Todos os capítulos de จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค: Capítulo 21 - Capítulo 30

“นั่นมันแม่นางเฟิงเหยามิใช่หรือขอรับ หรือว่านางจะเป็นสายสืบจากแคว้นอื่นจริงๆ”ฟู่เหย่มองตามสายตาผู้เป็นนาย สตรีนางนั้นกำลังวิ่งไปมาทำบางสิ่งอยู่หน้าเตาหลอมกลางดึก “สืบเรื่องนางไปถึงไหนแล้ว”“คาดว่าจะได้ข้อมูลครบวันมะรืนขอรับ สายของเราบอกว่าข้อมูลนางน้อยมาก แต่ก็มั่นใจว่าเป็นคนแคว้นชิงไห่หนานจริงๆ”“เป็นคนแคว้นชิงไห่หนาน ก็มิได้หมายความว่านางจะไม่ได้ทำงานให้แคว้นอื่น”“ท่านแม่ทัพหมายความว่านางเป็นกบฏ ขายข้อมูลให้แคว้นอื่นเช่นนั้นหรือ ทะทะโทษประหารเก้าชั่วโคตรเลยนะขอรับ”ฟู่เหย่เอ่ยพลางกลืนน้ำลาย เหตุการณ์เช่นนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้ว และมีตัวอย่างให้เห็นมานักต่อนัก ถึงเช่นนั้นเพราะอำนาจและเงินทองก็หวานเสียจนทำให้ผู้คนหลงผิด ซูอันเพ่ยมองนางอยู่ชั่วครู่ก่อนจะหันหลังกลับไป เพราะเช่นไรที่นี่ก็ไม่มีข้อมูลอะไรสำคัญให้ต้องเป็นกังวล เขาก็อยากรู้เช่นกันว่านางจะทำอันใดได้ “อื้ม! ใช้ได้”หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยความพอใจ หลังเทน้ำเหล็กลงแม่พิมพ์หล่อที่นางทำไว้ก่อนแล้วเช่นกัน ตอนนี้นางยังคิดไม่ออกว่าจะตรวจสอบเช่นไรว่าส่วนผสมที่หลอมได้มีคุณภาพหรือไม่ แต่ดูจากน้ำเหล็กแล้วแตกต่างจากของที่หวั่นโรวหลอมออกมามาก

ตูบ!ร่างบางเขาอ่อนอีกครั้ง ล้มตัวเองไปนั่งที่พื้นหญ้าหนาอย่างอ่อนแรง ใบหน้างามเบิกตากว้างน้ำตาคลอเบ้า มือเรียวสั่นเทาค่อยๆยกขึ้นมาจับที่หน้าอก นางคิดว่าตนเองเจ็บจนไร้ความรู้สึกไปแล้ว แต่พบว่ามันกลับว่างเปล่าไม่พบลูกธนูอย่างที่ใจคิดเอาไว้ฮือ~จูเฟิงเหยารนรานคล่ำหาลูกธนูที่ปักกลางหน้าอก น้ำตาที่คลอเบ้าไหลออกมาจนน่าสงสารจับใจ"มัวนั่งทำอันใด นำกระต่ายมาซะ"เสียงทุ่มที่อยู่บนม้าเอ่ยสั่งเสียงเข้ม ดวงตางามจึงหันไปเห็นกระต่ายขนปุกปุยถูกธนูปักที่ตัวมัน คาดว่าน่าจะทลุเข้ากลางหัวใจตายในครั้งเดียว"จะจะเจ้าค่ะ"เสียงหวานสั่นเล็กน้อย เอื้อมมือหยิบปลายธนูที่ด้ามมันมีกระต่ายอยู่มาให้ชายหนุ่มตลอดทางหญิงสาวเงียบเสียงไม่เอ่ยอันใดออกมาเลยแม้แต่น้อย เหตุการณ์เมื่อสักครู่ทำนางตกใจยังไม่หาย โลกนี้ความตายใกล้ตัวนิดเดียว มือเรียวยกแขนเสื้อเช็ดคราบน้ำตาที่ไหลอาบน้ำ มันมากพอที่จะชะล้างคราบเขม่าสีดำที่เปื้อน เผยให้เห็นใบหน้างามที่ปราศจากคราบสกปรก"หึ! แค่นี้ก็หวาดกลัวขนาดนี้ คนที่ส่งเข้ามา....."ซูอันเพ่ยหัวเราะในลำคอก่อนจะหันมาหาหญิงสาวที่เดินอยู่ข้างล่าง แต่ยังเอ่ยไม่ทันจบก็ต้องเงียบไปใบหน้างามแหงนขึ้นมา

"นางงดงามขนาดนั้นเชียวหรือ"เฟิ่งเย่วเอ่ยถามสหายขณะที่มือก็กำลังวุ่นอยู่กับการทำแผลให้ชายหนุ่ม คำพูดนั้นทำเอาซูอันเพ่ยขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ"สตรีเมื่อหลายวันก่อนอย่างไร""มีอันใดหรือ"ชายหนุ่มยังคงไม่เข้าใจว่าสหายเอ่ยอันใดกันแน่"เรื่องที่เจ้าไปป่าท้ายค่ายกับแม่นางเฟิงเหยาสองคน ลือไปถึงไหนต่อไหนแล้ว แม่ทัพอันเพ่ยที่ไม่เข้าใกล้สตรีที่ใด เหตุใดถึงไปกับนาง เรื่องของเจ้ามาถึงหูข้าก่อนที่ตัวเจ้าจะมาถึงเสียอีก"เฟิ่งเย่วเอ่ยอธิบายให้ชายหนุ่มได้ฟัง"เหลวไหล""ข้ามิได้เหลวไหล สตรีทั่วแคว้นต่างหมายปองใจเจ้า ป่านนี้ชื่อของนางคงกระฉอดไปทั่วเมืองหลวงแล้วกระมัง"ชายหนุ่มเอ่ยเตือนสหาย "เจ้าก็รู้ว่าข้ามีอาจมีสตรีข้างกายได้""แล้วเจ้าคิดว่าสตรีทุกคนจะเข้าใจอย่างที่เจ้าคิดหรือไม่"ซูอันเพ่ยคิดตามคำพูดของสหาย ทำให้นึกถึงคำพูดและแววตาของจูเฟิงเหยาก่อนหน้านี้ มันไม่ได้มีเรื่องรักใคร่เลยแม้แต่น้อย สายตานางที่มองเขาอยากที่จะฆ่าให้ตายเสียมากกว่า พอนึกถึงร่างใหญ่ก็หลุดขำออกมา ตัวเล็กเท่าลูกแมว แต่ทำตัวพองโตเหมือนเป็นเสื่อโคร่ง"ขำอันใดของเจ้า"เฟิ่งเย่วเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เป็นจังหวะที่ทำแผลเสร็จพอดี"

เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง!อาเหยาตีเหล็กเป็นครั้งสุดท้าย จนมันมีหน้าตาเหมือนดาบเป็นอันเรียบร้อย ก่อนจะยื่นมาให้หญิงสาว หน้าตาของมันไม่ต่างกับของที่หวั่นโรวหลอมออกมา แต่นางมั่นใจว่าคุณสมบัติมันต้องต่างกันเป็นแน่"เป็นเช่นไร""ฝีมือเจ้าใช้ได้นี่"หญิงสาวเอ่ยชมด้วยตาลุกวาว ถึงจะไม่มีกล้องสำหรับส่องโครงสร้างด้านใน แต่ก็มั่นใจว่าดาบเล่มนี้มีคุณสมบัติไม่ต่างกับเล่มที่นำมาจากแคว้นเจียงซี"นี่ค่าจ้างของเจ้า"จูเฟิงเหยาเอ่ยพลางยื่นเงินสิบเหรียญภู่เงินให้อาเหยา"ข้ารับมันไว้มิได้ ข้าเต็มใจช่วยแม่นาง"อาเหยาเอ่ยด้วยใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงหู หญิงสาวจึงเข้าใจและรับรู้ดีว่าชายหนุ่มคิดอันใด จึงได้ยัดถุงเงินทั้งหมดนั้นใส่มือของเขา"ข้าไม่อยากติดหนี้บุญคุณผู้ใด วันนี้เจ้าเหนื่อยเป็นสองเท่า ค่าแรงนั้นก็เหมาะสมแล้ว"หญิงสาวเอ่ยอย่างชัดเจน ว่าระหว่างนางกับเขาเป็นแค่การจ้างวานเท่านั้น มิอยากให้เขาคิดเป็นอื่น จากนั้นจึงนำผ้ามาห่อดาบเอาไว้ นางไม่รู้ว่าคนที่นี่ใช้อันใดทาเคลือบเหล็กที่พึ่งตีเสร็จใหม่ๆป้องกันไม่ให้เกิดสนิม แต่จากเท่าที่ดูแล้ว ดาบหลายตันที่ถูกขนไปทิ้งเพราะได้รับความเสียหายน่าจะเพราะไม่รู้วิธีป้องกันเป็น

"นี่ๆพวกเรารีบไปตอนรับเร็ว กองทัพพยัคฆ์เมฆาเดินทางมาถึงแล้ว"เสียงผู้คนมากมายต่างชวนกันออกไปตอนรับ การเดินทางมาถึงของกองทัพพยัคฆ์เมฆา ที่คว้าชัยอีกคราในสนามรบกลับมาได้ ป้องกันแคว้นเพื่อความเป็นอยู่ที่ดีและความสงบให้กับเหล่าชาวแคว้นชิงไห่หนาน "กองทัพพยัคฆ์เมฆา กองทัพพยัคฆ์เมฆา กองทัพพยัคฆ์เมฆา"เสียงชาวบ้านตะโกนดังกึกก้องทั่วไปเมืองหลวง ตั้งแถวรอต้อนรับตั้งแต่หน้าทางเข้าเมืองหลวงไปจนถึงค่ายทหาร สงครามครั้งนี้ยืดยาวนักกินเวลาไปหลายเดือน แต่รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความยินดี อีกมุมหนึ่งก็เต็มไปด้วยคราบน้ำตาเช่นกัน บางจวน บางเรือน ครอบครัวบางครอบครัว ทุกข์ระทมเพราะการสละชีพเพื่อปกป้องบ้านเมืองของเหล่าทหารกล้า เรื่องพวกนี้ถูกคาดการณ์และทำใจไว้เนินๆ ตั้งแต่วันที่ก้าวเท้าออกจากเรือนเข้าสนามรบ หากมีชีวิตรอดกลับมาก็ถือว่ามีดี หากมิดีก็ถือว่าเป็นการสละชีพเพื่อแผ่นดิน นั้นนับว่าคุ้มค่าที่ได้เกิดมาแล้ว ข่าวการได้รับบาดเจ็บของท่านแม่ทัพใหญ่ ซูอันเพ่ย ไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องที่พวกเขาไม่รู้ ขนาดแม่ทัพอันเพ่ยยังบาดเจ็บหนักจนแทบรักษาชีวิตตนเองไม่ได้ แล้วทหารชั้นผู้น้อยที่ความสามารถไม่เทียบเท่าจะเหลืออันใด ถ