Todos os capítulos de จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค: Capítulo 11 - Capítulo 20

เฮ้อ~หญิงสาวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นั่งกอดเข่าตนเองมองผู้คนเดินผ่านไปมาต่อหน้า คืนนี้คงต้องฝากชีวิตที่นี่เสียแล้วถึงอย่างไรก็มีคนไร้บ้านพวกนี้อยู่เป็นเพื่อน ท่าทีของพวกเขาดูใจดีกว่าชาวบ้านทั่วไปเสียอีกเพล้ง!โลหะชนิดหนึ่งตกลงจากเกวียนกว่าสามคันที่กำลังขนออกไปต่อหน้าหญิงสาว แต่กลับพบว่าไม่มีผู้ใดสนใจมันเลย ของสิ่งนี้คงเป็นดาบ มันเป็นสนิมแดงทั้งด้าม ความคมไม่เหลือเสียแล้วและการผุพังสภาพนี้คงใช้งานไม่ได้ อีกทั้งหนักและหนาดูก็รู้ว่าเป็นเหล็กที่หลอมออกมาไม่ได้ผ่านกระบวนการที่ทำให้มันแข็งแรง"รีบขนไป เร็วๆ"ชายผู้หนึ่งที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้าเอ่ยสั่งการลูกน้อง มือเรียวเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาเพราะพวกเขาเหล่านี้คงขนไปทิ้ง มันตกตามทางก็มิได้สนใจเท่าใด หญิงสาวโยนเบาๆเบื่อดูน้ำหนัก"เศษเหล็กไร้ประสิทธิภาพจริงๆด้วย สนิมเขอะขนาดนี้นี้ คงหลอมเสร็จแล้วทิ้งไว้ด้านนอก ทั้งออกซิเจนและน้ำสูงเป็นแน่"หญิงสาวเอ่ยออกมาเมื่อพวกเขาเดินผ่านไปแล้ว แต่คำพูดนั้นกลับเข้าหูของคนผู้หนึ่งจนทำให้เขาต้องหันกลับมา เพราะมีคำหนึ่งที่รั้งเขาเอาไว้ หวั่นโรวหนัวหน้าช่างหลอมเหล็กเดินกลับมาหาหญิงสาว ดวงตางามที่กำลังพิจารณาดาบส

ด้านซูอันเพ่ยหลังสลบไปนาน และฟื้นขึ้นมาได้เพียงสามวันเท่านั้น เขาก็ไม่สามารถนอนอยู่บนเตียงต่อไปได้ ความพ่ายแพ้ที่ก่อขึ้นในใจจากสงครามครั้งล่าสุดกัดกินความสงบของเขา ควมคิดแรกที่เด้งเข้ามาในหัวคือทำอย่างไรก็ได้ เพื่อหาวิธีผลิตอาวุธที่มีประสิทธิภาพดีกว่าของแคว้นเจียงซีให้ได้ แต่อุปสรรคหลักตอนนี้คือแค่เทียบเท่ายังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ"นั่นคือดาบที่ชาวแคว้นเจียงซีใช้"ชูอันเพ่ยเข้ามานั่งในกระโจม ให้คนเอาดาบที่พกมาด้วยให้หวั่นโรวได้ดู หวั่นโรวรับมาก่อนจะเพ่งสายตาดูอย่างละเอียด"เพล้ง!เขาทดสอบด้วยการฟันดาบของแคว้นเจียงซูไปที่ดาบของแคว้นตน พบว่าดาบของตนที่เขาหลอมเองกับมือนั่นแตกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี ต่างกับดาบที่แคว้นเจียงซีใช้แทบไม่บุบสลายเลยแม้แต่น้อย ความแหลกละเอียดของดาบนั่นยิ่งทิ่งแทงในใจของซูอันเพ่ย เขายอมรับว่ายามที่ตนเองอยู่บนหลังม้านั้น มองเห็นเหล่าทหารตนที่ตื่นตกใจเพราะอาวุธที่ไร้คุณภาพยามปะมือ เขารู้สึกสงสารจับใจ เพราะไม่ใช่ทหารที่ไร้ความสามารถในการสู้รบแต่เพราะอาวุธเสียเปรียบนั่นเอง"ดาบของเจียงซีร้ายกาจหนักขอรับ ข้าไม่เคยเห็นอาวุธที่แข็งแรงขนาดนี้ ไม่ทราบว่าแม่ทัพฝั่งนั้นได้มันมาเช่น

จูเฟิงเหยาเดินไปยืนข้างหวั่นโรวอย่างรู้หน้าที่ เมื่อเห็นว่าชาในถ้วยผู้ใดหมดก็เดินไปรินทันที ตอนนี้นางรู้สึกว่าเป็นเด็กเสริฟเหมือนกับโลกเก่าอย่างไรบอกไม่ถูก เพียงแค่ว่าในถ้วยเป็นชามิใช่เหล้า และยิ่งไปกว่านั้นเด็กเสริฟผู้นี้หน้าดำไปหน่อยเท่านั้นเอง ดวงตางามมองชาในถ้วยของแม่ทัพอันเพ่ย เหตุใดนางถึงรู้สึกว่ามันพร่องบ่อยกว่าของทุกคน เดินรินให้เขาไปมาจนเวียนหัวเสียแล้ว ในที่สุดความอดทนของนางก็จบลง เปลี่ยนที่ยืนข้างท่านหวั่นโรวเป็นยืนข้างชายหนุ่มแทน เพื่อจะได้รินชาให้เขาสะดวกไม่ต่้องเดินไปมา ดวงตาคมมองร่างเล็กที่มายืนข้างๆ ก่อนจะหันไปหารือต่อ จูเฟิงเหยาชำเรือนมองแผนผังและวิธีการหลอมดาบทั้งหมดในกระดาษ ทุกวิธีการเหมือนพวกงานวิจัยสมัยก่อนที่นางเคยเรียนมามิผิดเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่การถลุงแร่ หลอมเหล็ก การหล่อไปจนถึงวิธีการตีเหล็ก แค่อุปกรณ์และวิธีการเปลี่ยนไปตามยุคสมัยนั้นเอง ตอนนี้นางรู้สึกว่าตัวเองได้มาฝึกงานจริงในยุคโบราณ หากวันหนึ่งนางมีโอกาสได้กลับไปโลกปัจจุบันเหมือนเดิมคงดีไม่น้อย "รู้หนังสือเช่นนั้นหรือ"ซูอันเพ่ยเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นท่าทีของนางที่แปลกไป เรื่องพวกนี้เป็นความลับของแคว้น ข้อมูล

"บอกนามของเจ้ามา"เสียงเข้มเอ่ยถาม ทำเอาหญิงสาวสะดุ้งตัวรีบเล็กทันที นี่ใช่หรือไม่ที่เขาเรียกกันว่าความน่าเกรงขามเปล่งออกมา ทำให้ผู้คนสยบราบคาบเพียงแค่ใช้สายตาและน้ำเสียง หญิงสาวยังคงเงียบหากบอกไปแล้วเขาคงตามสืบเรื่องของนางเป็นแน่ จนในที่สุดก็คงจะรู้ว่านางเป็นสตรีที่หนีการสมรสออกจากจวนตระกูลเจียง แต่หากโกหกแล้วเขารู้ทีหลังเขาก็คงไม่ปล่อยนางไว้เช่นกัน"ข้านามจูเฟิงเหยาเจ้าค่ะ"หญิงสาวตัดสินใจเอ่ยชื่อจริงออกไป ก่อนหน้านี้นางได้เผลอบอกชื่อตัวเองกับทุกคนไปแล้ว เพราะคิดว่าไม่มีผู้ใดรู้จักนางแน่ สตรีบ้าที่อยู่ท้ายจวนจะมีคนใส่ใจว่านางเป็นผู้ใดได้เช่นไร แต่คนพวกนั้นก็ธรรมดา ต่างกลับบุรุษสองคนที่อยู่ต่อหน้านาง เพียงกระดิกนิ้วประวัติและข้อมูลตั้งแต่เกิดจน ณ ปัจจุบันก็มาอยู่ต่อหน้าพวกเขาแล้ว"จูเฟิงเหยา ตระกูลจูหรือ"โจวหนิงเฉินเอ่ยทวนอีกครั้ง เนื่องจากในตระกูลขุนนางหรือตระกูลใหญ่โต ไม่มีแซ่นี้ หญิงสาวถอนหายใจ เนื่องด้วยตนเองเป็นบุตรสาวของอนุที่เป็นเพียงบ่าวรับใช้ อีกทั้งคลอดมายังมิสมบูรณ์ บิดานางจึงไม่ยอมให้ใช้แซ่เจียง นางจึงใช้แซ่ของมารดาแทน ถึงนางมิได้มาจากตระกูลใหญ่โต นางมั่นใจว่าเขาก็ต้องตา

อร๊าก~เสียงหนึ่งดังเข้ามาในกระโจม มือเรียวที่กำลังขีดเขียนด้วยความตั้งใจก็หยุดชะงักทันที นางกระโดดขึ้นเตียงนอนพร้อมกับเอาผ้าคลุมหัวตนเองอร๊าก~เสียงของบุรุษที่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมานดังตามสายลมมาอีกรอบ จูเฟิงเหยาขนลุกซู่ เนื่องด้วยกระโจมสตรีอยู่ไกลกระโจมอื่นพอสมควร แยกชายหญิง เสียงนั้นยังดังไม่หยุดอีกทั้งนางยังรู้สึกว่ามันดังไม่ไกลจากกระโจมพักของนางด้วย"ข้าควรออกไปดูหน่อยหรือไม่"หญิงสาวพึมพำออกมา เนื่องด้วยนางไม่สามารถทนฟังเสียงร้องทรมานแบบนี้ได้แน่ เช่นก็ต้องไปดูให้หายข้องใจว่าเป็นคนหรือผีกันแน่ เท้าเรียวถือไม้ในมือเดินย่องไปยังกระโจมที่มาของเสียง กระโจมสตรีมีเพียงกระโจมนางผู้เดียว และอยู่ไม่ไกลจากกระโจมรักษา เสียงร้องนั้นไม่ได้มาจากกระโจมหมอ เช่นนั้นก็ไม่ใช่คนรักษาอยู่ แล้วในกระโจมเปล่านั้นจะเป็นคนจริงๆใช่หรือไม่"เจ้าเบาหน่อยได้หรือไม่"เสียงในกระโจมดังออกมาข้างนอก"ข้าเป็นหมอด้านพิษนะ หากจะให้ข้ารักษาก็ต้องทนหน่อย"เสียงคนสองคนเอ่ยตอบกัน ทำให้จูเฟิงเหยาถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก อย่างน้อยก็ได้รู้แล้วว่าไม่ใช่ผีสาง จึงลดไม้ในมือลงหมุนตัวเตรียมกลับกระโจมแก๊ะ!เท้าเจ้ากร