All Chapters of มาเฟีย ติดเซ็กซ์ (แซ่บ): Chapter 111 - Chapter 120

ตลั่บ! ตลั่บ! ตลั่บ! สิ้นสุดเสียงพร่ากุ้งแก้วขย่มรัวเร็วรุนแรงทำเอาใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่านจนเกินระงับ ฟีนิกซ์หยัดยกลำตัวและแผ่นหลังหนาขึ้นจากพื้นห้อง มือหนาคว้าจับหมับเข้าที่ใบหน้าสวยให้เอียงรับองศา ก่อนจะบดเบียดริมฝีปากดึงเข้ามาจูบอย่างแสนเร่าร้อนดุดัน ปากอิ่มเผยอออกจูบตอบโต้กลับไปอย่างดูดดื่มไม่แพ้กัน เรียวลิ้นร้อนของทั้งสองเกี่ยวกระตวัดพัวพันจนหยาดน้ำลายเหนียวใสยืดยาวเยิ้มไหลออกจากมุมปาก ปาดเลียเข้าหากันอย่างวาบหวามดิบเถื่อน“อืมม์... อ้าสส์... วันนี้เธอเป็นอะไร... ทำไมถึงได้เผ็ดร้อนร่านสวาทขนาดนี้ฮะ” น้ำเสียงทุ้มพร่าสั่นระริกเอ่ยถามอย่างกระสันอยาก นัยน์ตาคมกริบจ้องมองดวงตากลมโตฉ่ำปรือที่เยิ้มไปด้วยฤทธิ์ราคะซึ่งกำลังสบสายตาตรงมาที่เขา“ก็เพราะทุกวินาทีและทุกนาที... มันมีคุณค่า… อึก… หนูแค่อยากทำ... และอยากมอบทุกสิ่งในแบบที่เราสองคนต้องการ... อ๊ะๆ!”ตลั่บ! ตลั่บ! ตลั่บ! “อ้าสส์!!!”เสียงทุ้มต่ำคำรามลั่นห้องทำงานอย่างสุดจะอั้น ฝ่ามือหนาเผลอขยำบีบสะโพกมนของหญิงสาวเอาไว้แน่นจนเนื้อนุ่มบุ๋มลึกลงไปตามรอยนิ้วมือ ยามเมื่อกุ้งแก้วจงใจกดน้ำหนักโถมตัวบดกระแทกเข้าหาท่อนเอ็นยั

คำถามกึ่งเว้าวอนของมาเฟียหนุ่ม ทำให้กุ้งแก้วต้องเม้มริมฝีปากแน่น ภาพบาดตาที่มีผู้หญิงนั่งคุกเข่าเบียดเสียดแทรกหว่างขาของเขาแวบเข้ามาในสมอง ตอกย้ำความจริงอันแสนเจ็บปวดลึกเข้าไปในจิตใจ“...จะให้หนูพูดอะไรคะ”“....” ฟีนิกซ์ชะงักนิ่งเงียบกับคำย้อนถามแสนเย็นชา“หนูเดาใจคุณไม่ถูกหรอกนะคะ หนูไม่ได้เก่ง... หนูมันทั้งโง่ ทั้งจน และไม่มีอะไรคู่ควรกับคุณเลยสักอย่าง ไม่ได้สูงส่งงดงามเหมือนอย่างผู้หญิงของคุณจริงๆ ค่ะ”“ทำไมพูดแบบนั้น! ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าเรื่องพวกนั้นมันไม่ได้สำคัญสำหรับฉันเลย! เราจะเหมาะสมกันหรือไม่มันอยู่ที่เราสองคนต่างหาก”“ไม่ค่ะ... ทุกอย่างมันไม่ได้อยู่ที่เราสองคน แต่มันอยู่ที่คุณคนเดียวต่างหาก”“กุ้งแก้ว…”“คุณจะเป็นคนเลือกเองเสมอ... ว่าใครที่เหมาะสมจะอยู่ หรือใครที่สมควรจะไป ใช่ไหมคะ”“กุ้งแก้ว... เรื่องผู้หญิงคนเมื่อกี้...”ครืดดด!“คุณไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น!”กุ้งแก้วตวัดเสียงขึ้นอย่างเหลืออด พลางผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้จนเกิดเสียงครืดคราวดังลั่นห้อง ก่อนจะหมุนตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้ชายทางด้านหลังทันที ท่าทางสั่นเทิ้มและดวงตากลมโตที่แดงก่ำคลอเคล้าไปด้วยหยาดน้ำตาของเธอ

กุ้งแก้วพยายามเค้นแรงพยุงร่างกายที่สั่นเทาให้ลุกขึ้นยืน ก่อนจะเริ่มลงมือเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวเข้ากระเป๋าเดินทางใบเล็ก เพราะเธอตระหนักดีอยู่แก่ใจว่า เสื้อผ้าและของหรูหราทุกชิ้นที่อยู่ในเพนท์เฮ้าส์แห่งนี้ ล้วนเป็นเงินของฟีนิกซ์ที่ซื้อประเคนให้ทั้งสิ้น เธอจึงเลือกหยิบติดมือไปเฉพาะของเดิมที่เคยเป็นของตัวเอง การเก็บของจึงใช้เวลาเพียงแป๊บเดียวเท่านั้น“ยังมี… อีกชิ้นสินะ…” เสียงสะอื้นพูดออกไปอย่างแผ่วเบา เมื่อมีสิ่งของสำคัญอีกชิ้นหนึ่งที่เธอรู้ดีว่าต้องถอดคืนให้กับเขา นั่นคือ ‘แหวน’ บนนิ้วนางข้างซ้ายนิ้วเรียวค่อยๆ ถอดอัญมณีแทนใจวงนั้นออกมาประคองไว้ในฝ่ามือ แล้วยกมันขึ้นมากุมแนบไว้ตรงตำแหน่งหัวใจที่กำลังแตกสลาย พลางหลับตาปล่อยให้น้ำตาไหลรินอาบสองแก้มด้วยความอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะค่อยๆ คลายฝ่ามือออกแล้ววางแหวนวงนั้นลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงอย่างเบามือ“ฮึก… หนูคืนของทุกอย่างให้คุณแล้วนะคะ... รวมถึงหัวใจของหนูด้วย”ร่างบอบบางลากกระเป๋าเดินทางก้าวออกมาจากห้องนอนฝ่าความมืดสลัว มือบางคอยปาดน้ำตาออกจากใบหน้าไม่ขาดสาย ยามที่ก้าวขาเดินลงบันไดมายังโถงด้านล่าง สายตาก็พลันประสบเข้ากับไมค์ที่ยืนรออยู่ด้วย

“มันเป็นไปได้ยังไงวะ! ทำไมแม่กับเมียกูถึงไปอยู่ด้วยกัน แล้วทำไมถึงโดนพวกมันดักจับง่ายๆ แบบนี้!” ฟีนิกซ์แผดเสียงถามกลับลั่นรถด้วยความไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง[“คุณกุ้งแก้วเธอจะหนีกลับบ้านครับนาย แล้วคุณหญิงก็บุกมาเจอเข้าพอดี... คุณหญิงสั่งให้บอดี้การ์ดฝั่งเราถอยออกไปหมด แถมยังเอาคนของตัวเองมาล็อคตัวผมไว้ รถคุณหญิงก็ไม่มีคนคุ้มกันมาจนถูกพวกมันโจมตีได้อย่างง่ายดายครับ... คุณหญิงคงมีแผนในใจแอบคุณท่านออกมา แต่ผมขวางไม่ทันจริงๆ ครับนาย”] ไมค์รายงานอย่างเร่งรีบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“แม่นะแม่! ชอบทำเรื่องอวดดีไม่เข้าเรื่อง!” ฟีนิกซ์กัดฟันกรอดสบถคาดโทษมารดาในใจด้วยความเดือดดาล ก่อนจะแผดเสียงถามต่อ“แล้วพวกมันเป็นใคร! ตอนนี้เมียกับแม่กูอยู่พิกัดไหน!”[“ผมยังไม่ทราบแน่ชัดว่าเป็นฝีมือของฝ่ายไหนครับนาย! แต่หลังจากที่คุณหญิงก้าวพ้นประตูและปล่อยตัวผมให้เป็นอิสระ ผมเลยแอบสั่งให้สายสืบชุดเล็กของเราขับรถสะกดรอยตามรถตู้ของคุณหญิงไปห่างๆ ตั้งแต่ออกจากเพนท์เฮ้าส์แล้วครับ!”]คำรายงานที่รู้พิกัดของไมค์เปรียบเหมือนน้ำเย็นที่สาดชโลมใจ หัวใจที่เคยหลุดลอยปลิดปลิวของฟีนิกซ์เริ่มดึงสติกลับมาเข้าสู่โหมดมาเ

“หนู... หนูกุ้งแก้ว... ช่วยแม่ไว้ เธอมารับกระสุนแทนแม่... ฮึก... ฮือออ ฟีนิกซ์ แม่ขอโทษ แม่ขอโทษ!” คุณหญิงอรนภาร่ำไห้โฮ มองกุ้งแก้วด้วยความรู้สึกผิดอันท่วมท้นในอก“ผมไม่น่าจากเธอไปเลย... ฉันไม่น่าทิ้งเธอไว้เลย ทุกอย่างมันเป็นเพราะฉันเอง!” ฟีนิกซ์กอดร่างที่เริ่มเย็นเฉียบของกุ้งแก้วแน่น ซบหน้าลงกับลาดไหล่ของเธออย่างแตกสลาย“นายครับ!” ไมค์ที่เพิ่งเคลียร์พื้นที่ด้านนอกเสร็จ วิ่งพรวดพราดตามเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก“ไอ้ไมค์! เตรียมรถพยาบาล! เอาหมอที่ดีที่สุดในประเทศมา! ส่วนพวกสวะที่เหลือข้างนอก... ฆ่าทิ้งให้หมด อย่าให้เหลือรอดแม้แต่ตัวเดียว!!” ฟีนิกซ์แผดเสียงตวาดสั่งการกร้าว แววตาคู่คมดุดันและแดงก่ำราวกับสัตว์ป่าบาดเจ็บที่พร้อมขยี้ทุกชีวิต ยามสลัดคราบมาเฟียทรงเอขึ้นมาอุ้มประคองร่างไร้สติของกุ้งแก้วแนบอารักขาอก พุ่งทะยานออกไปจากนรกแห่งนี้ทันทีอย่างไม่คิดชีวิตคุณหญิงอรนภาเห็นดังนั้นก็เตรียมจะสับเท้าวิ่งตามลูกชายออกไป ทว่าณิชาที่นั่งกองอยู่บนพื้นกลับรีบวิ่งเข้ามาตะครุบจับแขนคุณหญิงไว้แน่น“คุณแม่! ช่วยหนูด้วย! ให้หนูติดรถไปด้วยนะคะคุณแม่!”“อ๋อ… จะให้แม่ช่วยหนูเหรอจ๊ะ... หนูณิชา”ณิชาฉีกยิ้ม