หลังจากการเปิดหน้าต่างปัดเป่าลมดับสูญในตำหนักคุนหนิงจนฮองเฮาหายจากอาการประชวร ชื่อเสียงของคุณหนูใหญ่จวนอันผิงโหวก็พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด บรรดาของพระราชทานที่หลั่งไหลเข้ามายังเรือนอู๋ถงแทบจะล้นทะลักออกมานอกประตู ทว่าความรุ่งโรจน์นี้กลับนำมาซึ่งความริษยาและหวาดระแวงจากผู้คนรอบข้าง โดยเฉพาะผู้ที่เป็นบิดาบังเกิดเกล้ายามเฉิน หลินโหวเดินขัดมือไพล่หลังเข้ามาในเรือนอู๋ถงด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม สายตาของเขากวาดมองหีบผ้าไหมและเครื่องหยกที่วางเรียงรายอยู่มุมห้องด้วยความโลภที่ปิดปังไม่มิด“เฟิงเหมียน” หลินโหวกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนประดุจบิดาผู้เมตตา “ของประทานเหล่านี้ช่างล้ำค่ายิ่งนัก เรือนอู๋ถงของเจ้าคับแคบ ซ้ำบ่าวไพร่ก็น้อยนิด พ่อเกรงว่าจะดูแลรักษาได้ไม่ทั่วถึง หากมีขโมยลอบเข้ามาจะแย่เอาได้ พ่อให้พ่อบ้านมาช่วยขนไปเก็บไว้ที่คลังใหญ่ของจวนดีหรือไม่ ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นคนตระกูลหลิน ทรัพย์สินของเจ้าก็ถือเป็นหน้าเป็นตาของจวนเรา”หลินเฟิงเหมียนกำลังนั่งจิบชาอย่างสงบ นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะกระเบื้องเคลือบช้าๆ ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองบิดา“หลินโหว ท่านช่างมีความหวังดีต่อข้าเสียจริง” น้ำเสียงของนางราบเรียบไ
Last Updated : 2026-04-24 Read more