บททั้งหมดของ จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค: บทที่ 61 - บทที่ 70

ฟู่เหย่รีบเข้าไปดูอาการของบุรุษเจ้าบ้านที่นอนสลบไปแล้ว เพราะเช่นไรจูเฟิงเหยาก็ยังได้สติอยู่ ร่างบางยังคงนั่งที่พื้นเปียกไม่ขยับไปไหน ตอนนี้นางจุกจนลุกมิได้ พวกมันร่างกายสูงใหญ่ นางเพียงตัวเล็กนิดเดียว โดนต่อยไปคราเดียวก็แทบจะสลบอยู่แล้ว ร่างใหญ่เดินมาหยุดที่ตรงหน้านาง หญิงสาวแหงนหน้ามองเขาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ไม่รู้ว่านางจะดีใจที่เขามาช่วยชีวิตเอาไว้ได้ทันเวลา หรือเสียใจที่เขารู้ว่านางอยู่ที่นี่กัน ถึงแม้ว่าจะรู้อยู่แล้วว่าเขาจะต้องเดินทางมาทำศึกที่อำเภอเทียนจิน แต่อำเภอตั้งกว้างใหญ่ ผู้คนมากมาย โอกาสน้อยนักที่จะได้พบเขา"หากรู้ว่าหนีไปไหนมิรอด ก็มิควรหนีออกมาเช่นนี้"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นขณะที่มองหญิงสาว ฝีปากเช่นนี้เป็นเขามิผิดแน่ เป็นแม่ทัพใหญ่ ซูอันเพ่ยที่นางมิค่อยอยากจะรู้จักแน่ๆ แต่ไม่พบเขาเดือนกว่าหญิงสาวรู้สึกว่าชายหนุ่มดูผอมลงไปหรือไม่ นั่นคงเพราะงานในกองทัพคงหนักหนาเป็นเท่าตัว นางเพียงไปอยู่ในค่ายทหารไม่นานก็รับรู้ถึงสิ่งที่เขาแบกรับได้"ขอบคุณท่านแม่ทัพที่ช่วยชีวิตข้าไว้เมื่อสักครู่เจ้าค่ะ"หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยความจริงใจ "เฮ้อ~"ร่างใหญ่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะ

จูฮุ่ยหมิงมายืนรอหลานสาวที่หน้าเรือนเกือบครึ่งชั่วยามแล้ว จิตใจของเขาเป็นกังวลเนื่องด้วยวันนี้นางไปนานกว่าปกติ จนแทบอยากไปดูนางเองในตลาดด้วยตนเอง แต่เพราะวันนี้มีดที่ต้องไปส่งส่วนใหญ่เป็นสหายของเขาและคนที่นางคุ้นเคย เขาจึงวางใจไปบ้าง หลายวันก่อนตระกูลไต้ส่งคนมาหลายครา เขาเลยกลัวว่านางจะถูกเล่นงานอยู่ด้านนอก เขามองรถม้าที่เข้ามาจอดเทียบหน้าเรือน มันดูหรูหราเกินกว่าที่จะเป็นรถม้ารับจ้างที่ตลาด คนที่เดินลงมาเป็นบุรุษรูปงามที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ใบหน้าของจูฮุ่ยหมิงดูแปลกใจมิน้อย แต่เมื่อเห็นคนที่ลงจากรถม้าตามหลังมาเป็นหลานสาวของเขา ใบหน้าจูฮุ่ยหมิงก็ปรากฎรอยยิ้มขึ้น"ท่านลุง เหตุใดมายืนอยู่หน้าเรือนกันเจ้าคะ อากาศหนาว หิมะตกแรงเช่นนี้"หญิงสาวบ่นให้กับท่านลุงของนาง จูฮุ่ยหมิงมองใบหน้าหลานสาว แล้วพบว่าที่มุมปากมีรอยช้ำ ผมเผ้าและอาภรณ์แปลกไป ถึงแม้ว่านางจะจัดการดีแล้วเท่าไหร่ ก็ไม่อาจปิดบังเขาได้"เหตุใดเจ้าถึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ผู้ใดทำกัน คนพวกนี้ใช่หรือไม่ เขาทำอันใดเจ้าบอกข้ามาเดี๋ยวนี้"จูฮุ่ยหมิงดูโมโห ก่อนช่วงประโยคหลังจะดึงตัวหญิงสาวเข้ามากระซิบถามใกล้ๆ เพื่อถามให้แน่ใจก่อน เนื่องด

ณ ค่ายทหาร"ท่านแม่ทัพมาได้เสียที เกิดเรื่องแล้วขอรับ"รถม้าเคลื่อนตัวมาจอดเทียบที่หน้ากระโจม ฉีหมิง แม่ทัพภาคทางใต้ของแคว้นซิงไห่หนาน ก็รีบเข้ามารายงานชายหนุ่มทันที "มีอันใดหรือ"ท่าทีของซูอันเพ่ยเปลี่ยนไปเป็นเคร่งขรึมทันที เดินตรงเข้าไปในกระโจมใหญ่ด้วยสีหน้าจริงจัง ทุกคนมาพร้อมที่นี่อยู่ก่อนแล้ว หารือกันไปบางส่วนเพื่อรอท่านแม่ทัพ ร่างใหญ่ในอาภรณ์คุณชายไร้เสื้อเกราะ จึงได้เดินเข้าไปที่ฉากหลัง เปลี่ยนอาภรณ์ชั่วครู่ก็เข้ามาหาทุกคนที่กำลังประชุมอยู่"ทหารของเราที่ออกลาดตระเวนทั้งหกกอง ไม่มีผู้ใดกลับมาในปลายยามเซินอย่างที่เป็น ข้าให้คนออกไปดูแล้ว พบว่าหกกอง ทหารหกสิบนายเหลือเพียงร่างไร้ลมหายใจ ทั้งที่อยู่ในเขตของเราขอรับ"ฉีหมิงเอ่ยพลางชี้บริเวณในแบบจำลองพื้นที่ให้ชายหนุ่มดู คาดว่าพวกมันแอบสุ่มโจมตีโดยที่ไม่ทันตั้งตัว เนื่องด้วยศึกคราแรกจะเกิดขึ้นในอีกสิบเอ็ดวันข้างหน้า แต่ระหว่างนี้ก็ใช่ว่าจะแอบรอบโจมตีมิได้ ขึ้นชื่ว่าสงครามมิมีทางซื่อตรง ต่างฝ่ายต่างมีกลยุทธ์ของตนเองทั้งนั้น"อีกสี่วันกองทัพใหญ่จะเดินทางมาถึง อาวุธที่พวกเจ้าใช้ยังไม่มีประสิทธิภาพมากพอ ยามประจันกันซึ่งหน้าต่อให้ฝีมือดี

สองวันต่อมา"แม่นางเฟิงเหยา นี่ค่ามีดของเจ้า"เสียงของพ่อค้าร้านเขียงหมู เอ่ยขึ้นพลางยื่นเงินให้หญิงสาว ตั้งแต่เหตุการณ์คราก่อน นางก็ไม่เห็นคนของตระกูลไต้ไปรบกวนอีกเลย ชื่อเสียงและฝีมือของท่านแม่ทัพมิธรรมดา การที่เขาช่วยนางในวันนั้นนางก็ใช้ชีวิตง่ายขึ้นมากเลยทีเดียว"ขอบคุณเจ้าค่ะ"หญิงสาวเอ่ยพลางหมุนตัวเตรียมออกไปจากหน้าร้าน ก็พบคนผู้หนึ่งเข้า นางเดินเข้าไปหาเขาโดยไม่ลังเล"คารวะคุณชายฝาง""อ้าวแม่นางเฟิงเหยา เจ้ามาส่งมีดหรือ"ฝางเฉินอี้เอ่ยถามหญิงสาวพร้อมรอยยิ้ม"เจ้าค่ะ วันนี้มีเพียงไม่กี่ที่เท่านั้น"หญิงสาวเอ่ยตอบ แต่ท่าทีของนางเหมือนมีอะไรเอ่ยแต่ก็ยังลังเลอยู่ จนทำให้ชายหนุ่มสังเกตได้"เจ้ามีอันใดหรือ""เอ่อ....หลังจากนี้ คุณชายไปที่ใดหรือมีธุระอีกหรือไม่เจ้าคะ นี่ก็สองเดือนแล้ว ข้าอยากเลี้ยงอาหารตอบแทนท่าน ไม่อยากให้มีอันใดติดอยู่ในใจ"หญิงสาวเอ่ยออกไปตามตรง นางไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใคร อยากจัดการให้มันจบๆไป แบบนั้นจะรู้สึกสบายตัวเสียมากกว่า อีกอย่างวันนี้ไม่มีงานที่ต้องกลับไปจัดการแล้ว ไหนๆก็บังเอิญพบเขาพอดีถือโอกาสนี้เลยแล้วกัน ฝางเฉินอี้มองหน้าหญิงสาวชั่วครู่ เขายังไม่อยากให้น

"อาหารได้แล้วขอรับ" จังหวะนั้นเสี่ยวเอ้อร์ก็นำอาหารเข้ามาพอดี ท่าทีของซูอันเพ่ยดูสนใจอาหารตรงหน้ามากกว่าที่จะสนใจนาง จึงไม่ได้อยากถามเขาในตอนนี้ คุณชายฝางเองก็อยู่ที่นี่ด้วย เกรงว่าจะไม่สะดวกและเสียมารยาท หญิงสาวรู้สึกว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้ไม่ได้เรื่องจริงๆนั้นแหล่ะ ตอนที่นางอยากให้เอาอาหารเข้ามาก็ไม่มีสักที พอครานี้ก็มาได้ถูกจังหวะเสียจริงๆ ตอนนี้นางกังวลอย่าเดียว คือการที่เขารู้แล้วว่าคืนนั้นเป็นนาง ที่ทำให้เขาประสบอุบัติเหตุเกือบรักษาชีวิตเอาไว้ไม่ได้ เหตุใดเขายังปล่อยให้นางมีชีวิตรอดมาถึงทุกวันนี้กัน ทุกคนทานอาหารไปเงียบๆ จนแทบไม่มีผู้ใดปริปากอันใดออกมาเลย มีเพียงฝางเฉินอี้ที่คีบอาหารใส่จานให้นางเป็นระยะ และในที่สุดบรรยากาศชวนน่าอึดอัดก็จบลง ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยามหญิงสาวก็เรียกเสี่ยวเอ้อร์มาคิดเงิน คราแรกฝางเฉินอี้อาสาจ่ายแทนนาง โดยให้เหตุผลว่าตนอยากเลี้ยงต้อนรับท่านแม่ทัพ แต่นางไม่ยอม วันนี้นางตั้งใจเลี้ยงขอบคุณเขาแล้ว หากมีโอกาสคราหน้านางก็อยากเลี้ยงเขาขอแก้ตัวใหม่ แต่หากไม่มีโอกาสก็ถือว่าได้เลี้ยงครานี้ไปแล้ว "แม่นางเฟิงเหยาจะไปที่ใดอีกหรือไม่ ข้าจะไปส่งเช่นไรมื้อนี้เจ้าก็เลี้ยง