บททั้งหมดของ ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว: บทที่ 41 - บทที่ 50

เสียงหัวเราะครื้นเริงของกลุ่มลูกค้าที่เป็นถึงพนักงานระดับสูงจากบริษัทใหญ่ต้น ๆ ของประเทศเงียบกริบลงถนัดตา บรรยากาศภายในร้านพลันเปลี่ยนเป็นอึมครึมราวกับมีเมฆหมอกปกคลุม สวีเนียนอันรีบก้าวเท้าตรงไปที่โต๊ะเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย ระหว่างทางเธอก็ส่งยิ้มหวานให้กับเจียงมู่เฉินที่เดินตามมาติด ๆ โดยที่ชายหนุ่มยังไม่ทันได้สังเกตเห็นผู้คนรอบข้างอย่างถี่ถ้วนนัก"อันอัน... มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ? คุณไปนั่งพักเถอะ เดี๋ยวผมรับหน้าที่เป็นพนักงานแทนคุณเอง" เขาเอ่ยพลางคว้ามือเล็กของเธอไปกุมไว้เธอชะงักเท้าหันมามองเขาด้วยสายตาดุแกมหยอกที่เขาขยันขยับเข้ามาจับไม้จับมือประหนึ่งโลกนี้มีกันอยู่แค่สองคน"แม่คะ! หางานหนัก ๆ ให้มู่เฉินทำหน่อยค่ะ" เธอยิ้มร่าพลางตะโกนบอกแม่ที่เคาน์เตอร์"ได้เลยจ๊ะ! แผนกล้างจานยังว่างอยู่พอดี มีคนมาช่วยแบ่งเบาก็ดีเหมือนกันนะ" แม่ของเธอไม่ได้พูดเล่น แต่ทำท่าจะส่งผ้ากันเปื้อนให้จริง ๆ"ล้างจานเหรอครับ... งานถนัดผมอยู่แล้ว" เขายิ้มบาง ๆ มองตามแผ่นหลังของแฟนสาวที่เดินตรงไปยังโต๊ะลูกค้า ทันใดนั้น รอยยิ้มละมุนบนใบหน้าของเขาก็เลือนหายไป กลายเป็นความเรียบเฉยทรงอำนาจตามสัญชาตญาณทางด้านกลุ

สวีเนียนอันฝืนยิ้มบาง ๆ ขณะนั่งอยู่ต่อหน้าผู้จัดการจ้าวลู่ถิง แม้อีกฝ่ายจะพยายามรักษาท่าทีสุภาพ แต่สายตาที่กวาดมองมาราวกับกำลังประเมิน "สินค้า" ชิ้นหนึ่งนั้น กลับทำให้เธอรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง"คุณสวีรับเครื่องดื่มอะไรดีครับ? กาแฟ หรือไวน์ดี?" จ้าวลู่ถิงถามพลางระบายยิ้ม"กาแฟก็พอค่ะ ขอบคุณนะคะ" เธอตอบอย่างระมัดระวังชายวัยกลางคนพยักหน้าพลางดีดนิ้วเรียกพนักงาน ก่อนจะเอนหลังพิงโซฟา สายตายังคงจับจ้องใบหน้าสวยคมของเธอไม่ลดละ "จริง ๆ แล้ว... ผมเคยได้ยินชื่อคุณมาก่อนนะ""คะ?""คนของ JQG บอกว่าคุณเป็นดาวเด่นของบริษัท ทั้งสวยทั้งเก่ง จนผู้บริหารหลายคนพากันเอ็นดู"คำพูดนั้นฟังดูเหมือนคำชม แต่กลับทำให้สวีเนียนอันรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก เธอกำลังจะเอ่ยตอบ ทว่าโทรศัพท์ของจ้าวลู่ถิงก็แผดเสียงดังขึ้นเสียก่อน"ขอตัวครู่หนึ่งนะครับ" เขาขอตัวเดินออกไปคุยโทรศัพท์ด้านข้าง ทันทีที่พ้นระยะ สีหน้าที่เคยยิ้มแย้มก็มลายหายไป "หืม? ยังไม่ขึ้นมาอีกเหรอ?" เขาสบถเสียงต่ำก่อนจะหัวเราะในลำคอ "ไม่ต้องห่วง... วันนี้เธอหนีไม่พ้นหรอก"สวีเนียนอันที่นั่งอยู่ไกล ๆ ไม่ได้ยินบทสนทนาทั้งหมด แต่สัญชาตญาณของผู้หญิงเ

เลขาหลี่เดินนำสวีเนียนอันออกจากห้องรับรอง ท่ามกลางความเงียบงันของผู้คนรอบด้าน ไม่มีใครกล้าพูดจาเหน็บแนมหรือแม้แต่สบตาเธออีกต่อไป พนักงานหลายคนรีบหลบทางให้ทันที ราวกับกลัวว่าจะถูกลูกหลงจากพายุลูกนี้เข้าเต็ม ๆส่วนจ้าวลู่ถิงนั้น ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เขาพยายามจะเอ่ยเรียกเลขาหลี่ แต่กลับถูกอีกฝ่ายปรายตามองเพียงครั้งเดียวก็แทบพูดไม่ออก“ฝ่ายตรวจสอบภายในกำลังขึ้นมา” เลขาหลี่เอ่ยเรียบ ๆ โดยไม่หันกลับไปมอง “ระหว่างนี้ ผู้จัดการจ้าวกรุณาอยู่ในห้อง อย่าเพิ่งติดต่อใคร”คำพูดสั้น ๆ นั้นเหมือนประกาศชะตากรรมของเขาโดยตรง จ้าวลู่ถิงทรุดนั่งลงบนโซฟาราวกับหมดเรี่ยวแรง เขารู้ดีว่าคราวนี้ตัวเองจบสิ้นจริง ๆ แล้วขณะเดียวกัน สวีเนียนอันที่เดินตามเลขาหลี่ออกมา แม้ภายนอกจะยังพยายามรักษาท่าทีสงบนิ่ง แต่ในใจกลับวุ่นวายจนแทบตั้งตัวไม่ติด เธอก้มมองฝ่ามือตัวเองที่ยังสั่นเล็กน้อย ก่อนเม้มริมฝีปากแน่น“คุณสวี” เลขาหลี่เอ่ยขึ้นระหว่างเดิน “เรื่องวันนี้ ทางบริษัทจะจัดการอย่างยุติธรรม คุณไม่จำเป็นต้องกังวล”เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบเสียงเบา “ขอบคุณค่ะ… แต่ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่า ทำไมบริษัทใหญ่แบบนี้ ถึงปล่อยให้ค

เสียงล้อรถที่บดไปบนถนนเลียบมอเตอร์เวย์แว่วผ่านกระจกหน้าต่างเข้ามาเพียงแผ่วเบา ทว่าเสียงในหัวของ สวีเนียนอัน กลับอื้ออึงวุ่นวายจนกลบทุกสรรพสิ่ง"ดื่มเยอะไปนิดหน่อย..." ประโยคของแม่ยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงความคิด ฟังดูเหมือนเรื่องธรรมดา แต่เธอรู้จักพ่อดี พ่อไม่เคยดื่มจนต้องหามส่งโรงพยาบาล... ไม่เคยเลยสักครั้ง"ถึงแล้วครับ"โจวอวี่เผิง จอดรถสนิทที่หน้าประตูแผนกฉุกเฉิน เนียนอันกระชับสายกระเป๋าในมือแน่น เธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงฝ่ามือหนาที่แตะลงบนข้อมืออีกครั้ง"เดี๋ยวผมไปหาที่จอดรถรอข้างนอก ถ้าต้องการอะไรโทรหาผมได้ทันทีนะครับ""ขอบคุณค่ะรุ่นพี่..." เธอพยักหน้าเล็กน้อย "แต่ไม่ต้องรอนะคะ ขอบคุณมากที่มาส่งค่ะ"เธอกระตุกมือออกอย่างสุภาพก่อนจะก้าวลงจากรถด้วยจังหวะหายใจที่ถี่กระชั้น โดยไม่ทันสังเกตว่าโจวอวี่เผิงยังคงนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย สายตาคมเข้มมองตามแผ่นหลังของเธอไปจนกระทั่งแสงสีเขียวของป้ายทางเดินฉุกเฉินกลืนร่างเธอหายไปจากสายตาห้องสังเกตอาการหมายเลข 307แม่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง ใบหน้าที่เคยดูอบอุ่นบัดนี้ดูซูบเซียวและอิดโรยกว่าที่เคย พ่อนอนหลับใหลโดยมีสายน้ำเกลือระโยงระยางอ

เช้าวันถัดมาเนียนอันตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกสดชื่นอย่างประหลาด แม้จะยังมึนงงกับเรื่อง "บริษัทปิดปรับปรุง" แต่เธอก็ถือโอกาสนี้เดินทางไปเยี่ยมพ่อที่โรงพยาบาลแต่เช้า หลังจากที่เจียงมู่เฉินอาสามาส่งถึงที่ ก่อนจะขับรถออกไปณ โถงทางเดินหน้าห้องพักฟื้นเนียนอันพูดคุยกับคุณหมอเรื่องอาการของพ่ออยู่พักใหญ่ เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีเธอจึงเดินออกมาเพื่อหาซื้อน้ำดื่ม ทว่าสายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นสตรีวัยกลางคนในชุดสูทสีงาช้างดูสง่างามยืนอยู่สุดทางเดิน อีกฝ่ายสวมแว่นกันแดดแบรนด์เนมและมีท่าทีที่ดู "สูงส่ง" จนผิดที่ผิดทางกับโรงพยาบาลรัฐแห่งนี้เนียนอันขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความคุ้นหน้า แต่พอกระพริบตาอีกที ผู้หญิงคนนั้นก็เดินหายเข้าไปในลิฟต์เสียแล้ว"คงตาฝาดไปเองมั้ง..." เธอพึมพำกับตัวเองเมื่อก้าวพ้นประตูโรงพยาบาลเพื่อจะกลับบ้าน ชายชุดสูทท่าทางเคร่งขรึมคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาขวางทางเธอไว้ เนียนอันชะงักพลางกระชับกระเป๋าสะพายแน่นด้วยความระแวดระวัง"คุณสวีเนียนอันใช่ไหมครับ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เย็นชา"ใช่ค่ะ... คุณเป็นใครคะ?""เจ้านายของผมต้องการพบคุณครับ ท่านรออยู่ที่ร้านน้ำชาใกล้ๆ นี้ โปรดตามผ