บททั้งหมดของ ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว: บทที่ 31 - บทที่ 40

55

หมาป่าสวมหนังแกะ

​สวีเนียนอันถอยกรูดหนีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสี่คนที่ก้าวเข้ามาปิดล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง มือบางสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความประหม่า ทว่าเธอกลับพยายามรวบรวมความกล้า ยืนตัวตรงจ้องมองพวกเขาด้วยสายตาที่ยังคงไว้ซึ่งศักดิ์ศรี แม้เธอจะไม่ใช่แขกวีไอพี แต่เธอก็ควรได้รับเกียรติในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง​"พวกคุณ... ฉันมาที่นี่เพื่อพบคนรู้จัก นี่คือวิธีต้อนรับแขกของที่นี่เหรอคะ?" เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าแต่หนักแน่น​กลุ่ม รปภ. หยุดชะงักและหันมองหน้ากันด้วยความสับสน ก่อนที่หัวหน้าชุดจะตัดสินใจตอบกลับอย่างรักษามารยาท​"ถ้าคุณผู้หญิงมาพบแขกข้างในจริงๆ เราก็จะไม่ขัดขวางครับ และต้องขออภัยในความไม่สะดวกด้วย... แต่คุณต้องช่วยยืนยันก่อนว่า คนที่คุณมาพบคือแขกคนไหนของเรา" เขาพูดด้วยท่าทีเป็นกลางพลางส่งสัญญาณให้ลูกน้องถอยออกไปด้านหลังหนึ่งก้าว​"คุณพอจะมีอะไรมายืนยันได้ไหมครับ?"​เนียนอันชะงักไปครู่หนึ่ง ความจริงคือเธอไม่รู้จักใครในนี้เลย เธอแค่มาตามข้อมูลที่หานซูบอกมาเท่านั้น ได้ยินว่าผู้อำนวยการแผนกการตลาดเป็นคนใจดีและเข้าถึงง่าย 'ถ้าอ้างชื่อเขา... คงพอจะถูไถไปได้ใช่ไหม' เธอคิดหาทางรอดอย่างลนลาน​"เหอะ! พว
อ่านเพิ่มเติม

คนคุ้นเคย

​เนียนอันเดินก้าวเข้าไปในห้อง VIP อันหรูหราเพียงลำพัง ทิ้งให้สองคนข้างนอกยืนมองด้วยความริษยา เธอรีบเปิดแท็บเล็ตเพื่อเตรียมนำเสนอรายงานที่ตั้งใจเขียนมาอย่างดี​"นี่คือโครงร่างแผนงานของฉันค่ะ ซึ่งจำเป็นต้องใช้ข้อมูลเชิงลึกจากแผนกการตลาด หวังว่าผู้อำนวยการจะช่วยอำนวยความสะดวกให้ฉันนะคะ" เนียนอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพและเป็นงานเป็นการ​เธอยื่นแท็บเล็ตส่งให้ ชายวัยใกล้ห้าสิบรูปร่างท้วมยื่นมือหนามาหยิบมันไป เขากวาดสายตามองเพียงครู่เดียวสั้นๆ ก่อนจะวางลงราวกับไม่ใส่ใจในเนื้อหา​"เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง ไม่ต้องกังวลไปหรอก ฉันอยู่ที่นี่ทั้งคน... เดี๋ยวจัดการให้" เขาเอ่ยพลางรินของเหลวสีน้ำตาลลงในแก้วคริสตัลแล้วยื่นให้เธอ "ดื่มสักหน่อยสิ เธอคงดื่มได้ใช่ไหม? หรือว่า... ไม่อยากดื่มกับฉัน?"​คำพูดดักคอที่แฝงไปด้วยอำนาจทำให้เนียนอันไร้ทางเลี่ยง สำหรับเขาแล้ว ผู้หญิงคนไหนที่ยอมดื่มด้วย ก็เท่ากับก้าวขาเข้าสู่กรงทองของเขาไปครึ่งตัวแล้ว​"ค่ะ... ได้ค่ะ" เนียนอันตอบตกลง เธอคิดเพียงว่าดื่มแค่แก้วเดียวเพื่อเป็นมารยาทและแลกกับข้อมูลสำคัญคงไม่เป็นไร​เธอยกแก้วที่บรรจุเหล้าราคาแพงกลิ่นหอมกรุ่นขึ้นมา ผู้อำนวยกา
อ่านเพิ่มเติม

ไม่ได้ตั้งใจ

​ใบหน้าสวยผุดรอยยิ้มหวานเมื่อนึกถึงวันพรุ่งนี้ที่กำลังจะมาถึง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นสั้นๆ บอกให้รู้ว่ามีอีเมลเข้า นิ้วเรียวกดเปิดดูทันทีแล้วก็พบว่าเป็นไฟล์ข้อมูลที่เธอกำลังต้องการอย่างที่สุด​ดวงตาคู่สวยทอประกายแวววาว มุมปากหยักยกขึ้นเล็กน้อยขณะจ้องมองหน้าจออย่างอารมณ์ดี ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ ลอบสังเกตท่าทางนั้นแล้วยิ้มตาม ‘บอกแล้วว่าทำแบบนี้เธอต้องอารมณ์ดีขึ้นแน่ๆ’​"ดูท่าทางจะอารมณ์ดีจังเลยนะ วันนี้มีเรื่องดีๆ หรือเปล่า" เขาเอ่ยถามพลางบังคับพวงมาลัยเคลื่อนรถออกไป​เธอละสายตาจากหน้าจอมามองเขาพลางส่งยิ้มให้ ความขุ่นเคืองเมื่อวานมลายหายไปสิ้น อาจเพราะข่าวดีในวันนี้มันทำให้ใจฟูจนไม่มีที่ว่างให้ความโกรธอีกต่อไป​"มีเรื่องดีนิดหน่อยค่ะ ข้อมูลที่ฉันอยากได้...จู่ๆ ก็ได้มาง่ายๆ เลย" หญิงสาวตอบพลางยิ้มจนแก้มปริ​เจียงมู่เฉินเหลือบมองใบหน้าที่มีความสุขของเธอครู่หนึ่งก็รู้สึกวางใจ อย่างน้อยเธอก็หายโกรธเขาแล้ว​"ดีจังเลยนะ เห็นคุณมีความสุขผมก็พลอยดีใจไปด้วย" เขาเอื้อมมือข้างหนึ่งไปลูบศีรษะเธอเบาๆ อย่างนึกเอ็นดู เวลาเธอโกรธทำเอาเขาใจคอไม่ดีเอาเสียเลย​"ทำอะไรคะเนี่ย ผมยุ่งหมดแล้ว" เธ
อ่านเพิ่มเติม

คนที่ทุกคนยอมรับ

​ในที่สุด วันแห่งการตัดสินก็ใกล้เข้ามาถึง วันพรุ่งนี้คือวันที่เธอต้องนำเสนอแผนงานสำคัญ แผนงานที่เตรียมเอาไว้ถูกขัดเกลาจนเพียบพร้อมทุกกระเบียดนิ้ว ข้อมูลวงในที่ได้มาถูกนำมาวิเคราะห์และบรรจุลงในแผนอย่างตั้งใจ ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับว่าวิสัยทัศน์ของคณะกรรมการผู้ตัดสินจะเป็นอย่างไรเท่านั้น​ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางข่าวลือปลอม ๆ ที่ถูกสร้างขึ้นมาทำลายชื่อเสียง ผู้คนในออฟฟิศต่างสนุกปากกับการวิพากษ์วิจารณ์เธอในแง่มุมของตัวเอง โดยไม่สนความจริงแม้แต่น้อย​แต่วันนี้เธอกลับรู้สึกสดใสเป็นพิเศษ เพราะหากชนะการนำเสนอในวันพรุ่งนี้และถูกเลือก แผนงานนี้จะเป็นเครื่องพิสูจน์ชั้นดีที่ทำให้เธอได้รับการยอมรับจากทุกคน และเมื่อนั้น ข่าวลือเสีย ๆ หาย ๆ ในทีมการตลาดก็ควรจะจบลงเสียที​ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในแผนกการตลาด เธอเลือกที่จะเมินเฉยต่อสายตาที่จับจ้องมา แล้วเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง เธอเปิดไฟล์นำเสนอขึ้นมาตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อยืนยันว่าไม่มีจุดไหนที่ต้องปรับปรุงแก้ไขอีก​เธอกดเซฟไฟล์หลังจากทบทวนรอบสุดท้ายจนมั่นใจว่าทุกอย่างสมบูรณ์แบบ วันนี้เธอทุ่มเทเวลาให้กับการตรวจทาน
อ่านเพิ่มเติม

วันตัดสินชะตา

​อันอันลืมตาขึ้นในอ้อมกอดของเจียงมู่เฉินที่ยังคงอบอุ่นไม่เปลี่ยน ความรู้สึกเชื่อมั่นเปี่ยมล้นอยู่ในอก เธอรีบลุกขึ้นแต่งกายด้วยชุดสูทที่ดูเป็นมืออาชีพที่สุด ตรวจเช็กบุคลิกหน้ากระจกจนมั่นใจว่า "ความสมบูรณ์แบบ" คือคำนิยามของเธอในวันนี้​"สู้ ๆ นะครับ ผมจะรอฟังข่าวดี" เจียงมู่เฉินจุมพิตที่หน้าผากเธอเบา ๆ เป็นการส่งท้าย​อันอันก้าวเท้าเข้าสู่บริษัทด้วยรอยยิ้มสดใสกว่าทุก ๆ วัน เธอพยักหน้าทักทายเพื่อนร่วมงานในแผนกที่ดูเหมือนจะส่งสายตา 'ให้กำลังใจ' มาให้เธออย่างพร้อมเพรียง หานซูเดินเข้ามาตบไหล่เธอเหมือนเช่นเคย แต่แววตาคู่นั้นกลับสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นบางอย่างที่อันอันทึกทักไปเองว่าเป็นความตื่นเต้นแทนเธอ​"เตรียมตัวพร้อมนะอันอัน กรรมการเข้าห้องประชุมแล้ว" หานซูกระซิบ​"พร้อมมากจ้ะ" อันอันตอบอย่างมั่นใจก่อนจะเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานเพื่อหยิบแฟลชไดรฟ์และเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์เพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเข้าห้องเย็น​ทว่า... ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสเมาส์ ความเย็นวาบก็แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง​หน้าจอว่างเปล่า โฟลเดอร์ที่ชื่อว่า 'Final Project' ที่เธอตรวจทานจนมั่นใจเมื่อคืนก่อนหายไปอย่
อ่านเพิ่มเติม

กัดไม่ปล่อย

อันอันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเริ่มขยับปลายนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ ภาพสไลด์บนหน้าจอที่ปรากฏออกมาแม้จะเป็นเพียงเวอร์ชันสำรองที่มีข้อมูลไม่ครบถ้วนเท่าไฟล์ที่หายไป แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอในยามนี้ เพราะความจริงแล้ว... แผนงานทุกหน้า ทุกตัวอักษร และทุกกราฟวิเคราะห์ที่เธอขัดเกลามาตลอดเจ็ดวันเจ็ดคืน มันได้ถูกสลักลึกลงในสมองของเธอเรียบร้อยแล้ว"ขอบคุณคณะกรรมการทุกท่านค่ะ แผนงานที่ฉันกำลังจะนำเสนอต่อไปนี้ คือแผนยุทธศาสตร์ที่จะพาบริษัทก้าวข้ามขีดจำกัดเดิม..."น้ำเสียงของเธอกังวานและมั่นคง ไร้ซึ่งร่องรอยของความตื่นตระหนก อันอันบรรยายข้อมูลเชิงลึกและตัวเลขสถิติอย่างแม่นยำโดยแทบไม่ต้องก้มมองหน้าจอ เธอใช้ไหวพริบปฏิภาณเชื่อมโยงข้อมูลในหัวเข้ากับสไลด์ที่ขาดหายได้อย่างแนบเนียนประหนึ่งการร่ายรำที่ผ่านการฝึกซ้อมมาเป็นหมื่นครั้งผู้อำนวยการฝ่ายบริหารที่ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวถึงกับต้องวางปากกาในมือลง เขาขยับแว่นสายตาพลางโน้มตัวมาข้างหน้าอย่างตั้งใจ แววตาที่เคยเรียบเฉยกลับฉายแววประหลาดใจและชื่นชมอย่างปิดไม่มิด‘ไม่น่าเชื่อ... บริษัทเล็ก ๆ ขนาดนี้ กลับมีเพชรน้ำหนึ่งซ่อนตัวอยู่’ ผู้อำนวยการคิดในใจพลางลอบพยั
อ่านเพิ่มเติม

ผลลัพธ์ถูกกำหนดไว้แล้ว

เสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วทั้งแผนก เมื่อฉินซือหรุ๋ยเดินนำเจ้าหน้าที่ฝ่ายตรวจสอบวินัยและพนักงานรักษาความปลอดภัยบุกเข้ามาถึงพื้นที่ของทีมการตลาดทีมหก ใบหน้าของเธอฉายแววผู้ชนะอย่างปิดไม่มิดท่ามกลางสายตาแตกตื่นของเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ“หยุดการทำงานของทุกคนครู่หนึ่งนะคะ” ฉินซือหรุ๋ยประกาศเสียงดัง “เนื่องจากมีเบาะแสสำคัญเกี่ยวกับความไม่โปร่งใสในการจัดทำแผนงานของ สวีเนียนอัน ทางบริษัทจำเป็นต้องอายัดอุปกรณ์และเชิญตัวเธอไปสอบสวนอย่างเร่งด่วน”เธอกอดอกพลางปรายตามองเนียนอันด้วยความเหยียดหยาม “ระเบียบของบริษัทระบุไว้ชัดเจนว่าการได้มาซึ่งผลงานด้วยวิธีที่ผิดจรรยาบรรณหรือการใช้ร่างกายแลกเปลี่ยนข้อมูลถือเป็นความผิดร้ายแรง งานนี้เธอเตรียมใจโดนไล่ออกไว้ได้เลย!”เนียนอันลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้จะอยู่ท่ามกลางสถานการณ์บีบคั้น แต่แววตาของเธอกลับนิ่งสงบจนน่าขนลุก “ฉันมั่นใจว่าแผนงานทุกบรรทัดมาจากหยาดเหงื่อและสมองของฉันเอง ฉันจำทุกรายละเอียด ทุกที่มาของสถิติ และทุกตรรกะในการวิเคราะห์ได้หมด หากต้องการพิสูจน์ ฉันยินดีตอบคำถามทุกข้อต่อหน้าคณะกรรมการตรวจสอบค่ะ”“หึ! อย่ามาทำปากดีไปหน่อยเลย หลักฐานมันฟ้องอยู่บนหน้าจอมือถือ
อ่านเพิ่มเติม

คดีพลิก

"พูดออกมาได้ยังไงกันคะเนียนอัน... ถูกจับได้คาหนังคาเขาก็ยังจะกล้าโทษนั่นโทษนี่ไม่หยุด" เสียงแหลมที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของฉินซือหรุ๋ย เธอเดินนวยนาดเข้ามาในห้องสอบสวนด้วยท่วงท่าของผู้ชนะ ปรายตามองเนียนอันที่นั่งไหล่ตกด้วยความเย้ยหยันราวกับมองขยะที่ไร้ค่า"กรรมการทุกท่านคะ... คนในรูปที่เนียนอันอ้างว่าเป็นพันธมิตรทางธุรกิจ จริง ๆ แล้วท่านคือ 'คุณลุง' ของฉันเองค่ะ" ฉินซือหรุ๋ยแสร้งบีบน้ำตาพลางทำสีหน้าเจ็บปวด "ท่านเล่าให้ฉันฟังด้วยความอับอายว่าคืนนั้นถูกยัยนี่มอมเหล้าจนเมามาย และยังถูกแอบถ่ายรูปเพื่อเอามาขู่แบล็กเมลบังคับให้เลขาส่งข้อมูลวงในของบริษัทมาให้... ฉันไม่คิดเลยว่าเพื่อนร่วมห้องสมัยมหาลัยที่ฉันเคยรักจะร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้!""เธอพูดบ้าอะไรน่ะฉินซือหรุ๋ย!" เนียนอันผุดลุกขึ้นจ้องมองเพื่อนร่วมรุ่นด้วยความตกตะลึง หัวใจของเธอแตกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่เห็นคนที่เคยเรียนห้องเดียวกันร้ายกาจจนถึงขั้นกุเรื่องราวใหญ่โตขึ้นมาได้ขนาดนี้ "เรื่องที่คุณลุงของเธอโดนมอมเหล้ามันมีหลักฐานตรงไหน? คืนนั้นพวกเธอนั่นแหละที่...""เงียบนะคุณสวี!" หัวหน้ากรรมการวินัยตวาดลั่น "คำบอกเล่าจากญาติผู้ให
อ่านเพิ่มเติม

หวังดีจอมปลอม

ผู้อำนวยการแผนกการตลาดไม่รอช้า เขารีบยื่นโทรศัพท์ที่กำลังต่อสายตรงจากท่านประธานใหญ่ผู้เป็นเจ้าของอาณาจักรธุรกิจแห่งนี้ให้แก่กลุ่มกรรมการ ทันทีที่เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของชายวัยหกสิบกว่าปีดังลอดออกมา หัวหน้าฝ่ายบุคคลที่เคยอวดดีเมื่อครู่ก็รีบกุลีกุจอเข้ามาประคองโทรศัพท์ด้วยมือที่สั่นเทา“ท่าน... ท่านประธานครับ ผมหัวหน้าฝ่ายบุคคลพูดสายครับ!” เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงนอบน้อมจนแทบจะคลานลงไปกับพื้น[“ฉันได้ยินว่าพวกคุณกำลังจะบีบให้พนักงานที่มีศักยภาพคนหนึ่งลาออก เพียงเพราะนิทานของเด็กเมื่อวานซืนอย่างนั้นหรือ?”] น้ำเสียงจากปลายสายราบเรียบแต่กลับทรงพลังมหาศาลประดุจคลื่นใต้น้ำที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่าง [“จำใส่หัวเอาไว้... หากคุณสวีต้องระคายเคืองแม้แต่ปลายเส้นผม ฉันจะเป็นคนลงไปจัดการล้างบางฝ่ายบุคคลด้วยตัวเอง!”]ประโยคสั้นๆ นั้นทำให้คนฟังเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง หลังจากสัญญาณถูกตัดไป ความเงียบกริบที่น่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมห้องสอบสวนทันที ทุกสายตาที่เคยดูแคลนเนียนอัน บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นความหวาดผวา พวกเขาหันไปถลึงตาใส่ฉินซือหรุ๋ยเป็นตาเดียว ยัยผู้หญิงโง่คนนี้เกือบจะลากพวกเขาทั้งหมดลงเหวไปพร้อมกับเธอเสี
อ่านเพิ่มเติม

อันตรายในเงามืด

บานประตูส่วนกลางของแผนกการตลาดถูกผลักเปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงสง่าก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ สายตาคมกริบทอดมองไปยังหญิงสาวที่ยังคงก้มหน้าก้มตาจัดการงานตรงหน้า ก่อนจะปรายมองพนักงานคนอื่นในห้องที่เดิมทีเคยจับกลุ่มคุยกันจอแจ แต่บัดนี้กลับเงียบกริบลงจนได้ยินเสียงลมหายใจ"ทุกคนคงได้ยินข่าวลือนั่นแล้วสินะ"น้ำเสียงที่คุ้นเคยฉุดให้ทุกคนต้องเงยหน้าขึ้นมอง เขาคือผู้จัดการแผนกการตลาด ชายหนุ่มที่เป็นประเด็นในข่าวฉาวกับ สวีเนียนอัน และพ่วงตำแหน่งเจ้านายสายตรงของพวกเขาทุกคนพนักงานหลายคนหยุดมือจากงานทันที ความอึดอัดเริ่มปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณเมื่อสัมผัสได้ถึงจุดประสงค์ที่ไม่ธรรมดาของการมาเยือนในครั้งนี้"ข่าวลือ... อะไรเหรอคะ" พนักงานหญิงคนหนึ่งรวบรวมความกล้าถามขึ้นด้วยท่าทีใสซื่อชายหนุ่มไม่แม้แต่จะปรายตามองการเสแสร้งนั้น เขาเบนสายตาไปที่ใบหน้าสวยของสวีเนียนอันที่เงยขึ้นมาสบตาเขาพอดี "พวกคุณรู้ดีว่าผมหมายถึงเรื่องอะไร และผมจะบอกให้ชัดตรงนี้ว่า ข่าวทั้งหมดที่เกี่ยวกับคุณสวีเนียนอัน... ไม่มีมูลความจริงแม้แต่น้อย"เขาเว้นจังหวะครู่หนึ่ง ลอบสังเกตปฏิกิริยาของคนในห้องที่พยายามรักษาท่าทีให
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123456
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status