All Chapters of วาจาแช่งชักของสตรีร้ายกาจ ดันกลายเป็นคำทำนายศักดิ์สิทธิ์: Chapter 11 - Chapter 20

นางหยิบตะเกียบเงินจากโต๊ะอาหารมาเขี่ยขี้เถ้าในเตาเครื่องหอม ขี้เถ้าส่วนใหญ่เป็นสีเทาอ่อน ทว่ามีบางส่วนที่จับตัวเป็นก้อนสีดำคล้ำ และส่งกลิ่นขมคล้ายเมล็ดซิ่งลอยมาแตะจมูก“ยาพิษไม่ได้อยู่ในอาหารเพคะ แต่อยู่ในอากาศ” หลินเฟิงเหมียนใช้ตะเกียบเงินคีบก้อนขี้เถ้าสีดำนั้นขึ้นมาให้ฉู่อี้หานดู “นี่คือพิษหญ้ากลืนวิญญาณ หากกินเข้าไปโดยตรงอาจจะรู้ตัวทันเพราะมีรสขมมาก ทว่าฆาตกรฉลาดนัก นำพิษชนิดนี้ไปผสมกับยางไม้และปั้นเป็นก้อนเล็กๆ ซ่อนไว้ใต้ก้อนเครื่องหอม เมื่อคหบดีเฉียนจุดเครื่องหอม ความร้อนจะค่อยๆ ละลายยางไม้ พิษจะระเหยปะปนไปกับควันหอม คหบดีเฉียนที่เมามายและปิดหน้าต่างทุกบานจนอากาศไม่ถ่ายเท จึงสูดดมพิษเข้าไปเต็มๆ จนขาดใจตายเพคะ”ความเงียบปกคลุมห้องรับรองพิเศษ ฉู่อี้หานมองก้อนขี้เถ้าในมือของสตรีร่างบางสลับกับใบหน้างดงามที่ดูเรียบเฉยแต่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของนาง เขารู้สึกว่าหัวใจของตนเองกระตุกเต้นผิดจังหวะไปชั่ววูบ สตรีผู้นี้มิใช่เพียงแค่ช่างสังเกต แต่นางยังมีความรู้เรื่องพิษและกลไกต่างๆ อย่างแตกฉาน การสืบสวนที่ศาลต้าหลี่อาจต้องใช้เวลาหลายวัน นางกลับไขกระจ่างได้ในเวลาเพียงหนึ่งก้านธูป“ยอดเยี่ยมมาก

หลินเฟิงเหมียนย่อกายเคารพบิดาอย่างงดงาม “ในเมื่อฮูหยินรองต้องการพักผ่อน ข้าก็ไม่ขอรบกวนแล้วเจ้าค่ะ ขอให้ฮูหยินรองหายจากโรคกำมะลอ ไม่สิ อาการป่วยโดยเร็วนะเจ้าคะ”นางหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้บิดายืนหน้าตึงด้วยความสับสน และปล่อยให้สวีซื่อที่นอนอยู่บนเตียงต้องลืมตาขึ้นมาด้วยความเคียดแค้นและตื่นตระหนก“ท่านพี่ ข้าไม่ได้แสร้งป่วยนะเจ้าคะ ข้าเจ็บปวดหัวใจจริงๆ” สวีซื่อรีบลุกขึ้นมาจับแขนสามี บีบน้ำตาอย่างสมจริงที่สุดหลินโหวถอนหายใจหนักหน่วง “เอาเถิด เจ้าพักผ่อนให้มากๆ ข้าจะให้คนไปต้มยามาให้ ส่วนเรื่องหลินเฟิงเหมียน ข้าจะค่อยๆ จัดการนางเอง” เขากล่าวตัดบทแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ไม่อยากทนดูละครฉากนี้อีกต่อไปเมื่อคล้อยหลังบิดา หลินเยวี่ยหรูก็หันมาพูดกับมารดา “ท่านแม่ แผนการของท่านถูกนางจับได้หมดแล้ว บัดนี้ท่านพ่อย่อมต้องระแวงเราเป็นแน่ เราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ”สวีซื่อกำมือแน่น “นางเด็กเหลือขอนั่นตาไวนัก ทว่าข้าไม่ยอมแพ้หรอก สวีมามา เจ้าไปที่โรงครัว สั่งให้คนต้มยาบำรุงโสมและรังนกชั้นดีมาให้ข้า ข้าต้องดื่มเพื่อบำรุงกำลัง ข้าหิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้วจากการแสร้งนอนซมมาครึ่งวัน

หลิวซ่างซูรีบนำกุญแจกลไกไขเปิดประตูไม้บานหนาหนัก หลินเฟิงเหมียนก้าวเข้าไปภายในห้องสมบัติ ภายในนั้นเต็มไปด้วยหีบสมบัติและชั้นวางของมีค่ามากมาย แสงสว่างส่องลอดลงมาจากช่องระบายอากาศเล็กๆ บนฝ้าเพดานสูงลิบตา นางเดินตรงไปที่แท่นหินอ่อนกลางห้อง ซึ่งเป็นที่ตั้งของกล่องไม้หอมที่เคยบรรจุไข่มุกราตรีกล่องไม้ถูกเปิดอ้าทิ้งไว้ ภายในบุด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดง ทว่าบัดนี้กลับว่างเปล่า หลินเฟิงเหมียนชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ จมูกของนางสูดดมกลิ่นอากาศรอบๆ กล่อง“แปลกประหลาดนัก” นางพึมพำ“เจ้าพบสิ่งใดหรือ” ฉู่อี้หานก้าวเข้ามายืนซ้อนอยู่เบื้องหลังนาง ระยะห่างที่ใกล้ชิดทำให้เขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกอวี้หลันจากเรือนผมของนาง“กลิ่นเพคะ” หลินเฟิงเหมียนหันกลับมาสบตาเขา “ไข่มุกราตรีถูกเก็บไว้ในกล่องไม้หอม สมควรจะมีเพียงกลิ่นของไม้หอม ทว่าบนขอบกล่องและบนผ้ากำมะหยี่ กลับมีกลิ่นเหม็นสาบจางๆ คล้ายกลิ่นสาบสัตว์ ปะปนกับกลิ่นหอมหวานของลูกท้อสุก”ซือหยวนที่ยืนสังเกตการณ์อยู่หน้าประตูอดไม่ได้ที่จะแทรกขึ้น “คุณหนูหลิน กลิ่นลูกท้อหรือขอรับ ในห้องสมบัตินี้ไม่มีของกินเลยนะขอรับ”หลินเฟิงเหมียนไม่ได้ตอบคำถามนั้น นางเงยหน้าขึ้นมอง

หลินเฟิงเหมียนยืนมองภาพอดีตคู่หมั้นวิ่งหนีสุนัขจนฝุ่นตลบด้วยรอยยิ้มเย็นชา นางส่ายศีรษะเบาๆ “สวรรค์มีตาเสมอ ผู้ใดทำตัวเยี่ยงสุนัขหวงก้าง ก็ย่อมต้องถูกสุนัขด้วยกันไล่กัดเป็นธรรมดา”ชุนสือหัวเราะจนต้องกุมท้อง “คุณหนูของบ่ายอดเยี่ยมที่สุดเลยเจ้าค่ะ คำสาปแช่งคราวนี้เห็นผลทันตาทันใจยิ่งนัก ดูซื่อจื่อหน้าเหม็นนั่นสิเจ้าคะ วิ่งเร็วยิ่งกว่าม้าศึกเสียอีก”แม้แต่ม่อไป๋ที่ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าตายและเคร่งขรึม ยังอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เขามองสตรีร่างบางเบื้องหน้าด้วยความเลื่อมใส การสังเกตเห็นคราบมันหมูและกลิ่นคาวเลือด แล้วนำมาผูกโยงเป็นคำสาปแช่งเพื่อไล่ตะเพิดคนน่ารำคาญได้อย่างแนบเนียน ช่างเป็นสติปัญญาที่เฉียบแหลมและหาตัวจับยากเสียจริง“คุณหนูหลิน ปลอดภัยแล้วขอรับ พวกเราไปซื้อของกันต่อเถิด” ม่อไป๋กล่าวเสียงเรียบ หลินเฟิงเหมียนพยักหน้ารับ นางกำลังจะก้าวเดินต่อไป ทว่าสายตาของนางกลับเหลือบไปเห็นเงาร่างสูงใหญ่คุ้นตา ยืนอยู่ริมระเบียงชั้นสองของโรงเตี๊ยมฝูหม่านซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามของถนนฉู่อี้หานยืนเอามือไพล่หลังพิงระเบียงไม้ ทอดสายตามองลงมายังเหตุการณ์วุ่นวายเบื้องล่างด้วยความสำราญใจ บนใบ

หากพวกเขาไม่ได้ขยับถอยออกไปสามก้าวตามคำเตือน บัดนี้ร่างของคณะทูตและพระโอรสของฮองเฮาคงถูกโคมทองเหลืองทับจนกระดูกแหลกเหลว และถูกไฟลวกจนเสียโฉมไปแล้วอย่างไม่ต้องสงสัย!“อ๊ากกก!” องค์ชายรองที่เพิ่งรอดตายหวุดหวิดล้มหงายหลังตกจากเก้าอี้ด้วยความหวาดผวาราชทูตแห่งซีเยวี่ยเบิกตากว้างมองซากโคมระย้า ก่อนจะรีบหันไปมองสตรีในชุดสีน้ำเงินเข้มที่ยืนสงบนิ่งอยู่กลางท้องพระโรงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใสประดุจมองเทพธิดา“สวรรค์!” ราชทูตซีเยวี่ยผู้มีรูปร่างสูงใหญ่รีบก้าวออกมาก้มศีรษะให้หลินเฟิงเหมียนอย่างนอบน้อมที่สุด “ต้าเซี่ยช่างมีบุญบารมียิ่งนัก ที่มีเทพธิดาผู้หยั่งรู้ฟ้าดินมาจุติ ขอบพระคุณคุณหนูที่ช่วยชีวิตข้าไว้ หากไม่ได้คำเตือนของท่าน ข้าคงกลายเป็นผีเฝ้าท้องพระโรงไปแล้ว!”ขุนนางทั้งท้องพระโรงที่เพิ่งตั้งสติได้ ต่างพากันคุกเข่าลงตะโกนสรรเสริญ “วาจาสวรรค์! คุณหนูหลินมีวาจาสวรรค์คุ้มครอง! ทรงพระเจริญพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท!”ฮ่องเต้ทอดพระเนตรภาพเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึงระคนปิติ พระองค์รีบเสด็จลงจากบัลลังก์มาจับไหล่ของราชทูตซีเยวี่ย “ท่านทูตปลอดภัยก็ดีแล้ว นี่คือความศักดิ์สิทธิ์ของต้าเซี่ยเรา... หลินเฟิง