All Chapters of ชนวนรัก มาเฟียเถื่อน : Chapter 71 - Chapter 80

“มีเรื่องอะไรกันแน่” เสียงทุ้มถามออกไปอีกครั้งอย่างไม่อยากรออีกต่อไป ท่าทางราบเรียบ สีหน้าเคร่งขรึมของลีโอ ยิ่งทำให้ธารินทร์อยากรู้ว่ามันจะมีเรื่องอะไรที่สำคัญกว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตของเขาตอนนี้นัก “.....เราตามหาญาติของรินลดาพบแล้วครับ” มาเฟียหนุ่มชะงักไปชั่วครู่เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เขาคาดไม่ถึงว่าตัวเองจะได้รู้วันนี้ว่ารินลดาคือใคร และที่สำคัญ...เขาคิดว่าหญิงสาวเองก็คงจะดีใจเช่นกันที่จะได้รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ”ญาติของรินลดาอยู่ที่ไหน“ มาเฟียหนุ่มมองหน้าถามลูกน้อง ลีโอมีท่าทางอึกอักชั่วครู่ ก่อนจะเลื่อนโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเปิดข้อมูลเพื่อรายงานเจ้านาย แต่พอเห็นทุกอย่าง....เขากลับพูดอะไรไม่ออก ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ของตัวเองไปให้ธารินทร์อ่านเองแทน เพราะเรื่องนี้ มันค่อนข้างซับซ้อนมากกว่าที่เขาคาดคิด ”เจ้านายอ่านเองเถอะครับ“ แม้จะรู้สึกไม่เข้าใจว่าลีโอเป็นอะไร แต่มือหนาก็ยอมเอื้อมมือไปรับโทรศัพท์ของลูกน้องมาเปิดอ่าน ”.......“ แต่เมื่อสายตาคมกวาดไล่อ่านข้อมูลทั้งหมดอยู่นั้น ดวงตาเข้มก็ต้องชะงักไปก่อนที่ทั้งตัวของเขาจะเแข็งทื่อ เมื่อภาพที่ถูกส่งเข้ามา....เป็นภ

ตอนที่ 73. เปลี่ยนไป สองชั่วโมงต่อมา ดวงตากลมโตหันไปมองเวลาบนนาฬิกาเรือนใหญ่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า คนตัวเล็กเริ่มรู้สึกน้อยใจมากขึ้นทีละนิด ยามเข็มนาฬิกาชี้ไปที่เลขเจ็ด บ่งบอกว่าตอนนี้มันปาเข้าไปหนึ่งทุ่มแล้ว แต่ธารินทร์ก็ไม่มีวี่แววว่าจะกลับมาที่เพ้นท์เฮ้าส์เลย ทั้งๆที่วันนี้เขาให้สัญญากับเธอเอาไว้แล้าแท้ๆ ว่าจะเลิกงานหลังจากห้าโมงเย็น และสิ่งที่ทำให้รินลดารู้สึกใจไม่ดีไปมากกว่านั้นก็คือ....เขาไม่ยอมรับสาย ไม่ว่าเธอจะพยายามโทรหากี่ครั้งก็ตาม ครืด~เสียงโทรศัพท์ที่มีการแจ้งเตือนเข้ามา ทำให้หญิงสาวหยิบมันขึ้นมาดูอย่างมีความหวัง ก่อนที่ดวงตาของเธอจะชะงักไป เมื่อเห็นว่าคนที่ทักเข้ามาไม่ใช่เขา แต่หลับกลายเป็นหมอชวินทร์ที่ส่งข้อความมาหาเธอแทน“เฮ้อ” หญิงสาวถอนหายใจออกมาด้วยความผิดหวัง เธอตัดสินใจยังไม่ตอบกลับหมอหนุ่มตอนนี้ เพราะอารมณ์ของเธอ....มันไม่ปกติ เธอยังไม่มีอารมณ์ตอบกลับใครทั้งนั้น แกร๊ก~แต่หลังจากนั้นไม่กี่นาที ดวงตากลมโตกลับลุกวาวขึ้นมา เธอได้ยินเสียงประตูด้านนอกกำลังถูกเปิดเข้ามา รินลดาจึงผุดลุกขึ้นยืนด้วยความรู้สึกรอคอยว่าคนๆนั้นจะใช่ธารินทร์ไหม ฟึ่บ~และทันทีที่ประตูถูกผลักเ

"อ้าปาก“ เสียงดุดันเอ่ยบอกอีกครั้ง พยายามไม่สนใจสีหน้าเกลียดชังที่อีกฝ่ายส่งมา เพราะเขาตั้งใจสั่งสอนให้หญิงสาวได้รับรู้ว่าคนที่กล้ามาปากเก่งกับเขาจะต้องเจอกับอะไรบ้าง ”ไม่!“ ”อ๊ะ!“ มือหนาเอื้อมไปมือคาบเล็กอีกครั้ง เขาบีบแรงพอที่ปากของเธอจะอ้าออกแบบไม่ได้ตั้งใจ ก่อนจะยัดเยียดแก่นกายที่ยังไม่แข็งงเต็มตัวใส่เข้าไปในปากเล็ก แม้จะพยายามขัดขืน แต่แรงทั้งหมดที่เธอทียังสู้พลังของเขาไม่ได้ อึก!“อย่ากัด!” “ถ้าเธอกัดเจอดีแน่!” ธารินทร์เอ่ยขู่เอาไว้เพราะเขาอ่านสายตาของเธอออก รินลดาที่หัวใจเต้นแรงราวกับจะระเบิดก็ได้แต่หัวสั่นคลอนดูดกลืนแท่งร้อนของเขาไปด้วยความที่ทำอะไรไม่ได้ ก็ได้แต่ต้องยอมทำตามเขาอย่างไม่เต็มใจ ”อ่าส์ อื้ม“ รินลดาเหลือบสายตาไปมองใบหน้าของคนใจร้าย ด้วยความรู้สึกเจ็บใจเป็นอย่างมากที่ไม่อาจต่อกรณ์อะไรกับเขาได้เลย โดยเฉพาะเรื่องบนเตียงที่เธอไม่วันเอาชนะเขาได้ “อุก~” “ซี๊ดดด~” ใบหน้าสวยเริ่มเหยเกขึ้นมา เมื่อแท่งร้อนของเขาเริ่มขยายใหญ่จนคับปากเล็กของเธอ มันทั้งใหญ่ทั้งแข็งแทงคอจนเธอเริ่มแสบไปหมดฟึ่บ!“อะแค่กๆๆ” ทันทีที่เขาดึงมันออกไป คนตัวเล็กก็เกิดอาการสำลักขึ้นมาทันที

“คุณป้า.....รู้จักผู้หญิงที่ชื่อเมษิกาใช่ไหมครับ“ หมอหนุ่มเอ่ยถามออกไปตามตรง หัวใจของเขาลุ้นไปกับคำตอบของป้าน้อย “รู้สิ ไอ้เมน่ะ ป้ารู้จักมันดีเลยล่ะ” ในที่สุดป้าน้อยก็ตัดสินใจพูดความจริงออกมา แต่ทุกอย่างก็ยังไม่คลี่คลายไปเสียหมด “แล้วพ่อหนุ่มน่ะ ที่บอกว่าเป็นหมอรักษาไอ้เม มันจริงเหรอ? เมมันยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม?” นางถามต่ออย่างข้องใจ ก่อนหน้านี้นางได้ข่าวว่าเมษิกาตายไปแล้ว “ครับ ไม่กี่เดือนที่ผ่านมาเธอประสบอุบัติเหตุ ผมบังเอิญได้เป็นหมอเจ้าของไข้ของเธอ“ เพี๊ยะ!!”นั่นไงป้าว่าแล้ว! ไอ้เมมันยังมีชีวิตอยู่จริงๆด้วย“ ป้าน้อยตบเข่าฉาดใหญ่ด้วยความรู้สึกดีใจที่ได้ยินแบบนั้น ”คุณป้า....พอจะทราบไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ“”แล้วครอบครัวของเธอไปไหนหมด“ ชวินทร์ถามต่อทันที ”เฮ้อ พูดถึงเรื่องนี้แล้วก็น่าเวทนามันนะ“ ”เมน่ะ มันอาศัยอยู่กับแม่มันมาตั้งแต่เกิด พ่อมันป้าก็ไม่เคยได้เห็นหรอกว่าเป็นใคร แต่เขาก็ลือๆกันว่าพ่อมันเป็นคนมีชื่อเสียง“ ”น่าเสียดายที่เขาไม่ได้ตั้งใจทำให้มันเกิดมา เพราะ....เอ่อ จริงๆแล้วแม่ไอ้เม ทำอาชีพเอ่อ ขายบริการให้ผู้ชายน่ะ“ ”ป้าหวังว่าคุณหมอจะเข้าใจที่ป้าบอก“ ”..

ตอนที่ 85. ไม่สนใจความรู้สึก NC++ “จะตกใจทำไม ของมันเคยๆ” ใบหน้าหล่อตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไล่แววตาสำรวจไปทั่วร่างเล็กอย่างเปิดเผย “.....ฉันไม่กินของซ้ำผู้หญิงคนอื่น” ซึ่งรินลดาก็เอาความนิ่งพยศของตัวเองเข้าสู้เขาเหมือนกัน ดวงตากลมโตหรี่ลง ตอบกลับอย่างแสดงออกชัดเจนว่าเธอรังเกียจเขาแค่ไหน ทำเอาคิ้วหนาเริ่มกระตุก เพราะไม่เข้าใจว่าคนตรงหน้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร “พูดเรื่องอะไรของเธอ” เขาถามกลับอย่างอยากรู้ “ไปฟัดกับใครมาละคะ กลิ่นน้ำหอมถึงได้ติดตัวมาแรงขนาดนี้” พูดจบ รินลดาก็ใช้จังหวะที่คนตรงหน้าเผลอผลักเขาให้ไถลห่างออกไป ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เจ้าของร่างแกร่งกำลังคิดทบทวนคำพูดของเธออยู่พอดี ก่อนที่เขาจะเข้าใจเรื่องทั้งหมด น้ำหอมของเด็กนั่งดริงค์คนนั้นคงติดตัวเขามาสินะ หมับ!“คิดว่าจะหนีฉันได้ง่ายๆหรือไง“ เขาเดินตามเธอไปก่อนจะฉุดรั้งแขนเล็กเอาไว้อีกครั้ง ในใจนึกสนุกอยากแกล้งให้เธอเข้าใจผิด ความคิดบางส่วนของเขาหวังว่า ทุกครั้งที่คนตรงหน้าเจ็บ....มันจะสามารถทนแทนสิ่งที่พ่อลงเธอทำกับแม่ของเขาในอดีตได้บ้าง ”ปล่อยแขนฉันนะ! ฉันจะไปนอน“ ”ไม่ปล่อย ฉันจะเอาเธอ“ กึก....ใบหน้าสวย