Todos os capítulos de จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค: Capítulo 41 - Capítulo 50

ภายในกระโจมต้อนรับเมื่อสองเค่อที่แล้ว"คารวะท่านแม่ทัพอันเพ่ย""คารวะท่านรองเสนาบดีเจียง"ทั้งคู่เอ่ยพลางทำท่าคารวะ เจียงอันซือมารอชายหนุ่มอยู่ก่อนแล้ว ตอนนี้ทั้งจวนวุ่นวายมาก เนื่องด้วยตั้งแต่จูเฟิงเหยาหายตัวไป จวนตระกูลเจียงก็ตามหาให้วุ่น หากผิดต่อราชโองการร้ายแรงนัก อีกทั้งฝั่งองค์ชายสิบสามก็กดดันเขาอีกทางหนึ่งด้วย คราแรกเขาต้องการให้นางแต่งออกไปเพื่อรับภาระนั้นแทนบุตรสาวคนอื่น แต่ไม่คาดว่าตนเองจะคิดผิด องค์สิบสามปฏิเสธบุตรสาวที่เหลือของเขา ไม่ว่าเช่นไรก็ต้องเป็นจูเฟิงเหยาเท่านั้น"ท่านเสนาบดีเจียงมาหาข้าถึงที่นี่มีเรื่องอันใดหรือ"ชายหนุ่มเอ่ยเปิดสนทนาทันทีอย่างมิรอให้เสียเวลา"ข้าทราบมาว่าบุตรสาวของข้ามาก่อความวุ่นวายที่นี่ จึงอยากมาขอรับตัวนางกลับจวนขอรับ""บุตรสาวของท่าน ที่ค่ายทหารของข้ามิมีคนแซ่เจียง ใช่หรือไม่ฟู่เหย่"ซูอันเพ่ยเอ่ยพลางทำท่าคิด ก่อนจะหันไปถามลูกน้องที่คอยรินชาให้อยู่ด้านหลัง"เท่าที่ข้ารู้ ไม่มีสตรีแซ่เจียงจริงๆเป็นดั่งเช่นที่ท่านแม่ทัพว่าขอรับ"ฟู่เหย่เอ่ยตอบผู้เป็นนาย เท่าเอาเจียงอันซือเหงื่อตก"นางชื่อจูเฟิงเหยาขอรับ""อ๋อ! ที่แท้เป็นแม่นางจูเฟิงเหยานี่เอง

จูเฟิงเหยาเข้ามาในกระโจมพักของตนเอง ทิ้งตัวลงนอนแผ่ราบไปกับพื้นเตียง ดวงตางามเหม่อลอยมองเพดาน ชีวิตนี้ยุ่งยากเสียจริง มันเหน็ดเหนื่อยเกินไปมีเรื่องให้คิดและตัดสินใจเต็มไปหมด ก่อนจะลุกขึ้นล้วงเอาถุงเงินในแขนเสื้อออกมา ที่ถุงเงินถูกปักเป็นดอกหลีฮวา(ดอกสาลี่)ด้วยความประณีต ความทรงจำอันน้อยนิดของร่างเดิมบอกว่ามารดาชอบดอกไม้ชนิดนี้มาก นางเองก็ไม่เคยมีมารดามาก่อน แต่กลับสัมผัสได้ว่ามันดีและอบอุ่นมากเพียงใดที่จูเยี่ยนถินทำให้ ร่างบางนั่งกอดเข่าตนเองเอนตัวไปมาเบาๆอย่างใช้ความคิด“ข้าต้องเลือกทางไหนกัน”หญิงสาวเอ่ยออกมาเบาๆ ก่อนจะมองถุงเงินสลับกับดาบที่หลอมเสร็จแล้ว เหลือเพียงนำไปต่อรองกับเขาเท่านั้น หากนางเลือกหนีไปพร้อมใช้ถุงเงินนี่ บางทียังไม่พ้นเมืองหลวงก็ถูกจับได้ อีกทั้งนางรู้มาว่านอกจากคนของตระกูลเจียงแล้ว ยังมีคนขององค์ชายสิบสามอีกด้วย โชคดีที่วันนี้ลู่เข่อซินเตือนนางเอาไว้ให้ระวัง แต่หากยังคงดื้อดึงที่จะใช้เป็นข้อแลกเปลี่ยนกับท่านแม่ทัพ หากมิสำเร็จก็คงเป็นเขาที่ส่งนางกลับจวนตระกูลเจียงเองกับมือ แต่ถ้าสำเร็จแล้วผลที่ตามมาคืออันใดบ้าง ท่านแม่ทัพคงพบกับเรื่องยุ่งยาก อย่างที่นายหทารเหล่า

ณ ค่ายทหารพยัคฆ์เมฆา"ท่านแม่ทัพ สำเร็จแล้วขอรับ"หวั่นโรวนำดาบที่ได้จากการหลอมมาให้ชายหนุ่มดูด้วยความตื่นเต้น ซูอันเพ่ยที่กำลังเคร่งเครียดอยู่กับการวางกำลังอยู่ รีบลุกขึ้นมาดูดาบนั้นด้วยความสนใจ มือหนาเอื้อมไปจับดาบที่พึ่งตีเสร็จใหม่ๆ จากนั้นแกว่งไปมาสองสามกระบวนท่า พบว่ามันใช้งานได้ดีจริงๆ ดวงตาคมเป็นประกาย ความทุกข์ใจก่อนหน้าเหมือนยกภูเขาออกไปจากอก"ใช้งานได้ดีจริงๆขอรับ ทั้งส่วนผสมที่ใช้หลอมและปริมาณต่างๆ คำนวณได้แม่นยำจนข้ามิต้องปรับปรุงหรือเพิ่มอันใดเลยด้วยซ้ำขอรับ"หวั่นโรวเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ส่วนผสมที่ใช้ไม่ได้ต่างกับเขามากแต่ปริมาณต่างกันมาก คราแรกที่ท่านแม่ทัพนำมาให้ เขายังเป็นกังวลว่าหลอมออกมาจะไม่เป็นรูปร่างเลยด้วยซ้ำ"ดี! ดีมาก""ข้าถามได้หรือไม่ขอรับ ว่าผู้ที่คิดค้นวิธีการหลอมดาบนี้คือผู้ใด"หวั่นโรวตั้งใจจะถามเรื่องนี้ให้กระจ่าง ผู้ที่มีความสามารถถึงเพียงนี้ ขนาดที่เขาเป็นคนหลอมอาวุธมาทั้งชีวิต สืบทอดวิธีการหลอมมาหลายรุ่นยังแก้ปัญหานี้มิได้ เพราะอาวุธสงครามหาใช้การหลอมมีดหลอมข้าวของเครื่องใช้ทั่วไปไม่ มันต้องมีความแข็งแรงมากพอที่จะใช้เพื่อรักษาชีวิต"ทำไมหรือ""ข้าน้

"แม่นางเป็นอันใดหรือไม่"บุรุษคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาหาหญิงสาวด้วยแววตาของความเป็นห่วง ร่างบางยังคงมีท่าทีหวาดกลัว ถือไม้อยู่ในมือแข็งค้างไม่ขยับตัว เมื่อสักครู่นางตัดสินชะตาชีวิตตนเองเป็นอย่างศพของคนคุมผ้าที่อยู่ด้านล่างนั้นแล้ว ปาฏิหาริย์ที่มีคนมาช่วยแทบเป็นไปไม่ได้เลย เพราะตลอดเส้นทางที่ผ่านมา หลายชั่วยามถึงจะมีคนสวนทางมาสักครั้ง มองไปที่ใดก็ขาวโพลนไปด้วยหิมะ"แม่นาง! แม่นางได้ยินข้าหรือไม่"บุรุษผู้นั้นยังคงเอ่ยเรียกหญิงสาว แต่ว่านางก็ยังไม่ได้สติเช่นเคย ที่รถม้าคันหรู มือเรียวของบุรุษผู้หนึ่งเอื้อมมาเปิดม้านรถม้าขึ้นเพื่อดูสถานการณ์ว่าเป็นเช่นไร ดวงตาคมมองมายังหญิงสาวตัวเล็กที่สภาพมิน่าดูเท่าไหร่ อาภรณ์เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโลหิต ถือไม้ในมือ ดวงตาของนางสีดำน้ำตาลเอ่อล้นไปหยาดน้ำตาดูมีเสน่ห์ มองลูกน้องของเขากับเขาสลับกัน สภาพนางเช่นนี้แต่กลับไม่ได้ทำให้เขานึกรังเกียจเลยแม้แต่น้อย กลับรู้สึกดึงดูดเสียมากกว่า"เจ้าหูหนวกหรือ"เมื่อคิดได้อย่างนั้น ห่าวชวนก็โบกไม้โบกมือแทนการเรียกนาง "ข้า.....""เอ๋...เจ้าพูดได้นี่""ขอบคุณเจ้าค่ะ"จูเฟิงเหยาเอ่ยพลางหันมาที่ห่าวชวน"หูก็ฟังได้ยิน"โอ๊ย~

ณ โรงเตี๊ยมฉางเอ๋อทั้งสามลงจากรถม้า ทันทีที่จูเฟิงเหยาเปิดม่านออกมา ก็พบว่าแท้จริงแล้วรถม้าที่เก็บเสียงเมื่อสักครู่ไม่ใช่อย่างที่นางคิด เนื่องด้วยตลาดที่ควรครึกครื้นกลับแทบไร้เงาคน ร้านค้าบางร้านก็ปิดทำการ สภาพแบบนี้จะมีผู้คนเสียงดังได้เช่นไรกัน นางขอแก้ตัวเมื่อสักครู่ว่าหากมีสองมือสองเท้า แล้วสามารถตั้งตัวได้ ด้วยสถานการณ์เช่นนี้จะทำอันใดคงลำบากมิน้อย"ชาวบ้านลี้ภัยเกินกว่าครึ่งอำเภอแล้ว ที่เหลืออยู่ส่วนใหญ่มีแต่คนอายุมากที่รักบ้านเกิด และบางส่วนที่ยากไร้จนไม่สามารถไปที่ใดได้ ทำได้เพียงเสี่ยงชีวิตอยู่ที่นี่"ห่าวชวนเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสายตาของหญิงสาว อำเภอเทียนจินอยู่ทางใต้สุดของแคว้นก็จริง แต่ก็นับว่าเจริญรุ่งเรืองไม่แพ้เมืองหลวง อำเภอเล็กแต่การจัดการและบริหารดีมาก ไร้ขุนนางที่โกงกินบ้านเมือง ยามสถานการณ์ปกติผู้คนดูครึกครื้น เพราะที่นี่มีครบทุกฤดู สามารถประกอบอาชีพได้หลายอย่าง "อื้ม หวังว่าวันหนึ่งจะกลับมาปกติ ให้ข้าได้เห็นด้วยตาตัวเองสักครั้ง"จูเฟิงเหยาพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะให้ห่าวชวนพยุงตนเองเข้าไปในโรงเตี๊ยม"คารวะคุณชาย เชิญด้านในขอรับ"เสี่ยวเอ้อร์รีบเข้ามาต้อนรับลูกค้าทันที "จ