All Chapters of จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค: Chapter 1 - Chapter 10

"แม่มาวันนี้เพราะมีเรื่องจะบอกเจ้า ถึงแม่เจ้าจะไม่เข้าใจในสิ่งที่แม่พูดก็เถิด แต่นี้ก็นับว่าเจ้ามมีวาสนา อีกสี่วันต่อจากนี้จวนตระกูลเจียงของเราจะมีงานมงคล เนื่องด้วยความดีที่ท่านปู่ของเจ้าเคยทำไว้เพื่อแคว้น คิดค้นอาวุธให้กับกองทัพได้ ฝ่าบาทถึงให้คำมั่นว่าบุตสาวตระกูลเจียงจะสามารถสมรสกับเชื้อพระวงศ์ได้หนึ่งคน แต่บุตรสาวที่เกิดในตระกูลถึงมีกว่าสี่คน ก็มิมีผู้ใดเต็มใจแต่งเข้าไป""เดี๋ยวนะ คุณกำลังพูดอะไร"หญิงสาวชะงักมือที่กำลังนำขนมเข้าปาก ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ คำพูดของจูเฟิงเหยาดูฟังไม่เข้าไปจึงทำให้เยี่ยนถิงไม่ได้แปลกใจอันใด "เหยาเออร์ของแม่มีสาวนาได้สมรสกับเชื้อพระวงศ์ เขาไม่รังเกียจที่เจ้าเป็นเช่นนี้""โห~ ชายผู้นี้ใจกว้างนัก ฉันเป็นบ้ายังไม่รักเกียจ เขาเป็นถึงองค์ชายเชียวนะ" หญิงสาวเอ่ยกับตนเองในใจ"นั้นเพราะว่าลูกสาวแม่งดงาม แท้จริงแล้วเป็นเพราะเจ้างามถึงเพียงนี้หรือไม่ สวรรค์จึงทำให้เจ้าสติเลอะเลือนเช่นนี้ หากเจ้าเข้าวังไปแล้ว อาจจะมีหนทางที่ทำให้เจ้ารักษาหายได้ เจ้าต้องอดนทนหน่อยนะเป็นสนมย่อมต้องระวังตัวและลำบากไม่ต่างกับแม่ องค์ชายสิบสามมีสนมทั้งหมดสิบสามคน ถึงตอนนี้เ

"ขออภัยท่านแม่ทัพ ท่านหมอมาทำแผลขอรับ"เสียงผู้ช่วยจากด้านนอกตะโกนเข้ามาในกระโจม"เข้ามา"ซูอันเพ่ยส่งเสียงอนุญาตตอบกลับไป ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะเขียนตำรารอ ท่านหมอและผู้ช่วยของเขาเข้ามาก่อนจะรีบไปทำแผลให้ผู้เป็นนาย ในขณะที่ทำแผล มืออีกข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บก็เขียนจดหมายส่งสารสองฉบับยื่นให้ฟู่เย่ว ผู้ช่วยคนที่สาม หนึ่งฉบับส่งไปที่วังหลวงเพื่อบอกข่าวดีให้ฮ่องเต้ ส่วนอีกฉบับส่งไปที่จวนอ๋อง สหายของเขาอีกทั้งเคยเป็นอดีตแม่ทัพใหญ่คนก่อนเพล้ง!เสียงโลหะกระทบชามกระเบื้อง เมื่อท่านหมอสามารถเอามันออกมาได้ ร่างใหญ่กำหมัดแน่นอย่าอดกลั้นอารมณ์คนเอง แม้บาดแผลจะสาหัสแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีเสียงร้องออกมาสักนิด โลหิตสีแดงสดไหลออกมาเหมือนสายน้ำ ก่อนที่ท่านหมอจะรีบใช้ผ้ากดห้ามเลือดเอาไว้ "บาดแผลครานี้ลึกมากขอรับ ดอกธนูนี่ทั้งแหลมและคมกว่าทุกครา"ท่านหมอเอ่ยบอกชายหนุ่มในขณะที่มือก็ทำการเย็บบาดแผลไปด้วย ดวงตาคมมองลูกธนูที่ชุ่มไปด้วยคราบโลหิตของตนเองในชาม ทำให้นึกถึงดาบที่ทหารแคว้นเจียงซีใช้ ประสิทธิภาพมันน่ากลัวเป็นอย่างมาก หากมีศึกคราหน้าอาวุธที่ทหารของเขาใช้คงต้องพ่ายศึกให้เจียงซีเป็นแน่ อาวุธสงคราม

แสงจากดวงอาทิตย์ปลายยามเฉิน ส่องมากระทบใบหน้างามที่นอนหลับอยู่ใต้โต๊ะไม้หลับตาคน จูเฟิงเหยาตื่นขึ้นมาด้วยสภาพงัวเงีย มือเรียวยกขึ้นเช็ดที่มุมปากตนเองแบบลวกๆ ไม่คิดเลยว่าในสภาพเช่นนี้ตนเองจะหลับลงได้ หากมีคนคิดมิดีมิร้ายขึ้นมาจะทำเช่นไรกัน ร่างนี่ยิ่งแต่งดงามอยู่ หญิงสาวยันกายตัวเองลุกขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะหันไปยังบริเวณที่ชายผู้นั้นอยู่ แต่กลับพบว่าตอนนี้ไม่เห็นเขาแล้ว ร่างบางรีบเดินไปดูบริเวณนั้นทันที มือเรียวย่อกายไปสัมผัสพื้นที่ยังหลงเหลือคราบเลือดอยู่"หรือว่าเขายังไม่ตาย หรือว่ามีคนนำศพเขาไปแล้ว" หญิงสาวเอ่ยกับตนเองในใจ เมื่อคืนดันลืมตรวจดูว่าเขายังหายใจหรือเปล่า แต่สภาพกระอักเลือดออกมาคำโตขนาดนั้น เกรงว่าคงรักษาชีวิตไว้ไม่ได้แล้วล่ะ นี่มันชีวิตจริงไม่ใช่ในซีรีส์ที่เคยดูเสียหน่อย"เอ๊ะ! หรือว่าโลกนี้จะมีคนแบบว่า...เหาะเหินเดินอากาศได้"หญิงสาวพึมพำกับตนเองเบาๆ พร้อมทำท่าทางก่อนจะได้รับสายตาแปลกๆจากคนที่เดินสวนนางมา นางรีบทำท่าปกติทันที ก่อนะรีบเดินเข้าไปในตลาด บอกตรงๆว่าตอนนี้นางเองก็ไม่มีจุดหมายปลายทางเหมือนกันว่าจะไปอยู่ที่ใด ดวงตางามมองผู้คนโดยรอบก็พบว่าแต่งกาย คำพูดคำจา และก

"เหรียญนี้คือเรียกว่าเหรียญภู่ทองแดง หากมีสิบเหรียญมีค่าเท่ากับเหรียญนี้หนึ่งเหรียญ เรียกว่าเหรียญภู่เงิน และหากมีเหรียญภู่เงินสิบเหรียญ มีค่าเท่ากับเหรียญนี้หนึ่งเหรียญ เรียกว่าเหรียญภู่ทอง"ลู่เข่อซินอธิบายอย่างใจเย็น ขณะที่มือก็ชูเหรียญแต่ละเหรียญให้นางได้ดู จูเฟิงเหยาพยักหน้าเข้าใจ ตอนนี้นางมีเงินสี่เหรียญภู่ทอง สองเหรียญภู่เงิน และห้าเหรียญภู่ทองแดงจ๊อก~เสียงท้องร้องดังจากร่างบาง จูเฟิงเหยายิ้มพรางเกาที่ท้ายทอยแก้เขิน ลู่เข่อซินจึงเดินไปที่หน้าร้านก่อนจะหยิบขนมใส่ชามและเอามาให้หญิงสาว"ขอบคุณเจ้าค่ะ"จูเฟิงเหยารับมาก่อนจะตักกินไปคำหนึ่ง พบว่ามันอร่อยมากจริงๆหรือเพราะนางหิวกันแน่"ขนมร้านท่านอร่อยจริงๆเจ้าค่ะ"จูเฟิงเหยาเอ่ยพลางตักขนมยุเหวียนเชียวเข้าปากคำโต นี่นับว่าเป็นอาหารมื้อเแรกตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ที่รู้สึกว่ารสชาติอร่อยเลยก็ว่าได้ เพียงไม่นานขนมก็หมดชาม"ว่าแต่ร้านของท่าน รับพนักงานเพิ่มไหมเจ้าค่ะ เรียกพนักงานหรือเปล่าเจ้าค่ะ""ร้านข้ามิรับพนักงานเพิ่ม""เช่นนั้นไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ขนมนี้ราคาเท่าใดเจ้าค่ะ""มิเป็นไรเจ้าค่ะ ข้าให้เจ้าทานมิคิดเงิน""มิได้เจ้าค่ะ ของซื้อของขายเ

ตุบ! อั้ก!หญิงสาวถูกฝ่ามือใหญ่ฟาดลงที่ด้านหลังเต็มแรง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังทนได้ นางไม่ยอมเป็นศพอย่างที่พวกมันพูดเป็นแน่ ร่างบางหมุนตัวเผชิญหน้า ครั้งนี้หญิงสาวไม่ยอมเป็นฝ่ายตั้งรับอีกแล้ว ร่างบางวิ่งไปด้านหน้า กระโดดหันตัวด้านข้าง งอเข่าลอยตัว แล้วถีบเข้าที่กลางตัวเต็มแรง จนชายฉกรรจ์ทั้งสามล้มตัวลงไปที่พื้นทันที ดูเหมือนว่าตนเองจะได้เปรียบก็จริง แต่แสงมันวาวที่สะท้อนกับดวงอาทิตย์กำลังบอกนางว่า สิ่งที่ต้องเผชิญต่อจากนี้คือของมีคม ดวงตางามจ้องมองมีดพกเล็กๆในมือของพวกมันพลางกลืนน้ำลาย ทั้งสามคนกำลังล้อมไม่ให้นางหนีออกไปได้"เก่งมากใช่หรือไม่ ข้าอยากจะเห็นว่าเจ้าจะเก่งได้เพียงใด อุสาต์อยากให้เจ้าตายไปอย่างสงบแล้วแท้ๆ"ชายผู้นั้นไม่เอ่ยเปล่ายังง้างมือเตรียมพร้อมที่จะลงมีดกับหญิงสาวทันที จูเฟิงเหยาหลับตาปี๋ด้วยไม่มีทางหนี ชายสองคนล็อกตัวนางเอาไว้แน่นเพล้ง!เสียงโลหะกระทบกันเสียงดัง ดวงตางามเปิดกว้างทันที ก่อนจะเห็นว่ามีดพกได้ตกไปที่พื้น บวกกับโลหิตที่ฝ่ามือใหญ่ของชายฉกรรจ์ผู้นั้นอยู่กลางอากาศ "ผู้ใดวะ!"พวกมันสบถออกมาด้วยความโมโห"เป็นคนของท่านแม่ทัพอันเพ่ย หนีก่อนเร็ว"ชายผู้นั้นเอ่ยพลา