11 ลาสบอสตัวจริง

11 ลาสบอสตัวจริง

@ห้องทำงานของสุทธิพงษ์

“เมื่อคืนนายทำดีมาก มิรันดากลับบ้านภายในสองชั่วโมง” สุทธิพงษ์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหาร เอ่ยกับคู่สนทนาที่นั่งอยู่ด้านหน้า ดวงตาคมของชายวัยชราเต็มไปด้วยความกังวลใจและไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้ลูกสาวตัดใจจากอนาคิน

“มิรันดายังไม่รู้ใช่ไหมครับ ว่าทั้งหมดคือฝีมือของท่าน”

“ไม่หรอก…” สุทธิพงษ์ส่ายหน้าปฏิเสธ “มิรันดาจะไม่มีวันรู้เด็ดขาดว่าเรื่องทั้งหมดเกิดจากฝีมือของพ่อแท้ๆ”

รวมไปถึงเรื่องราวในคืนนั้นที่เขาเป็นคนให้ลูกสาวไปงานเลี้ยงแทน เขาตั้งใจให้เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพียงเพราะอยากให้มิรันดาตัดใจจากอนาคินสักที

ยังมีผู้ชายอีกคนที่เฝ้ามองเธออยู่นั่นก็คือ...สงคราม

“ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่เราสองคนกำลังทำ จะทำให้มิรันดารักหรือเกลียดผมกันแน่” แววตาของสงครามเต็มไปด้วยความกังวล 

“ไม่มีใครเหมาะสมเท่านายอีกแล้วสงคราม นายก็รู้ไม่ใช่หรอว่ามิรันดาก็อายุมากแล้ว แต่ก็ยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันในชีวิตสักที เอาแต่ตามอนาคินจะจนเสียอนาคตอยู่แล้ว”

“มิรันดาคงรักไอ้หมอนั่นมาก” 

“ไม่หรอก มิรันดาไม่ได้รักอนาคิน เธอแค่ผูกพันธุ์เลยคิดไปว่านั่นคือความรัก”

“แล้วหลังจากนี้ท่านจะให้ผมทำยังไง ตอนนี้มิรันดาเกลียดผมจนแทบไม่อยากจะมองหน้าอยู่แล้ว”

“นายรักลูกสาวฉันไม่ใช่หรอ ถ้ารักก็ต้องสู้สิ เพราะฉันเลือกนายแล้ว”

“ผม…ไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้มิรันดาเกลียดผมน้อยที่สุด” ปรากฏความอึมครึมบนใบหน้าของสงคราม

ใช่ว่าเขาอยากทำแบบนี้ ใช่ว่าเขาอยากให้เธอเกลียด

เขารู้เจตนาของสุทธิพงษ์ดีว่าอยากให้ลูกสาวตัดใจจากอนาคินแล้วหันมาดูแลบริษัทช่วยครอบครัว และมิรันดาก็ยังไม่รู้ตัวว่าตอนนี้บริษัทกำลังจะเจ๊ง จนคนเป็นพ่อต้องมาขอความช่วยเหลือจากเขา

ใช่...ในตอนนี้เขามีหุ้นอยู่ในบริษัทถึง 50% โดยที่มิรันดาไม่เคยรู้ตัวเลย 

“รันเป็นคนดื้อรั้น เอาแต่ใจ ส่วนหนึ่งก็มาจากฉันเองที่เลี้ยงลูกแบบผิดๆ” สายตาของสุทธิพงษ์เต็มไปด้วยความผิดหวัง จะบอกลูกสาวว่าอย่างไรดีว่าตอนนี้บริษัทกำลังแย่ เขาเพียงคนเดียวคงแบกรับมันไว้ไม่ไหว และถ้าวันนึ่งมิรันดารู้เรื่องนี้ขึ้นมาจริงๆ เธอจะเสียใจหรือเปล่า “อีกอย่างฉันก็อายุเยอะแล้ว ไม่รู้จะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานแค่ไหน ถ้ามิรันดาตัดใจจากอนาคินแล้วมาลงเอยกับนาย…ฉันคงนอนตายตาหลับ”

“แล้วมิรันดารู้หรือยังครับ ว่าบริษัทกำลังจะเจ๊ง”

“ยัง…ฉันไม่กล้าบอก กลัวลูกเสียใจแล้วรับไม่ได้”

“ถ้ามิรันดามาช่วยท่านบริหาร ผมคิดว่าสถานการณ์ในบริษัทอาจจะดีขึ้น” 

“นี่แหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ แต่ดูมิรันดาสิ วันๆเอาแต่เที่ยวเตร่เมาหัวราน้ำ คิดไม่ออกเลยว่าถ้าฉันตายไปมิรันดาจะอยู่ยังไง” คนเป็นพ่อที่เป็นห่วงลูกสาวกลัดกลุ้มจนยิ้มไม่ออก เขาไม่กล้าดุลูกและไม่กล้าบอกตรงๆ กลัวลูกเสียใจ “แต่ยังไงก็ขอบคุณนายมากนะ ที่ยอมรับข้อตกลงของฉัน มิรันดาอาจจะคุมยากหน่อย แต่ถ้าคุมได้เมื่อไหร่ก็ไม่ต่างอะไรจากลูกไก่ในกำมือ”

“ถ้ามองจากภายนอกมิรันดาดูเป็นคนค่อนข้างแรง ไม่น่าเข้าหา เธอไม่ใช่คนชั่ว ไม่ใช่คนเลวร้าย แต่ที่เธอแสดงออกแบบนี้เพียงเพราะเธอกำลังปกป้องตัวเองจากความผิดหวัง”

“ให้ตายยังไงอนาคินก็ไม่มีทางแต่งงานกับลูกสาวฉันหรอก” คนเป็นพ่อยืนกราน ทุกคนดูออก มีแค่มิรันดาคนเดียวเท่านั้นที่ยังหน้ามืดตามัว 

“ไอ้อนาคินมันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว มันไม่มีทางเลือกมิรันดาหรอก อีกอย่างภาพลักษณ์ของมิรันดาก็ใช่ว่าจะดูเป็นคนดี ถ้าไม่ใช่ผมก็คงไม่มีใครอยากได้หรอกครับ”

“งั้นฉันขอฝากความหวังไว้ที่นายก็แล้วกัน” สุทธิพงษ์ตบไหล่ให้กำลังใจสงคราม แม้ว่าบทพิสูจน์นี้จะยากเย็นแค่ไหนก็ตาม แต่เขาเชื่อว่าสงครามสามารถเปลี่ยนมิรันดาให้กลายเป็นคนที่ดีขึ้นได้ “ฉันเชื่อว่านายทำได้ นายเปลี่ยนลูกสาวฉันได้”

“ผมจะพยายามนะครับ ขอบคุณที่ท่านให้โอกาสผม” สงครามโค้งศีรษะเพื่อขอบคุณ

“เพราะฉันรู้ว่านายรักลูกสาวของฉันจริงๆ และมีแค่นายคนเดียวเท่านั้นที่จะเปลี่ยนให้มิรันดากลายเป็นคนที่ดีขึ้น”

.

.

.

มิรันดากลับมาคอนโดเพื่อมาเอาของขวัญที่นั่งทำทั้งวันทั้งคืนเพื่อต้อนรับการกลับมาของชายที่รัก พี่อนาคินของเธอกำลังจะกลับมาหลังจากที่เขาต้องไปดูแลกิจการที่อเมริกาเป็นเวลานานถึง 6 เดือน

และเธอเชื่อว่าการกลับมารอบนี้...อนาคินจะขอเธอแต่งงาน

เธอตื่นเต้นและดีใจจนทำตัวไม่ถูก ทำให้วันนี้เป็นวันที่เธอมีความสุขที่สุดในโลก

หญิงสาวเดินหมุนพวงกุญแจพร้อมกับฮัมเพลงในลำคออย่างอารมณ์ดี จนกระทั่งถึงหน้าห้อง ไม่รู้มีอะไรดลใจให้หันหลังกลับไปมองห้องฝั่งตรงข้าม

มีเพื่อนบ้านกำลังย้านเข้ามาใหม่?

ด้วยความสงสัยทำให้เธอค่อยๆชะเง้อหน้ามองว่าใครคือเพื่อนบ้านคนใหม่ ประตูห้องเปิดอยู่ มีลังกระดาษกองอยู่หน้าห้องหลายลัง สงสัยกำลังจะขนของเข้าห้อง 

คนตัวเล็กค่อยๆก้าวเข้าไปในห้องนั้นอย่างช้าๆ ข้างหน้ามีเสื้อผ้ากองใหญ่วางอยู่บนโซฟา รวมไปถึงข้าวของเครื่องใช้ต่างๆก็อยู่ในห้องครบครัน สงสัยคงย้ายมาตั้งแต่เมื่อวาน

“เอ้ะ!!” หญิงสาวหยิบเสื้อแจ็คเก็ตอันแสนคุ้นตาขึ้นมาดู ถ้าจำไม่ผิด มันจะมีอยู่หนึ่งคนที่ชอบใส่เสื้อผ้าแบรนด์นี้ “ไม่หรอก ไม่ใช่มันหรอก”

เธอยังใจดีสู้เสือ เดินสำรวจภายในห้องอย่างถือวิสาสะ จนกระทั่งเดินไปถึงริมหน้าต่างซึ่งมีโต๊ะทำงานตั้งอยู่ตรงนั้น มือสั่นเทาหยิบกรอบรูปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดู ทันทีที่เห็นรูปนั้น เข่าทั้งสองข้างก็อ่อนยวบลง

เพราะมันคือรูปไอ้สงครามตอนเด็ก!

“แก!! จะตามจองล้างจองผลาญฉันไปถึงไหน!”

ไม่รอช้า...มิรันดารีบวางกรอบรูปไว้ที่เดิมแล้วรีบก้าวออกไปจากห้องก่อนที่ไอ้โรคจิตจะเข้ามา แต่แล้วโชคก็ไม่เข้าข้างเพราะเจ้าของห้องยืนพิงกรอบประตูรออยู่

“กล้าดียังไงถึงเข้ามาในห้องฉัน”

“แกย้ายมาอยู่ที่นี่ทำไม จงใจตามมาก่อกวนฉันใช่มั้ย!”

“ฉันมีเงิน จะอยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้ก็ได้”

“แล้วทำไมต้องเป็นที่เดียวกับฉัน!”

“อ่าว เธอก็อยู่ที่นี่เหมือนกันหรอ” สงครามแสร้งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ แต่มิรันดาดูออก

“อย่ามาทำเป็นไขสือ แกรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ก็เลยตามมา”

“เปล่า ฉันไม่รู้ ฉันซื้อห้องนี้ไว้นานแล้วแต่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่”

“งั้นแกก็ย้ายออกไปซะ เพราะฉันไม่อยากอยู่ใกล้แก!” มิรันดาตวาดเสียงดังลั่นห้อง

“เห็นทีคงไม่ได้ ฉันซื้อห้องนี้ไว้เพื่อเข้ามาอยู่ ไม่ได้ซื้อไว้ให้ฝุ่นเกาะเล่นๆ” สงครามแสยะยิ้มร้ายก่อนจะสาวเท้าเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ ทำเอามิรันดารีบถอยหลังกรู่ด้วยความหวาดกลัว “ตอนนี้เธอบุกรุกห้องของฉันอยู่”

“ฉันแค่สงสัยว่าใครย้ายเข้ามาใหม่ คอนโดนี้ไม่อนุญาตให้สัตว์เข้ามา แกไม่รู้หรอ” 

“ใช่…ฉันเป็นเสือและกำลังจ้องจะเขมือบกระต่าย”

“ถอยออกไปนะ! ถ้าแกทำอะไรฉันล่ะก็ ฉันจะโทรเรียกให้นิติมาช่วย”

“วันนี้ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก แค่เห็นหน้าบึ้งๆของเธอฉันก็หมดอารมณ์แล้ว”

“สงสัยแกคงแอบไปผสมเทียมที่สวนสัตว์มา”

“คุณหนูมิรันดาจะปากคอเราะร้ายไปไหนครับ รู้ไหมว่าที่พูดออกมา ไม่ใช่ผู้ดีเขาพูดกัน” สงครามถือวิสาสะสำรวจคนตัวเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า เธออยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวรัดรูปกับกางยีนส์ขายาว ส่วนรองเท้าก็เป็นรองเท้าส้นสูงสีขาว วันนี้ถือว่าผ่าน ไม่เหมือนอีตัว ดูมีสง่าราศีขึ้นสมกับเป็นลูกคุณหนู

“ฉันจะปากดีหรือไม่ มันก็อยู่ที่ว่าตอนนี้ฉันคุยอยู่กับใคร คนอย่างแกไม่มีวันได้รับสิ่งดีๆจากใครหรอก!”

“หรอครับ แล้วคุณหนูมิรันดาควรได้รับสิ่งดีๆจากคนอื่นหรอ เพราะถ้าสิ่งที่คุณหนูมิรันดากำลังทำอยู่มันดีจริงๆ ไอ้อนาคินคงขอแต่งงานไปนานแล้ว ผู้ชายเขาก็ดูออกนะครับว่าใครเหมาะเอาไปทำพันธุ์…ใครเหมาะที่จะเอาเล่นๆ”

“กรี๊ดด!!! นี่แกว่าฉันหรอไอ้สงคราม”

“ฉันพูดตามเนื้อผ้า” ชายหนุ่มยักไหล่ ดวงตาคมยังจับจ้องอยู่ที่หน้าสวย ก่อนที่หน้าคมจะเคลื่อนเข้าไปใกล้ๆ มิรันดากำลังจะยกมือฟาด แต่เขาจุ๊ปากให้เธอหยุดการกระทำ “จุ๊ๆๆ ตบฉันหนึ่งที ก็น่าจะรู้นะว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น”

“งั้นแกก็หลีกไปสิ ฉันจะกลับห้อง”

“เชิญครับ ก็ไม่ได้ขอให้อยู่” ชายหนุ่มยอมหลีกทางให้อย่างว่าง่าย เพราะเขารู้ว่ามิรันดากำลังจะรีบไปหาไอ้อนาคิน 

มิรันดาเดินกระแทกเท้าออกไปอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะหันกลับมากระแทกประตูปิดใส่หน้าสงครามอย่างแรงเสียงดังปึง

สงครามจิ๊ปากพรางครุ่นคิดว่าจะเอายังไงต่อดี ไอ้อนาคินมันกำลังจะกลับมา แต่ไม่ได้กลับมาทวงมิรันดาคืนหรอก กลับมาเพราะอยากถอนหมั้นเสียมากกว่า 

แต่ดูท่ามิรันดาคงไม่ยอมถอนหมั้นง่ายๆ

“นี่เธอดูไม่ออกจริงๆหรอว่าไอ้อนาคินมันรำคาญจนแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนีอยู่แล้ว”

————--------