Todos os capítulos de จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค: Capítulo 31 - Capítulo 40

วันถัดมาปลายยามเหม่า ร่างบางตื่นมาด้วยใบหน้าที่หม่นหมอง เรื่องที่บังเอิญได้ยินเมื่อวานรบกวนจิตใจนางตลอดทั้งคืน กว่าจะหลับก็เกือบเช้าเสียแล้ว ดวงตางามมองไปยังดาบที่หลอมเสร็จแล้ว ตั้งใจจะนำไปต่อรองกับซูอันเพ่ยวันนี้ อีกทั้งวิธีการหลอมก็เขียนอธิบายให้เสร็จหมดแล้ว อย่างที่เขาบอก ถึงแม้จะเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ แต่ก็ไม่ใช่ธุระอันใดที่เขาจะมาช่วยนาง อีกทั้งเรื่องสมรสพระราชทานมิใช่เรื่องเล็กๆที่บอกว่าไม่แต่งแล้วก็ไม่แต่งได้ ในเมื่อครอบครัวที่เหลืออยู่ไม่เคยมองว่านางเป็นคนในครอบครัว นางก็ไม่มีธุระอะไรต้องไปแบกรับภาระใหญ่ขนาดนั้นแทนมือเรียวเอื้อมไปหยิบดาบที่ห่อผ้าไว้มา จากนั้นเช็ดมันด้วยความใส่ใจโอ๊ย~หญิงสาวร้องออกมาเพราะดาบที่กำลังเช็ดอยู่นั้นบาดที่มือจนโลหิตสีแดงสดไหลออกมา ดวงตางามเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาแต่กลับไร้เสียงสะอื้น นางเจ็บปวดไม่ใช่เพราะมือที่โดนบาด แต่เป็นเพราะเรื่องวุ่นวายที่เป็นกังวลตอนนี้ หญิงสาวจุ่มมือไปที่อ่างล้างหน้าก่อนจะพันด้วยผ้าขาว ความเจ็บจากการโดนบาดไม่มากไปกว่าฝ่ามือที่แห้งแตกกร้านเลยสักนิด“ความหวังเดียวของข้า คงสิ้นหวังเสียแล้ว”หญิงสาวเอ่ยพลางมองเงาสะท้อนในน้ำที่ชุ่มไป

"โรงหลอมขาดนางไปก็มิได้ทำให้วุ่นวาย"ซูอันเพ่ยเอ่ยพลางยกชาขึ้นดื่ม"ใช่สิ ข้าเป็นเพียงสตรีแรงน้อย ไหนเลยจะมีความสำคัญกับโรงหลอม ขาดข้าไปสักคนคงมิเป็นอันใด อย่างไรก็ไม่ได้สำคัญอยู่แล้ว" หญิงสาวเอ่ยกับตนเองในใจอย่างตัดพ้อ"สตรีเพียงผู้เดียวคงมิทำให้โรงหลอมของเจ้าขาดคนหรอกใช่หรือไม่"ประโยคแรกเฟิ่งเย่วเอ่ยกับหญิงสาว แต่ประโยคหลังกลับเอ่ยกับคนผู้หนึ่งที่นั่งอยู่โต๊ะน้ำชาด้านหลังนาง จูเฟิงเหยารีบหันมองทันทีด้วยความตกใจ ก่อนจะสบเข้ากับดวงตาคมที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว ตอนที่เย็บแผลนางมั่วแต่ให้ความสนใจบาดแผลตรงหน้า จึงไม่รู้ว่าเขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหน"ระวังอย่างให้โดนน้ำ อีกหนึ่งอาทิตย์ถึงตัดไหมได้ ระหว่างนี้เจ้าก็ลาหยุดงานที่โรงหลอมเถิด""แล้วเจ้ามาที่นี่มีเรื่องอันใด"เฟิ่งเย่วเอ่ยถามสหาย เพราะวันนี้เขาจะอยู่ที่ค่ายทหารวันสุดท้าย รุ่งเช้าก็จะกลับไปทำหน้าที่ของตนเองในวังหลวงแล้ว เขาเป็นหมอด้านพิษและยาถอนพิษ แต่สหายสองคนนี้ก็ให้เขามารักษาอยู่เรื่อย"มิใช่กับเจ้า แต่เป็นนาง""ข้าหรือเจ้าคะ"จูเฟิงเหยาเอ่ยพลางชี้มาที่ตนเอง เพราะในกระโจมนี้มีเพียงนางและท่านหมอเฟิ่งเย่วเท่านั้น หากไม่ใช่เขาก็เป็นนางส

เมื่อวาน ยามเซินจูเฟิงเหยามีท่าทางเกร็งเล็กน้อยไม่กล้าขยับตัวมาก ในขณะที่ม้าวิ่งด้วยความเร็วคงที่ เกิดมาทั้งชีวิตนางไม่เคยขี่ม้าเลยด้วยซ้ำ มันดูไม่มั่นคงเช่นไรบอกไม่ถูก เวลาดูตามทีวีหรือโซเชียลมิเดียต่างๆเหมือนง่าย นางนับถือเหล่านักแสดงที่แสดงหนังพีเรียดจริงๆ แสดงว่ายากแล้วยังต้องฝึกอันใดยากๆแบบนี้ด้วย ร่างใหญ่ที่นั่งซ้อนด้านหลังนางสัมผัสได้ถึงปฏิกิริยาของคนตัวเล็ก"เจ้ามิเคยขี่ม้าหรือ"ซันอันเพ่ยเอ่ยถามเบาๆที่ข้างใบหูขาว ทำเอาหญิงสาวขนลุกซู่ เพราะอยู่บนหลังม้าถึงได้ใกล้ชิดกันเพียงนี้ ถ้าไม่คิดว่าเขาหล่อเหลานางจะรู้สึกเสียเปรียบมิน้อย"เจ้าค่ะ"หญิงสาวยอมรับไปตรงๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้นชายหนุ่มจึงลดความเร็วลง "นี่เราจะไปไหนกันหรือเจ้าคะ"จูเฟิงเหยาเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เนื่องด้วยนางคิดว่าเขาจะพาไปยังสถานที่คราที่แล้ว แต่ทิศทางที่ม้ากำลังวิ่งไปนั้นเลยไปยังอีกเส้นทางหนึ่ง เหมือนกับว่ามันกำลังจะเข้าตลาดเสียอย่างนั้น "......."ร่างใหญ่ไม่เอ่ยตอบเช่นเคย หญิงสาวเหมือนกับว่ากำลังร้อนรนเกี่ยวกับเรื่องบางอย่าง"ท่านแม่ทัพ ข้าเข้าไปที่ตลาดมิได้เจ้าค่ะ""เพราะเหตุใด""ท่านคงสืบรู้เรื่องของข้าแล้

ณ ตำหนักเฉิงเฉียนปัง!"เจ้าว่าอันใดนะ"เสียงเข้มตวาดออกมาเสียงดังลั่นไปทั่วตำหนักด้วยความโมโห โยนตำราในมือลงพื้นเสียงดัง เมื่อได้ยินเรื่องที่ลูกน้องเข้ามารายงาน"้เรียนองค์ชาย เราสืบมาได้ว่าแม่นางจูเฟิงเหยาที่หนีออกไปจากจวน แท้จริงแล้วอาการสติเลอะเลือนของนางหายดีแล้วพะยะค่ะ"อี้เหว่ย ลูกน้องคนสนิทที่รับใช้ข้างกายของหลิวหยาง หรือที่ใครๆก็ต่างเรียกเขาว่าองค์ชายสิบสามเอ่ยรายงานผู้เป็นนาย ตั้งแต่กำหนดวันสมรสถูกประกาศออกไป เขาก็ตั้งตารอชมหญิงงามผู้นั้น เดิมเขานึกรังเกียจที่นางเป็นสตรีสติเลอะเลือน จวนตระกูลเจียงยังมีคุณหนูผู้อื่นอยู่ ทำให้เขาโมโหมิน้อยที่ส่งสตรีเช่นนั้นมาเป็นอนุของเขา จนได้เดินทางไปจวนรองเสนาบดีเจียงด้วยตนเอง วันที่เรียกบุตรสาวทุกคนมาพร้อมหน้า พวกนางที่สติดีเหล่านั้นกลับมิได้งดงามหยาดเยิ้มเหมือนกับจูเฟิงเหยา ความงามของนางทำให้เขามองข้ามทุกข้อบกพร่อม มันยังคงตราตรึงอยู่ในใจเขาจนถึงวันนี้ และนับวันรอที่จะได้เชยชมนาง สตรีเลอะเลือนแล้วอย่างไร ร่างกายของนางก็ยังใช้งานได้ปกติเหมือนคนทั่วไปยิ่งพอมารู้ว่านางหายดีเป็นปกติแล้ว สตรีผู้นี้นับว่าล้ำค่าและเหมาะสมกับเขา ผิวขาวของนางบวก

"เฟิงเหยา เฟิงเหยาลูกแม่ใช่หรือไม่"เยี่ยนถิงมารดาของร่างนี้นางจำได้ดี นางส่งเสียงเรียกบุตรสาวอยู่บนรถม้า จูเฟิงเหยาจึงได้ขึ้นไปหานางในรถม้าเพื่อจะได้คุยกัน จังหวะนั้นนางกลับถูกสวมกอดแน่น เยี่ยนถิงหลั่งน้ำตาเมื่อรู้ว่าบุตรสาวยังปลอดภัยดี"ดีเหลือเกินที่เจ้าไม่เป็นอันใด""ข้ามิเป็นอันใดเจ้าค่ะ"จูเฟิงเหยาเอ่ยตอบ เพราะเช่นไร มารดาผู้นี้ก็รักร่างนี้มากๆ แต่ท่าทีของจูเฟิงเหยาที่เปลี่ยนไปทำให้ผู้เป็นมารดาประหลาดใจ"เหยาเออร์ของแม่หายดีแล้วหรือ เจ้าหายดีแล้ว ฮือๆ ดีเหลือเกิน"เยี่ยนถิงโผล่เข้ากอดนางอีกครั้ง จนหญิงสาวต้องผงะออกเล็กน้อยด้วยความไม่คุ้นชิน เยี่ยนถิงล้วงเอาเงินในถุงเสื้อออกมาจำนวนหนึ่งยื่นให้หญิงสาว จูเฟิงเหยาเปิดถุงผ้าออกมาพบว่าเป็นเหรียญภู่ทองทั้งหมด เงินจำนวนนี้มากพอที่จะทำให้นางอยู่รอดไปหลายปีเลยทีเดียว"อันใดกันเจ้าคะ"หญิงสาวเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ"เหยาเออร์ลูกแม่นับว่ายังพอมีปาฏิหาริย์ โชคดีที่เจ้าหายดีแม่ดีใจยิ่งหนัก เจ้าฟังแม่ให้ดี เจ้ารีบหนีไปจากเมืองหลวงซะ ใช้เงินนี้จ้างรถม้าเดินทางไปที่อำเภอเทียนจิน ไปหาคนที่มีนางว่าจูฮุ่ยหมิง เขาคือท่านลุงของเจ้า ที่นั้นคนของตระกูลเจ