือเล็ดลอดออกมาจากตำหนักคุนหนิงว่า ฮองเฮาผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งวังหลังทรงพระประชวรหนักมาเป็นเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืนแล้ว อาการของพระองค์เริ่มต้นจากอาการวิงเวียนศีรษะ ตามมาด้วยอาการไอเรื้อรังจนแทบขาดใจ และแน่นหน้าอกจนบรรทมไม่ได้ บรรดาหมอหลวงแห่งสำนักลี่มู่ต่างถูกเรียกตัวเข้าเฝ้าที่ตำหนักคุนหนิงตลอดทั้งคืน ทว่าไม่ว่าจะจัดเทียบยาขนานใด หรือฝังเข็มกี่สิบเล่ม พระอาการกลับยิ่งทรุดหนักลงเรื่อยๆฮ่องเต้ทรงพิโรธอย่างหนัก สั่งลงโทษโบยหมอหลวงไปแล้วหลายนาย โทษฐานไร้ความสามารถรักษาพระมารดาของแผ่นดิน ท่ามกลางความสิ้นหวังและมืดแปดด้าน ขันทีคนสนิทของฮองเฮาจึงกราบทูลเสนอแนะขึ้นมาว่า ในเมื่อหมอหลวงไม่อาจรักษาได้ บางทีอาจเป็นเรื่องของ ‘สิ่งลี้ลับ’ หรือ ‘อาถรรพ์’ และในเมืองหลวงเฉิงอันยามนี้ ผู้ที่สามารถสื่อสารกับสวรรค์และปัดเป่าภัยร้ายได้ดีที่สุด ย่อมหนีไม่พ้น ‘สตรีวาจาสิทธิ์’ คุณหนูใหญ่สกุลหลินด้วยเหตุนี้ ราชโองการเรียกตัวห