บททั้งหมดของ Dear Husband: You Love Me Too Late: บทที่ 131 - บทที่ 135

Malawak ang ngiti sa mga labi ni Ysabella pagkababa ng tricycle na sinakyan mula sa bayan. Kailangan niyang sumakay pa papunta sa baranggay kung saan siya nakahanap ng bahay at lupa na agad niyang binili. Maliit lamang ang bahay at lupa kaya sakto lamang iyon para sa kaniya. May natira pa para makapagsimula siya ng kahit munting negosyo na hindi pa niya napagdesisyunan. Ang mahalaga ay ang muli siyang makatayo sa sariling mga paa. Bagay na kay hirap gawin noon dahil sa anino ni Daniel sa buhay niya, maging ng mga taong nakapalibot dito. Huminga siya ng malalim. Panahon na para kalimutan niya ang nakaraan. Yakap niya ang vase na kinalalagakan ng abo ng kaniyang ina. Nagdesisyon siyang ipa-cremate ang mga buto ng ina para madali na lamang niyang madala ito sa kahit saan. At least kahit papaano ay kasama na niya ito. Abo man ito, ang alaala nito ay mananatiling lakas niya sa pagharap ng panibagong buhay. "Nandito na tayo, Miss," ika ng tricycle driver. Sumilip pa ito mula sa motor. M

Halos isang buwan na ang nakalilipas simula noong dumating si Ysabella sa baranggay Mabasa sa bayan ng Dupax del Norte. May naging kaibigan na rin siya roon sa katauhan ni Shiela. Isang matandang dalaga na ilang bahay lang ang layo sa kaniya.Sa una, inakala niyang nakikiusyoso lamang ang ginang nang puntahan siya nito sa kaniyang bahay. Nagdala ng pagkain bilang pagwelcome daw sa kaniya. Marami itong mga kuwento. May mga katanungan na sinagot naman niya ng totoo. Iyong mga katanungan na kaya naman niyang sagutin. Ilang bagay lang naman ang iniiwasan niyang pag-usapan. Kung sa personal niyang buhay, iyong sa lalakeng minahal niya at nanakit sa kaniya ang pilit niyang huwag maging paksa ng anumang usapan. Batid niyang napansin iyon ni Shiela kaya hindi ito nagtatanong."Kung may kailangan ka Ysabella ay magsabi ka lamang sa akin..."Medyo ilag siya kay Shiela sa umpisa. Pero nang malaman niya ang sarili nitong kuwento ng buhay ay humanga siya dito at nagtiwala. Natawa pa nga siya dahi

Ysabella Alcantara Iyon ang gamit niyang pangalan. Pinapalitan niya ang apelyidong gamit niya sa apelyido ng namayapang mag-asawa. Sa tulong na rin ng naging kaibigan niyang totoong kamag-anak ng mga ito. She was an attorney in the US at kaya siyang tulungan sa kaniyang laban. Pero hindi niya ginawa dahil pagod na siyang lumaban lalo at magtatagal lamang ang gusot kung iyon ang gagawin niya. Nagpatulong na lamang siyang mabago ang apelyido niya maging ang buo niyang pagkatao sa birth certificate na hawak niya.Ginamit niya ang birthday ng kaniyang ina. Pinanatili niya ang pangalang Ysabella dahil alaala ng nanay niya ang pangalan na iyon."Ysabella, may dala akong pagkain..." sigaw ni Shiela. Nasa bakuran na niya ito at sa umagang iyon ay ang ingay ng bibig nito ang gumising sa kaniya.Hindi iyon ang unang tanghali na siyang gumising. Simula noong magbuntis siya ay laging pagod ang pakiramdam niya.Bumangon siya at unang sumalubong sa kaniya ay ang pagbaliktad ng kaniyang sikmura. M