บททั้งหมดของ มาเฟีย ติดเซ็กซ์ (แซ่บ): บทที่ 101 - บทที่ 110

ริมฝีปากบางยิ้มอย่างร้ายกาจ พลางมือบางสั่นเทาจงใจล้วงคว้าตะปบหมับลงไปขยำเข้าที่เป้ากางเกงนูนตุงขนาดยักษ์ของบริกรหนุ่มอย่างหื่นกาม สองมือขยี้บดเบียดนวดเฟ้นแท่งลำแข็งตึงที่กำลังดีดสู้มืออย่างหมดคราบผู้ดีไฮโซ“ซี๊ดดด! แน่นมือดีไหมครับ... งั้นเราก็ไปหาห้องว่างๆ แถวนี้สักห้องเถอะครับ ให้ผมได้กระแทกสอดใส่แท่งเอ็นใหญ่ๆ ยาวๆ เข้าไปกระทุ้งขยี้รูร่อนๆ ของคุณให้หนำใจไปเลย ดีไหมครับคุณผู้หญิง”ณิชากัดริมฝีปากล่างจนห่อเลือด ก่อนจะแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากด้วยความอยากกระสัน เอวบางจงใจขยับโยกบดร่อนรูสวาทฉ่ำแฉะเข้าใส่นิ้วแข็งแกร่งที่ยังคาลึกอยู่ภายในระรัวถี่ๆ พลางเอ่ยเสียงกระเส่าพร่าเลือนอย่างถือดี“อ๊ะๆๆ... ซี๊ด... ถ้าของแกมันไม่ใหญ่ไม่ยาวจริงอย่างที่โม้ไว้ล่ะก็... ฉันจะจัดการไล่แกออกแน่... อ๊าาา!”สวบ! สวบ! พูดไม่ทันขาดคำ บริกรหนุ่มก็แสยะยิ้มหื่นกามพลางกระแทกสวนและงัดคว้านนิ้วแกร่งกวาดวนระเบิดจุดเสียวในรูกว้างอย่างรุนแรงดุดัน ทำเอาณิชาถึงกับสะดุ้งเฮือก ตัวสั่นงันงกจนหน้าอกหน้าใจกระเพื่อมไหวรุนแรง สองมือจิกไหล่หนาแน่นจนผ้าเสื้อแทบขาด“รับรองความใหญ่ยาวเลยครับคุณผู้หญิง... หึๆ ผมจะกระแทกกระทุ้งให

กุ้งแก้วสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองหน้าเจ้าของคำถามที พลันสลับไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังก้มลงมองจ้องเธออยู่ก่อนแล้ว นัยน์ตาคู่คมจับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ เป็นเชิงกดดันและย้ำเตือนให้เธอระลึกถึง ‘คำสั่งเผด็จการ’ บนเวทีก่อนหน้านี้...‘ไม่ว่าหลังจากนี้ใครจะถามอะไรเธอ... เธอมีหน้าที่ต้องตอบว่า ค่ะ อย่างเดียวเท่านั้น เข้าใจไหม’เมื่อนึกขึ้นได้ ใบหน้าหวานก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงปลั่ง ก่อนจะเปล่งเสียงตอบอุบอิบออกไปตามบัญชา“... ค่ะ”“โอ้โห ยอมรับแล้ว! งั้นขอถามต่อเลยนะคะ แหวนเพชรน้ำงามที่คุณกำลังสวมอยู่นี้ คือ ‘แหวนหมั้นแทนใจ’ ที่คุณฟีนิกซ์มอบให้เพื่อตีตราจองไว้ใช่ไหมคะ!”กุ้งแก้วกะพริบตาปริบๆ สมองหมุนคว้างด้วยความขัดเขิน แอบชำเลืองมองคุณหญิงอรนภาที่ตอนนี้ยืนกำหมัดตัวสั่นหน้าเขียวหน้าเหลืองอยู่ข้างเวที ทว่ายังไม่ทันได้อึกอัก มือหนาของฟีนิกซ์ที่กุมมือเธออยู่ก็ออกแรงบีบกระชับแน่นขึ้นกลายๆ เป็นสัญญาณสั่งให้เธอปิดเกม และในที่สุดเธอก็ต้องจำนนเปล่งคำคำเดิมออกมา“ค่ะ...”เสียงกรี๊ดกร๊าดและเสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นอีกระลอก นักข่าวสาวถึงกับยิ้มแก้มปริที่ได้สกู๊ปข่าวเด็ดระดับประเทศก

ปัง!!เสียงฝ่ามือหนาของฟีนิกซ์ตบลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนิทดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้อง ทำเอาทุกอย่างในห้องพลันสะดุดกึก อรนภาที่กำลังคลั่งถึงกับหยุดชะงักล้นลานลงทันควัน เมื่อต้องเผชิญหน้ากับแววตาคมกริบดุร้ายและน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังอำนาจที่ตวาดกร้าวขึ้นมาขัดจังหวะ“คุณแม่! หยุดตัดสินคนอื่นตามใจชอบ และหยุดทำตัวเอาแต่ใจตัวเองสักที... นี่มันชีวิตของผม!”“ฟีนิกซ์... แก!” อรนภาหน้าถอดสีชี้หน้าลูกชายมือสั่น“แล้วผู้หญิงที่คุณแม่เลือกเฟ้นมาให้น่ะ ดีเด่นมาจากไหนกันเชียว... คุณแม่เคยรู้ถึงธาตุแท้เนื้อในของเธอจริงๆ บ้างไหม หรือแค่เห็นว่าเป็นลูกคนรวย มีเงินมีทองล้นฟ้า ก็เหมารวมเอาเองว่าเป็นคนดีหมดทุกคนแล้ว”“แก... แกกำลังจะบอกอะไรแม่!”“เรื่องของณิชา ผมบอกไว้ตรงนี้เลยนะว่าผมไม่ได้บังคับกักขังเธอเอาไว้เลยสักนิด แต่เป็นตัวเธอเองต่างหากที่ ‘เลือก’ จะไม่มาหาคุณแม่ในคืนนี้เอง” ฟีนิกซ์ยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาทอประกายร้ายลึกเยือกเย็น“แกหมายความว่ายังไง! ทำไมหนูณิชาถึงจะไม่ยอมมาหาแม่ ในเมื่อเราตกลงกันไว้เป็นดิบดีแล้ว!”อรนภาเริ่มใจเสีย ความหวาดระแวงแล่นพล่านไปทั่วอกยามจ้องมองรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมแฝงความนัยร้ายลึกขอ

เมื่อได้ยินคำเตือนจากเพื่อนสนิท ฟีนิกซ์กลับไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย มาเฟียหนุ่มเพียงแค่แค่นยิ้มบางๆ ทว่าแววตากลับนิ่งสนิทราวกับผืนน้ำที่ไร้ระลอกคลื่นเขารู้อยู่แล้ว... และรู้ดีตั้งแต่แรกว่าการประกาศสถานะของกุ้งแก้วต่อหน้าสาธารณชนนั้นมันคือ ‘ดาบสองคม’ ในมุมหนึ่งมันอาจเป็นเกราะคุ้มกันชั้นดีที่ช่วยสลัดพวกผู้หญิงน่ารำคาญที่คุณแม่ประเคนมาให้ออกไปพ้นทาง แต่อีกมุมหนึ่ง มันก็ไม่ต่างจากการเปิดเผยจุดตายและเป้าล่อชิ้นใหญ่ให้ศัตรูหันมารุมทึ้ง ทว่าคนอย่างฟีนิกซ์ไม่มีวันเดินเกมพลาดโดยไร้แผนรองรับ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในบัดนี้ มันจึงเป็นเพียงแค่หมากตัวหนึ่งในกระดานที่เขาเตรียมซ้อนแผนล่วงหน้าไว้หมดแล้วต่างหาก“ปล่อยให้พวกแม่งขยับไป...” ฟีนิกซ์เอ่ยเสียงเรียบต่ำ ทว่านัยน์ตาคู่คมกลับทอประกายเหี้ยมเกรียมกระหายเลือด“กูอุตส่าห์โยนเหยื่อล่อตัวใหญ่ลงไปขนาดนี้ ถ้าพวกแม่งโง่พอที่จะฮุบเบ็ด... กูจะได้ล้างบางพวกมันทีเดียวให้สิ้นซาก”“แต่มึงก็ต้องระวังตัวด้วย เข้าใจที่กูพูดไหม... กูรู้ว่ามึงเก่ง แต่เหตุการณ์มันมีหลายด้าน บางทีบทจะพลาดขึ้นมา มึงคนเดียวอาจจะดูแลได้ไม่ทั่วถึง” ไลเอินเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

“คิกๆ... หนูไม่ได้อยากได้อะไรสักหน่อยค่ะ” กุ้งแก้วหลุดหัวเราะคิกคักขำท่าทางเหวอของคนตัวโตฟีนิกซ์จับจ้องรอยยิ้มและฟังเสียงหัวเราะใสกระจ่างนั้นด้วยหัวใจที่พองโต พลันความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว... เขาอยากจะเห็นเธอหัวเราะและมีความสุขแบบนี้ตลอดไป ตั้งแต่เธอเข้ามาอยู่ในกรงขังของเขา ดูเหมือนจะเป็นวันนี้และวินาทีนี้เองที่เขาได้มีโอกาสเห็นมุมอ่อนโยนและขี้อ้อนของเธอ“เธอ... เป็นอะไรไป” ฟีนิกซ์ถามซ้ำ น้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลลงจนคนฟังใจสั่น พลางกระชับอ้อมกอดรัดเอวบางให้จมลงกับอกกว้างยิ่งขึ้น“หนู... ก็เป็นเมียของคุณไม่ใช่เหรอคะ”คำตอบแสนออดอ้อนอย่างยั่วยวนที่หลุดออกมาจากริมฝีปากจิ้มลิ้ม ทำเอาคนฟังถึงกับสูดหายใจเข้าลึก นัยน์ตาคู่คมแปรเปลี่ยนเป็นเข้มจัดและร้อนแรงขึ้นมาทันตา“ตอบแบบนี้... อยากโดนดีใช่ไหม” ฟีนิกซ์เค้นเสียงทุ้มต่ำพร่าชิดใบหูบาง ฝ่ามือหนาเริ่มลูบไล้ขึ้นลงตามสะโพกมนอย่างย่ามใจ“เดี๋ยวเธอจะได้จุกจนเดินขาถ่างหรอก...”“คิกๆ... รู้ค่ะ...” กุ้งแก้วช้อนสายตาฉ่ำปรือขึ้นมองสบตาเขาอย่างท้าทาย พลางส่งยิ้มหวานระคนแก่นเซี้ยวที่ชวนให้คนมองตบะแตก“...และหนูก็ ‘อยาก’ เดินขาถ่างด้วยสิคะ”“!!”“เธอกำลัง