All Chapters of HOLD ME TIGHT, SIR SEBASTIAN : Chapter 51 - Chapter 60

Sebastian Chase Salvatore's POVDing dong.Unti-unti kong binuksan ang mga mata ko nang marinig ang doorbell. Mabigat ang katawan ko habang pilit akong bumabangon mula sa higaan.Mukhang nandiyan na ’yung inorder na pagkain… nung isa.Dahan-dahan akong naglakad papunta sa pinto. Halos kinakaladkad ko ang sarili ko sa bawat hakbang. Pagdating doon, marahan ko itong binuksan.Nanlaki ang mga mata ko.Hindi ko mapigilang mapapunas sa mata ko na tila nanlalabo.Pakiramdam ko… namamalikmata ako.“Uhm… hi, Sir?” nahihiya niyang bati.Napangisi ako kahit paos ang boses ko.“If I knew na ikaw ang magdadala… edi sana kanina pa ako umorder.”Binuksan ko pa nang mas malaki ang pinto.“Pasok ka.”Nakayuko siyang pumasok sa unit ko. Naka-uniform pa siya, dala ang bag niya at isang malaking supot.“Ipagluluto lang kita, Sir, tapos aalis din ako agad,” sabi niya. “Nasaan ba ang kitchen?”I smiled… silently.“Follow me.”Dinala ko siya sa kusina.“Here. You can use whatever you need,” sabi ko at akma

Quinn Scarlett Laurent's POV“…close ba tayo?”Tahimik.Walang sumagot.Dahan-dahan siyang nagmulat ng mata at napatingin sa akin.Hindi ko alam kung saan ako titingin.Buti na lang—Biglang tumunog ang phone ko.Parang nabasag ang katahimikan.Agad ko itong kinuha.“Ma?” sagot ko.“Anak, dito muna kami sa tita mo ha. Birthday ng pamangkin mo, nakalimutan mo na naman,” sabi niya.Nanlaki ang mata ko.“Ay—oo nga po, Ma…”“Okay lang naman, sabi ng tita mo. Naiintindihan niya na busy ka sa pag-aaral. Bukas na lang kayo magkita.”“Sige po, Ma. Ingat po kayo.”“Mag-ingat ka rin. Umuwi ka agad ha.”“Opo.”Pagkatapos ng tawag, dahan-dahan kong ibinaba ang phone ko.Tahimik ulit.Paglingon ko—Nakatingin siya sa akin.At… nakangisi.“First of all,” sabi niya, paos pero malinaw, “I can drive you home before sunrise. Makakapag-ready ka pa for school.”Napakunot-noo ako.“And second…” dagdag niya, “wala nang mag-aalala sa’yo. Busy ang mom mo.”Hindi pa ako nakakareact—Bigla niyang hinila ang ka

Quinn Scarlett Laurent's POVNapatingin ako sa oras sa laptop ko.6:52 PM.“Shit…” mahina kong bulong.Agad kong sinara ang laptop at nagsimulang magligpit.“Anong ginagawa mo?” tanong niya mula sa kama.“Uuwi na ako. Gabi na,” sagot ko habang inaayos ang bag ko.Tahimik siya saglit.Then—“I’ll drive you.”Napalingon ako sa kanya.“Ha? Sir, hindi. May sakit ka,” diretso kong sagot.“I’m fine,” sabi niya, pilit na bumabangon.“Hoy!” napataas ang boses ko. “Huwag kang tumayo!”Natigilan siya.“Hindi ka lalabas ng bahay na ’to,” dagdag ko.“I’m not letting you go home alone,” kalmado niyang sagot.Napairap ako.“Sir, kaya ko. Hindi ako bata.”“And I’m not asking,” sagot niya.Napatingin ako sa kanya.Pareho kaming tahimik.Pareho ring matigas.“Grabe ka…” bulong ko.Akma na naman siyang babangon.“Okay, fine!” bigla kong sabi.Natigilan siya.Huminga ako nang malalim.“Hindi na lang ako uuwi.”Tinitigan niya ako.“Problem solved,” dagdag ko, sabay upo ulit sa upuan.Nanlaki ang mata niy

Quinn Scarlett Laurent's POVMaaga pa, pero kailangan ko nang umalis.Dahan-dahan akong lumabas ng kwarto habang inaayos ang sarili ko. Suot ko pa rin ang damit ni Sir—yung oversized niyang sweatshirt at cotton pants na hindi ko na nagawang palitan.Paglabas ko, nakita ko ang isang hindi pamilyar na lalaki na siguro'y nasa mid 40's na.“Good morning po,” bati ko.“Good morning, Ma’am,” magalang niyang sagot.Bago pa ako makalapit sa pinto—“Wala man lang goodbye kiss?”Halos mapatalon ako sa gulat.“Sir!” agad kong sabi, sabay lingon sa kanya.Nakasandal siya sa may pinto ng kwarto, halatang inaasar ako.Nanlaki ang mata ko nang maalala kong may ibang tao.Napalingon ako kay Mang June. Nalaman ko ang pangalan nito dahil binanggit niya sa akin kanina habang naghihilamos ako. Pero…Wala.Parang wala siyang narinig.“Grabe ka naman…” mahina kong reklamo.Hindi ko na siya tinignan ulit.Akmang kukunin ko na sana ang bag ko—Pero nauna si Sir.Inabot niya iyon kay Mang June.“Sir, kaya ko

Quinn Scarlett Laurent's POVKunwari busy ako. Inayos ko ang hawak kong ballpen at tumingin sa papel sa harap ko.Pero bago pa ako makaiwas—“Why are you avoiding me?”Dahan-dahan akong napalingon sa kanya.“Ano’ng avoiding?” sagot ko, kunwari hindi gets.“You’re avoiding me,” ulit niya, kalmado pero diretso ang tingin. “You won’t even look at me.”Napabuntong-hininga ako.“Hindi ako umiiwas,” sagot ko. “Busy lang.”“Busy?”Bahagya siyang natawa—isang pilit na tawa.“Kanina pa ’ko nandito,” dagdag niya. “Hindi ka pa rin tumitingin.”Napairap ako.“Sir, may ginagawa ako.”“And you had time to talk to Clyde.”Napahinto ako.Napatingin ako sa kanya.Doon ko lang napansin yung tono niya.“Malamang, kapwa ko PST ’yon,” sagot ko.“Hmm.”Pero parang hindi kumbinsido.Tumayo siya nang tuwid at bahagyang lumapit sa akin.Sapat para maramdaman ko ulit yung presence niya.“You seem… comfortable,” dagdag niya, parang casual lang. “With him.”Napakunot-noo ako.“Anong ibig mong sabihin?”“Nothing,”