บททั้งหมดของ จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค: บทที่ 71 - บทที่ 80

ณ ค่ายทหาร (กระโจมแม่ทัพใหญ่)"เจ้าดูข้าตอนนี้ งามแล้วหรือยัง"เมิ่งหลี่ฮวาเอ่ยถามสาวใช้ตนเองอยู่หน้ากระโจมชายหนุ่ม ถึงตอนนี้นางจะมาอยู่ในฐานะหมอหลวง สวมอาภรณ์หมอหลวง แต่บนตัวกลับเต็มไปด้วยเครื่องประดับหรูหรา มิเข้ากับค่ายทหารตอนนี้เลยแม้แต่น้อย สตรีที่มีทั้งอำนาจและเงินทอง ไหนเลยจะทำตัวกลมกลืนได้ เหล่าทหารได้รับบาดเจ็บมากมาย ทั้งสกปรกและหยาบกร้าน นางเพียงเดินเข้าไปในกระโจมรักษาเพียงครึ่งก้าว ก็วิ่งออกมาอาเจียนและไม่เข้าไปอีกเลย เป้าหมายของนางไม่ใช่การมาช่วยรักษาทหารชั้นต่ำพวกนั้น แต่เป้าหมายของนางคือบุรุษในกระโจมตรงหน้า บางทีหากเขารู้ว่าตนอุตส่าห์ลดตัวลงมาทุ่มเทเพื่อบ้านเมืองขนาดนี้ เขาอาจเปลี่ยนใจที่มีต่อนางก็ได้"งดงามแล้วเพคะองค์หญิง"รั่วหลานสาวใช้ของนางเอ่ยชมผู้เป็นนาย"เจ้ารออยู่ด้านนอก"เมิ่งหลี่ฮวาเอ่ยสั่ง นางอยากอยู่กับเขาสองต่อสองเท่านั้น"ข้ามาพบท่านแม่ทัพ"นางเอ่ยบอกซังเหยาที่อยู่หน้ากระโจม"องค์หญิงโปรดรอสักครู่พะยะค่ะ"ซังเหยาเอ่ยพลางเดินเข้าไปขออนุญาตผู้เป็นนายก่อน เพียงไม่นานก็เดินออกมาที่หน้ากระโจม"เชิญพะยะค่ะองค์หญิง"ชายหนุ่มเอ่ยพลางผายมือ และไม่ลืมที่จะเป็นคนเปิ

สิบวันผ่านไป ปลายยามอิ๋น หมู่นกน้อยที่ออกหากินช่วงกลางดึกพากันร้องระงมไปทั่วทุกพื้นที่ แสงสว่างสีเหลืองอร่ามจากตะเกียงและคบเพลิงถูกจุดขึ้นทั่วค่ายทหาร สะท้อนเงาพวกมันที่บินว่อนกันเป็นฝูงสู่ท้องนภา เป็นการป่าวประกาศโดยไร้เสียงว่าการออกศึกครานี้ เต็มไปด้วยแสงสว่างและความศรัทธาของพี่น้องทหารกล้า ที่พร้อมสู้ตายและสละชีพเพื่อแผ่นดิน แสงอาทิตย์ยังไม่โพล่พ้นเส้นขอบฟ้าเลยด้วยซ้ำ แต่ทหารกล้านับแสนพร้อมใจมารวมตัวที่ลานค่าย นี้คือธรรมเนียมที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเรียกขวัญและกำลังใจก่อนออกสู่สนามรบ"เรียนท่านแม่ทัพ อีกหนึ่งเค่อจะเริ่มพิธีขอรับ"เสี่ยวกังเข้ามารายงานผู้เป็นนาย ก่อนจะเดินออกไป ซูอันเพ่ยสวมเสื้อเกราะจนเรียบร้อย จากนั้นเดินไปยังเตียงนอนตนเอง ชายหนุ่นนั่งลงช้าๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดหมอนออก พบเป็นผ้าคาดหัวสีน้ำเงินเข้ม ที่ปลายของมันถูกปักเป็นลวดลายหยดน้ำฝนเล็กๆสีขาว ส่วนปลายอีกด้านเป็นดอกไม้เล็กๆสีขาวเช่นกันสิบห้าปีที่แล้วกลิ่นหอมของดินหลังฝนตกใหม่ๆ คือสัญลักษณ์ที่กำลังบอกว่า ต่อไปนี้คือการเริ่มต้นใหม่ คำพูดนี้ท่านพ่อเคยบอกเขาตั้งแต่อายุได้เพียงหกขวบ ซูอันเพ่ยในวัยยี่สิบปีแอบมานั่งหลบท

"ท่านแม่ทัพ"ฟู่เหย่ที่ต่อสู้ไม่ห่างกายผู้เป็นนายตะโกนออกมาด้วยความตกใจ"อย่าได้สนใจข้า จัดการที่เหลือซะ อร๊าก~"ชายหนุ่มเอ่ยพลาง ดึงทวนนั้นออกจากหน้าท้อง ใช้กระบี่ในมือโจมตีกลับเหมือนกับว่าตนเองไม่ได้รับบาดเจ็บเพล้ง! ฉึก! ครานี้เป็นกระบี่หักของเขาที่ฟันเขาแขนของศัตรูจนเป็นแผลใหญ่ มันลึกจนถึงกระดูก ดวงตาคมมองเหล่าทหารกองหน้า ที่ตอนนี้สู้สุดใจ แทบมองไม่ออกเลยว่าฝ่ายไหนกำลังได้เปรียบอยู่ มือหนากุมที่หน้าท้องตนเอง ก่อนจะพบว่าโลหิตไหลออกมาไม่หยุด เพล้ง!มืออีกข้างปัดป้องฉินเหยียงหยู คนทั้งคู่เองก็สาหัสมิน้อยเช่นกัน กองหิมะสีขาวสะอาดตา ถูกโลหิตสีแดงสดของเหล่าทหารที่ได้รับบาดเจ็บเปลอะเปื้อนไปทั่วทุกบริเวณ ฮี่ๆ เสียงม้าของดังก้องเมื่อซูอันเพ่ยตกลงจากหลังม้า ฉินเหยียงหยูกระโดดลงจากหลังม้า โจมตีทันทีเมื่อชายหนุ่มเสียเปรียบ ก่อนที่กระบวนท่าสุดท้ายของทั้งคู่จะจบลง ทวนของฉินเหยียนหยูชี้เข้าที่หน้าอกของชายหนุ่ม และกระบี่ของซูอันเพ่ยจ่ออยู่ที่คอของศัตรู"ฝีมือของแม่ทัพอันเพ่ยมิมีตกเลยสักนิด ขนาดที่ว่ากระบี่ก็ใช้งานมิได้ อีกทั้งร่างกายยังได้รับบาดเจ็บ"ฉินเหยียนหยูเอ่ยพลางหัวเราะ ทุกคนมองมาที่ทั

ภายในเรือน"เหยาเออร์ เหยาเออร์~"จูฮุ่ยหมิงเอ่ยเรียกหลานสาวที่กำลังช่วยท่านป้าทำอาหารอยู่ในครัว ในขณะที่ตนเองก็ยืนเท้าเอวมองทางช่องหน้าต่างเล็กๆไปทางหน้าเรือน "เจ้าค่ะท่านลุง มีอันใดหรือ"หญิงสาวเอ่ยพลางเดินมาหาด้วยความสงสัย เดินไปชะเง้อมองตาม"ข้าเห็นรถม้ามาจอดที่หน้าเรือน หรูหราถึงเพียงนี้ ใช่รถม้าของท่านแม่ทัพอันเพ่ยหรือไม่""มิน่าใช่เจ้าค่ะ รถม้าของท่านแม่ทัพมิใหญ่ถึงเพียงนี้"หญิงสาวเอ่ยออกไปตามตรง รถม้าที่เขาใช้เป็นประจำ นางนั่งมาหลายคราแล้วเหตุใดจะจำมิได้กัน อีกอย่างวันนี้เป็นสงครามวันแรก เขามิมีทางมาอยู่หน้าเรือนนางเป็นแน่ ถึงแม้สนามรบจะอยู่ไกลหมู่บ้านพอสมควร แต่นางได้ข่าวว่าท่านแม่ทัพได้รับบาดเจ็บสาหัส ปังๆเสียงเคาะประตูเรือนดังขึ้น แต่มิใช่ประตูทางเข้า เป็นประตูตรงหน้าของหญิงสาว จูฮุ่ยหมิงบังหลานสาวไปไว้ด้านหลัง เพราะกลัวว่าจะเป็นคนไม่ดี และตนเองเดินไปเปิดประตูกว้าง พบว่าเป็นชายชุดดำสองคนในมือถือกระบี่ ทำเอาสองลุงหลานตกใจไปตามๆกัน"แม่นางจูเฟิงเหยาใช่หรือไม่"ชายผู้นั้นเอ่ยถามหญิงสาว มองเงียบไปชั่วครู่ไม่กล้าเอ่ยตอบ แต่ดูจากท่าทางเขาแล้วหากเป็นคนไม่ดี ต่อให้นางคิดหนีตอนน

จูเฟิงเหยานอนกระวนกระวายใจไปกว่าหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ เรื่องที่รบกวนจิตใจไม่สามารถปล่อยไปได้จริงๆ คนผู้นั้นอยู่ที่นี่ เพียงเดินทางมาถึงก็มีท่าทีทำตัวเป็นเจ้าของนาง เขาส่งคนมาเฝ้าที่หน้าเรือนเหมือนกลัวว่านางจะหนีไปอีก ทำเอาชาวบ้านแถวนี้เริ่มสงสัยว่านางไปทำผิดอันใดมากันแน่ พวกมันมีอาวุธติดตัว ทำเอาท่านลุงท่านป้าหวาดกลัวไปด้วย วันนี้นางตัดสินใจแล้ว เป็นสตรีตัวเล็กๆผู้เดียวไหนเลยจะจัดการได้กัน"เจ้ารีบไปรีบกลับระวังตัวเองด้วย รู้ใช่หรือไม่"จูฮุ่ยหมิงเอ่ยกับผู้เป็นหลานสาวที่หลังเรือน เนื่องด้วยไม่อยากให้พวกมันเห็น นางจึงต้องแอบหนีออกไปหลังเรือน"ท่านมิต้องห่วงเจ้าค่ะ ข้าจะรีบไปรีบกลับ"หญิงสาวเอ่ยปลอบคนทั้งคู่ ก่อนจะเหยียบบันไดที่ท่านลุงหามาให้แล้วหนีข้ามกำแพงไป โชคดีที่เรือนนางเป็นหลังสุดท้ายติดกับป่าพอดี ทำให้พวกมันสังเกตไม่เห็น ร่างบางตรงดิ่งมาที่ค่ายทหาร วันนี้หิมะตกแรงกว่าทุกวัน ทำเอานางตัวสั่นเทาถึงแม้จะสวมเสื้อคุมก็ตาม เนื่องด้วยไม่สามารถจ้างรถม้ามาได้ จูเฟิงเหยาจึงเดินเท้าลัดเลาะมาเรื่อยๆ จนในที่สุดใช้เวลากว่าครึ่งชั่วยามก็มาถึงจุดหมาย"คารวะท่านทั้งสองเจ้าค่ะ"หญิงสาวเอ่ยพลางทำท