All Chapters of Akin Ka. Hanggang Langit (SSPG Series): Chapter 71 - Chapter 80

Tahimik ang buong VIP room. Ang tanging naririnig ni Aria ay ang mahinang ugong ng aircon at ang pamilyar at malalim na paghinga ni Paulo sa kanyang tabi. Gabi na. Wala nang mga nars na nag-iikot at tanging ang init ng katawan ng Alkalde ang nagsisilbing kumot niya sa gitna ng malamig na silid.Nakahiga si Paulo sa kanyang tabi, yakap-yakap siya nang mahigpit. Pinakinggan ni Aria ang regular na tibok ng puso sa malapad na dibdib ng lalaki. Ipinatong niya ang kanyang kamay doon. Ramdam niya ang bawat pagtaas at pagbaba nito, isang patunay ng buhay at lakas na unti-unting nawawala sa kanyang sariling sistema.Natatakot si Aria. Sa bawat araw na lumilipas sa loob ng walang hanggang kadiliman, nararamdaman niya ang panghihina ng kanyang katawan. At sa gabing ito, ayaw niyang matulog. Ayaw niyang magising kinabukasan na baka mas malala na ang kalagayan niya. Gusto niyang maramdaman na buhay siya. Gusto niyang maramdaman si Paulo, hindi bilang tagapag-alaga niya, kundi bilang lalaking nag-a

Isang linggo matapos ang kanilang madamdaming kasal sa hardin ng ospital, patuloy ang ginagawang pagbabantay ni Paulo kay Aria. Ang malawak na VIP room ay naging opisyal na extension ng munisipyo ng Nueva Esperanza. Sa bawat araw na lumilipas, mas lalong nararamdaman ni Aria ang panghihina ng kanyang katawan, ngunit ang presensya at walang sawang pag-aalaga ni Paulo ang nagbibigay sa kanya ng lakas upang bumangon.Isang hapon, habang nagpapahinga si Aria at nakikinig sa pamilyar na tunog ng paglipat ng mga pahina ng dokumento mula sa lamesa ng kanyang asawa, narinig niya ang pagbukas ng pinto."Hindi ko inaasahang dito na talaga ang magiging opisina mo, Santillanes," isang baritonong boses ang umalingawngaw sa kwarto. Ang tono nito ay may halong awtoridad at pagiging presko, isang boses na hindi pamilyar kay Aria.Narinig ni Aria ang pagbaba ni Paulo ng kanyang hawak na panulat. "De La Serna. Napadalaw ka. Akala ko ba ay abala ka sa sarili mong bayan?""Kailangan kong bisitahin ang ka

Ang nakakabinging tunog ng makina nang tumigil ang puso ni Aria ay isang bangungot na patuloy na nagmumulto kay Paulo gabi-gabi. Ngunit hindi doon nagtapos ang lahat. Sa huling desperadong paglapat ng defibrillator ni Dr. Hans Mercer, isang himalang nangyari. Ang tuwid na linya sa monitor ay nagkaroon ng maliit na kurba, hanggang sa muling bumalik ang mahina ngunit lumalabang tibok ng puso ng kanyang asawa.Matagumpay na natapos ang operasyon, ngunit hindi naging madali ang mga sumunod na araw.Isang linggo na ang lumipas mula nang ilabas si Aria sa operating room. Ngayon, nakaupo si Paulo sa gilid ng higaan ni Aria sa isang malawak at maliwanag na recovery room ng Munich Medical Center. Mahigpit niyang hawak ang mga kamay ng asawa, ang kanyang mga mata ay nakatutok sa makapal na puting benda na bumabalot sa ulo at mga mata nito.Bumukas ang pinto at pumasok si Dr. Mercer kasama ang dalawang nars. Ang mukha ng doktor ay kalmado ngunit may bahid ng pag-asa."Mayor Santillanes, Ma'am Ar

Makalipas ang apat na buwan mula nang bumalik sila mula sa Germany, bumalik na rin sa normal ang ikot ng mundo sa Nueva Esperanza. Ngunit para kina Paulo at Aria, ang bawat araw ay tila isang tuloy-tuloy na pagdiriwang ng kanilang pangalawang buhay. Wala nang sakit, wala nang nagbabantang kamatayan, at wala nang mga lihim.Isang maaliwalas na umaga sa malawak na penthouse ng mga Santillanes. Nakatayo si Paulo sa harap ng malaking salamin, inaayos ang kurbata ng kanyang suit bago pumasok sa munisipyo. Sa pamamagitan ng salamin, nakita niyang bumukas ang pinto ng banyo.Lumabas si Aria. Namumutla ang dalaga at nakahawak sa kanyang tiyan. Bago pa man siya makahakbang nang maayos, bigla siyang napatakip sa kanyang bibig at mabilis na bumalik sa loob ng banyo patungo sa inidoro.Bumilis ang tibok ng puso ni Paulo. Binitiwan niya ang kanyang kurbata at mabilis na tumakbo papasok ng banyo. Naabutan niya ang asawa na nagsusuka, hinang-hina na nakasandal sa malamig na pader."Aria! Mahal ko, a

Walang puwang ang mga mahihina sa madilim na eskinita ng Barangay Silangan. Sa kalyeng ito, kung saan ang amoy ng nabubulok na basura ay humahalo sa usok ng inihaw na isaw at halakhak ng mga lasenggo, may sariling batas na sinusunod ang mga tao. At sa gabing iyon, habang walang-awang bumubuhos ang malakas na ulan sa buong bayan ng San Ignacio, pinatunayan muli ni Nayah Contreras kung bakit walang sinuman ang basta-basta nakakabangga sa kanya.*Crack.*Umalingawngaw ang tunog ng pagkabali ng buto kasabay ng isang nakakabinging sigaw. Idiniin ni Nayah ang kanyang tuhod sa dibdib ng isang lalaking may mga tattoo sa braso, habang mahigpit niyang nakapilipit ang kanang braso nito sa likuran. Ang lalaki ay kilalang mandurukot sa palengke, at sa kasamaang-palad nito, ang sinubukan nitong pagnakawan ngayong gabi ay ang nag-iisang tindera ng prutas na itinuturing nang pamilya ni Nayah."A-Aray! Tama na! Bitiwan mo na ako, Nayah! Papatayin mo ba ako?!" daing ng lalaki, namimilipit sa sakit haba