Todos os capítulos de จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค: Capítulo 81 - Capítulo 90

หญิงสาวถูกพามานั่งรอในกระโจมของซูอันเพ่ย แทนที่จะไปกระโจมรับรองใหญ่ เสียวกังทำงานกับผู้เป็นนายมานาน รู้ดีว่าอะไรที่ต้องระวัง จากนั้นไปทำหน้าที่ของตนต่อปล่อยนางเอาไว้คนเดียว จูเฟิงเหยานั่งตัวลีบที่เก้าอี้ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เข้ามาในกระโจมส่วนตัวของเขา มันไม่ได้ใหญ่เหมือนที่นางคิด อีกทั้งกระโจมยังเท่าๆกระโจมทหารทั่วไป เขาเป็นถึงแม่ทัพใหญ่แต่ไม่เคยใช้ชีวิตอยู่เหนือทหารชั้นผู้น้อยเลย ด้านในกระโจมมีฉากกั้นเล็กๆระหว่างเตียงน้อยกับโต๊ะเขียนตำรา และเป็นที่รับแขกไปในตัวด้วย ร่างบางเดินไปดูเสื้อเกราะของชายหนุ่มใกล้ๆ มันใหญ่มากสำหรับนางแต่คงพอดีตัวกับท่านแม่ทัพอันเพ่ย มือเรียวสัมผัสไปยังบริเวณที่เป็นส่วนเอวของเสื้อเกราะ มันมีรอยเสียหายจากอาวุธ นี่คงเป็นบริเวณที่เขาถูกศัตรูแทงด้วยหอกเป็นแน่ นางได้ยินชาวบ้านลือกันว่าครานี้ท่านแม่ทัพเองก็บาดเจ็บไม่น้อย ดวงตางามเหลือบไปเห็นกระบี่บนโต๊ะเขียนตำราที่วางไว้ มันถูกนำออกมาจากฟัก และหักครึ่งเป็นสองท่อน เป็นดาบเล่มที่เขาพกติดตัวตลอดเพราะนางเคยเห็นมาแล้ว อีกทั้งมีตำหนิเล็กๆเหมือนที่เคยเห็นตอนอยู่หน้าผาท้ายค่ายทหารพยัคฆ์เมฆา "มาหาข้ามีเรื่องอันใด"หญิง

จูเฟิงเหยาเดินตามซือหานออกมาจากกระโจม หญิงสาวเดินอ้อมกลับไปทางเดิม เพื่อไม่ให้ผู้ใดเห็นว่านางมาพบเขา ถึงแม้ว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องปิดบังก็ตาม ก็ไม่จำเป็นต้องให้ผู้ใดรู้มากมายเช่นกัน แต่ดูเหมือนว่าจะมีคนผู้หนึ่งเห็นเสียแล้ว มือเรียวกำถาดไม้แน่นจนเห็นเส้นเลือด เมิ่งหลี่ฮวาตั้งใจเอายามาให้ซูอันเพ่ยที่กระโจม แต่จังหวะนั้นกลับเห็นสตรีนางหนึ่งออกมาจากกระโจมท่านแม่ทัพ ตอนที่นางสารภาพรักกับเขา ชายหนุ่มเป็นคนบอกเองว่าชาตินี้ทั้งชาติเขาจะไม่แต่งกับสตรีที่ใด ตั้งแต่ครานั้นเขาก็ไม่เข้าใกล้สตรีนางใดอีกเลยตามที่พูด สิ่งนี้ทำให้นางใจเย็นมาได้หลายปี ถึงเขาปฏิเสธนางแต่ก็ไม่มีผู้ใดได้เขาไปตรอบครองด้วยเช่นกัน แล้วสิ่งที่นางเห็นเมื่อสักครู่มันคืออันใดกัน สตรีที่ใดไม่รู้ออกมาจากกระโจมส่วนตัวเขา ขนาดที่นางยังไม่มีสิทธิ์ได้เข้าไปด้วยซ้ำ"รั่วหลานเจ้าไปสืบมาว่าสตรีผู้นั้นคือใคร มีสิทธิ์อันใดมาเข้าใกล้ท่านแม่ทัพของข้า"หญิงสาวเอ่ยสั่งสาวใช้ที่อยู่ข้างกาย"เพคะองค์หญิง"รั่วหลานรับคำสั่งก่อนจะเดินตามผู้เป็นนายไปที่กระโจมของซูอันเพ่ย"ข้าเอายามาให้ท่านแม่ทัพ""เข้ามิ....."เสียวกังยังเอ่ยไม่ทันจบหญิงสาวก็ถือ

ปลายยามเหม่าเพล้ง! เพล้ง! เพล้ง! หญิงสาวยังคงตีเหล็กอยู่ที่เพิงหน้าเรือน โชคดีที่ท่านลุงทำให้มันมิดชิดมากขึ้น ลมจึงเข้ามาได้น้อย แต่หิมะด้านนอกตกหนัก อากาศก็ยังหนาวเหน็บอยู่ดี มือเรียวที่ใช้ตีเหล็กกลับมาแตกกร้านเหมือนตอนที่ทำงานในโรงหลอม เพราะกระบี่เล่มนี้เป็นผลงานชิ้นที่สอง นางจึงอยากลงมือทำทุกขั้นตอนด้วยตนเอง แรงน้อยแล้วอย่างไร ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งวันเต็มๆ นางไม่เชื่อว่าตนเองจะทำไม่ทัน เช่นไรก็มิท่านลุงที่ชำนาญให้คำชี้แนะ"ยัยหนู เจ้ามินอนทั้งคืนเลยหรือ"จูฮุ่ยหมิงเอ่ยทักทายหลานสาวพร้อมอ้าปากหาว เมื่อคืนกว่าจะหลอมเสร็จได้ตามประสิทธิภาพที่นางต้องการ ก็ปาเข้าไปยามอิ๋น นางตีเหล็กอยู่เช่นนี้มาหลายชั่วยามแล้ว"อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะท่านลุง""อรุณสวัสดิ์ๆ""เจ้าไปพักเถิด ที่เหลือข้าจะตีให้เอง""มิได้เจ้าค่ะ ข้าอยากทำเองอีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว ไว้ข้าค่อยไปนอนก็ได้เจ้าค่ะ"หญิงสาวเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม และตั้งใจตีเหล็กต่อ จูฮุ่ยหมิงที่เห็นเช่นนั้นก็เดินมาเติมฟืนให้นางเพล้ง!จู่ๆ ค้อนในมือก็ถูกวางลงกับพื้นแทนตีไปที่กระบี่ ทำเอาจูฮุ่ยหมิงตกใจกับท่าทีของนาง จูเฟิงเหยาที่คิดอะไรเพลินๆระหว่างตีกระบี่ ก็นึ

จู่ฮุ่ยหมิงแอบชำเลืองมองด้านนอกเรือนว่าฝางเฉินอี้ออกไปหรือยัง เรื่องที่ทั้งคู่สนทนากันเขาได้ยินหมดแล้ว ถึงไม่แอบฟังเรือนเพียงเท่านี้เหตุใดจะไม่ได้ยินกัน แท้จริงเขาก็เสียดายท่านนายอำเภอฝางมิน้อย ชายหนุ่มเป็นบุรุษที่ดี รูปงามพร้อมไปด้วยความสามารถ ขุนนางที่ซื่อตรง ทำงานเพื่อบ้านเมืองและชาวอำเภอเทียนจินได้ดี หากไม่มีเรื่องสมรสกับองค์ชายสิบสาม เขาก็อยากช่วยพูดให้นางลองเปิดใจกับฝางเฉินอี้ผู้นี้เหมือนกัน เขาหันมามองหลานสาวที่นั่งฟุบไปกับโต๊ะไม้ ถึงแม้นางจะหลับตาอยู่แต่เขารู้ว่านางยังไม่หลับไปจริงๆ"เจ้าไปอาบน้ำพักผ่อนดีหรือไม่ ข้าต้มน้ำอุ่นเอาไว้ให้เจ้าแล้ว"หนิงเหนียนเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง"ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้าขอพักครู่เดียว เช่นไรกระบี่ก็ยังทำไม่เสร็จพรุ่งนี้ข้าต้องนำไปให้เขาแล้ว""ข้าตีให้เจ้าจนเสร็จแล้ว ประสิทธิภาพดีเสียกว่าดาบที่ใช้กันในกองทัพเสียอีก"จูฮุ่ยหมิงเอ่ยบอกนาง แต่หันมาอีกทีนางหลับไปเสียแล้ว เขาจึงเดินไปนำผ้ามาห่มให้นางปลายยามห้ายจูเฟิงเหยาสะดุ้งตื่นเนื่องจากรู้สึกปวดหลัง ก็ใช่น่ะสินอนท่านี้จะไม่ปวดหลังได้อย่างไร ร่างบางบิดขี้เกียจพร้อมอ้าปากหาว นางนอนไปกว่าสองชั่วยาม เริ่มมี

เสียงน้ำในลำธารไหลท่ามกลางความเงียบ ทั้งคู่ไม่ได้เอ่ยอันใดกันอีก ซูอันเพ่ยก่อไฟเพื่อให้ความอบอุ่น ท่ามกลางอากาศหนาว แต่คนทั้งคู่กลับรู้สึกว่ามันอุ่นใจ สัมผัสได้ว่ายามนี้ตนเองไม่ต้องเป็นคนเก่งตลอดเวลา ถอดเกาะที่สวมบทบาทแม่ทัพใหญ่ลงไว้ได้ ส่วนอีกคนรู้สึกปลอดภัยยามที่ได้อยู่ใกล้เขา ตอนนี้เข้าปลายยามจื่อแล้ว ดวงตางามมองดาบที่วางอยู่ข้างๆเขาไม่ใช่กระบี่เล่มเดิมที่เคยพกติดตัว คงเพราะมันเสียหายอย่างที่นางเห็นในกระโจมเมื่อวันก่อน"ข้านำดินเหนียวไปหลอมกระบี่ให้ท่าน"หญิงสาวเอ่ยออกไปตามตรง เช่นไรเขาก็ต้องรู้อยู่ดี อีกอย่างเวลานี้ วันนี้ก็เข้าวันใหม่เป็นวันเกิดของเขาแล้ว"ทำไมต้องเป็นกระบี่"ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เขายอมรับว่าก่อนหน้าที่นางบอกว่าจะปั้นหมูปั้นม้าให้นั้น ทำเขาเชื่อสนิทใจ ดินเหนียวเช่นนี้จะไปทำอันใดได้กัน "เพราะเป็นสิ่งเดียวที่ข้าทำได้ดีเจ้าค่ะ มิรู้ว่าฝีมือข้าจะเท่าผู้ที่หลอมกระบี่เล่มก่อนให้ท่านหรือไม่ หากท่านมิกล้าใช้มันในสนามรบ ข้าย่อมเข้าใจเจ้าค่ะ""เช่นนั้นข้าจะรอของขวัญจากเจ้า""ตั้งแต่ข้าเดินทางมาที่นี่ ท่านคือคนแรกที่ข้าอยู่ใกล้แล้วมิรู้สึกหวาดกลัวสิ่งใด""เจ้าหมาย