Todos os capítulos de จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค: Capítulo 51 - Capítulo 60

จูเฟิงเหยาแยกกับชายหนุ่มที่โรงเตี๊ยม ก็เดินสำรวจตลาดเพื่อซื้อข้าวของติดไม้ติดมือ หากจะให้เข้าไปหามือเปล่าก็คงดูไม่ดีนัก จูเยี่ยงถิงบอกกับนางว่าท่านลุงเป็นคนใจดี หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น เนื่องด้วยอยู่ดีๆก็มาขอพักอาศัยด้วยเช่นนี้คงจะแปลกมิน้อย แต่นางตั้งใจแล้วว่าจะตั้งตัวและสร้างเรือนหลังเล็กๆที่นี่ เงินกว่าห้าร้อยเหรียญภู่ทอง หากจะเจียดมาสร้างเรือนเล็กๆก็ไม่นับว่ามากเท่าใด อีกอย่างถึงเวลานั้นค่อยใช้ความสามารถหาเพิ่ม ขอเพียงได้ใช้ชีวิตตามแบบที่ตนเองลิขิตก็เป็นพอใช้เวลาเพียงสองเค่อเท่านั้นก็มาถึงจุดหมาย นางจ้างรถม้าจากท้ายตลาดให้มาส่ง ระยะทางเพียงนี้แต่หากให้เดิน ด้วยสภาพร่างกายที่ยังไม่หายดี คงเหงื่อตกเช่นกันเพราะฉะนั้นเลือกความสบายให้ตนเองเถิด"ถึงแล้วขอรับ"คนคุ้มรถม้าเอ่ยบอกหญิงสาว นางจึงเอื้อมมือไปเปิดม่านก่อนจะลงมาจากรถม้า และไม่ลืมที่จะจ่ายค่ารถม้าไปสามเหรียญภู่ทองแดง เท้าเรียวยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าเรือนเล็กๆ ที่มีกำแพงและคาดว่าด้านในคงมีลานกว้างๆ ตัวเรือนหลังเดียวเท่านั้น"หมู่บ้านอู๋หยวน เรือนหลังสุดท้ายในตรอกซีจือ"หญิงสาวพึมพำออกมาตามที่เขียนในกระดาษ ก่อนจะมองซ้ายทีขวาทีเพื่อ

ณ ค่ายทหารพยัคฆ์เมฆา เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง! เสียงตีดาบดังก้องไปทั่วโรงหลอม บางพื้นที่ในค่ายทหารตอนนี้ถูกเปลี่ยนเป็นสถานที่ผลิตอาวุธแล้วเรียบร้อย ทุกคนทำงานแข่งกับเวลา ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่อาทิตย์เดียวก่อนจะออกเดินทางไปยังชายแดนใต้สุดของแคว้น อาวุธต่างๆดูเหมือนว่าจะผลิตได้มากกว่าที่คาดการณ์เอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้นหากเทียบกับแคว้นเจียงซีแล้ว ก็ยังนับว่าอาวุธที่มีนั้นเพียงครึ่งหนึ่งของแคว้นศัตรู เขาไม่อยากให้ทุกคนต้องเหนื่อย จึงวางแผ่นการเดินทัพและขนอาวุธ จากเมืองหลวงไปเร็วกว่าที่คาดการณ์เอาไว้ เพื่อให้ทหารกล้าได้มีเวลาพักก่อนออกรบ ศึกครานี้ซูอันเพ่ยไม่กล้าให้ทหารกล้าที่เพิ่งฝึกลงสนามรบเลย ชายหนุ่มวางทัพอย่างรอบคอบ เน้นกำลังพลมากฝีมือเพื่อลดการสูญเสีย อีกทั้งศึกคราก่อน จึงแม้ฝ่าบาทจะเข้าใจเรื่องอาวุธที่ไร้ประสิทธิภาพ แต่ก็ถูกตำหนิมาไม่น้อย ขุนนางใหญ่บางคนก็บีบบังคับ เขาไม่ได้กังวลว่าตนเองจะถูกมองเช่นไร เพียงแต่หากเขาถูกเล่นงาน ผู้ที่ได้รับผลกระทบจริงๆคือพี่น้องทหารกล้า ไม่ว่าจะเรื่องเสบียงอาหาร ยา หรือแม้กระทั่งของใช้จำเป็น และอีกมากมาย"ท่านแม่ทัพใหญ่ นี่คือเส้นทางในการเคลื่อนกำลังพลไปยั

หมู่บ้านอู๋หยวน ตรอกซีจือเอี๊ยด~เสียงเปิดประตูไม้หน้าจวน เรียกความสนใจหญิงสาวที่กำลังช่วยท่านป้าเด็ดผักอยู่หน้าเรือน หญิงสาวจึงรีบเข้าไปช่วยท่านลุงยกตระกร้าหวายที่สะพายอยู่บนหลังมา "ข้าช่วยเจ้าค่ะ""ขอบใจเจ้ามาก"จูฮุ่ยหมิงเอ่ยพลางส่งตะกร้าที่เต็มไปด้วยสมุนไพร่ให้หลานสาว ก่อนจะเดินไปนั่งและยกน้ำขึ้นดื่มด้วยความเหน็ดเหนื่อย เขามองหลานสาวที่วันนี้แปลกตาไป เนื่องด้วยอาภรณ์ที่สวมใส่วันนี้เป็นอาภรณ์และเครื่องประดับของชาวอำเภอเทียนจิน ชาวแคว้นชิงไห้หนานมีการแต่งการที่แตกต่างกันออกไป ทางใต้สุดของแคว้น ส่วนใหญ่สตรีนิยมแต่งกายด้วยอาภรณ์สีสด และเครื่องประดับเป็นสร้อยมุกและประคำหลากหลายสีสัน "หลานสาวของข้าก็งดงามมิเบา เหมือนกับแม่ของเจ้าตอนยังสาวๆ มิน่าองค์ชายสิบสามเหลวไหลนั้นถึงได้ชมชอบ และเลือกเจ้าเป็นคู่สมรสแทนคุณหนูในห้องหอผู้เพียบพร้อม ทั้งที่เจ้าก็สติเลอะเลือน จะว่าไปเจ้าคงแซ่เจียงผู้นั้นก็ถือว่าทำตามสัญญาที่รักษาเจ้าจนหาย"จูฮุ่ยหมิงเอ่ยกับนางผู้เป็นหลานสาว"สัญญาอันใดหรือเจ้าคะ"หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ เพราะที่ร่างนี้ไม่ได้หายจากสติเลอะเลือนเพราะเจียงอันซือให้คนมารักษา แต่เป

"คารวะคุณชายทั้งสอง เชิญเลือกที่นั่งได้ตามสบายเลยขอรับ"เหวินป๋อรีบเข้ามาต้อนรับทันที เนื่องด้วยช่วงนี้ลูกค้าไม่ค่อยเยอะเหมือนแต่ก่อน เพราะเป็นช่วงสงคราม เขาจึงมีเวลามากที่จะมาคอยต้อนรับเอง ซูอันเพ่ยเลือกนั่งโต๊ะที่เงียบๆ ตอนนี้เข้ายามเว่ยเลย ชายหนุ่มเพิ่งได้มีเวลากินข้าว งานที่ค่ายทหารตั้งอยู่ท้ายอำเภอยุ่งมาก เขาเดินทางมาถึงตั้งแต่สามวันที่แล้ว วันนี้เพิ่งได้เข้ามาในตัวอำเภอ ฟู่เหย่รับสมุดรายการอาหารมาดู ก่อนจะสั่งให้ผู้เป็นนายทั้งหมด"คุณชายรอสักครู่ ข้าจะให้คนรีบทำอาหารมาให้ขอรับ"เหวินป๋อเอ่ยจบก็เดินเข้าไปที่หลังร้านจ๊อก~~เสียงชาร้อนกระทบถ้วยชา กลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาเป็นที่นิยมในอำเภอเทียนจิน ชายหนุ่มเคยมาที่นี่หลายคราแล้ว พบว่าชาดอกกุ้ยฮวาไม่เหมือนที่ใดในแคว้น กินแล้วรู้สึกสดชื่น ท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บเช่นนี้มิควรมีสงครามด้วยซ้ำ เป็นฤดูกาลแห่งการพักผ่อน "สตรีเมื่อครู่ใช่นางจริงหรือ นางบอบบางเกินไปหรือไม่ อีกอย่างตาแก่ที่เรือนก็อายุมากแล้วเป็นชาวบ้านธรรมดาดูไม่มีความรู้อันใดเลยด้วยซ้ำ""ข้าก็ว่าอย่างนั้น แรงแขนของนางเล็กเท่าตะเกียบไหนเลยจะมีแรงยกค้อนตีเหล็กกัน"เสียงบทสนทนาขอ

"ข้าฝากท่านนายอำเภอฝางด้วย"ซูอันเพ่ยเอ่ยขึ้นที่หน้าโรงเตี๊ยมก่อนที่จะแยกย้าย เกี่ยวกับเหตุการณ์ชายฉกรรจ์เมื่อสักครู่ หากวันนี้เขาไม่ได้มาเยือนที่โรงเตี๊ยมฉางเอ๋อแห่งนี้ จนได้ยินเรื่องที่พวกมันพูดกัน หญิงสาวอาจจะเกิดเรื่องขึ้นเหมือนอย่างที่พวกมันพูดก็ได้ ช่วงสงครามมักเกิดเหตุการณ์ความไม่สงบ โจรมักมากขึ้นกว่าปกติ เนื่องด้วยชาวบ้านลี้ภัยจากบ้านเรือนไปนาน จึงเป็นทางสะดวกกับพวกมัน ซูอันเพ่ยนับถือในความสามารถของฝางเฉินอี้ผู้นี้ไม่น้อย ทั้งที่อยู่ในอำเภอล่างสุดของแคว้น เขากลับไม่ได้ยินเรื่องพวกนี้เลย อีกทั้งจัดการบ้านเมืองได้เรียบร้อยอีกด้วย อายุยังน้อยแต่ความสามารถหนีห่างอำเภออื่นมากโข"เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้วขอรับท่านแม่ทัพ ท่านออกศึกด้วยความกล้าหาญ ปกป้องคนทั้งแคว้น ส่วนชาวบ้านไว้ใจให้ข้าจัดการเพื่อความเป็นระเบียบเองขอรับ"ฝางเฉินอี้เอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เช่นไรเขาก็เป็นเพียงขุนนางปลายแถว เป็นเพียงนายอำเภอเล็กๆ จะเทียบเท่าแม่ทัพใหญ่ผู้องอาจ แม้แต่ฝ่าบาทยังต้องเกรงใจได้เช่นไรกัน ทั้งคู่ทำท่าคารวะซึ่งกันและกันก่อนจะแยกย้าย"ส่งคนไปเตือนตระกูลไต้เรื่องแม่นางจูเฟิงเหยา อย่าได้ลงมือทำอันใด