Alle Kapitel von HOLD ME TIGHT, SIR SEBASTIAN (SSPG): Kapitel 31 – Kapitel 40

Quinn Scarlett Laurent’s POV“Like the view, huh, Miss Laurent?”Parang biglang huminto ang mundo ko.Mabilis akong napakurap at saka ko lang naramdamang nakatanga pala ako sa kanya na parang nawalan ng tamang pag-iisip. Agad akong nag-iwas ng tingin at halos mauntog pa sa gilid ng pinto sa pagmamadali kong umatras.“S-Sorry!” mabilis kong sabi, ramdam na ramdam ko ang pag-init ng buo kong mukha. “Hindi ko po sinasadya, balak ko lang po sanang magpapirma ng DTR ko, tapos... tapos...”Tapos ano?Tapos pumasok akong parang wala man lang common sense.“Tapos nakalimutan mong kumatok?” kalmadong dugtong niya.Lalo akong nahiya.“Yes, Sir,” halos pabulong kong sagot.Hindi ko pa rin siya matingnan nang maayos kaya nakayuko lang ako, mahigpit na hawak ang daily time record ko. Ilang segundo rin akong walang narinig mula sa kanya kaya napaisip ako kung galit ba siya o ano.“Relax,” sabi niya pagkaraan. “I was just changing.”Napakagat ako sa loob ng pisngi ko. Gusto ko na lang talagang magla

Quinn Scarlett Laurent’s POVTahimik lang siyang nakatingin sa akin matapos kong ilapit ang lugaw sa kanya.“Sir... kain muna po kayo,” mahina kong sabi habang binubuksan ang takip ng styro container.Bahagya siyang umayos ng upo, ngunit pagkahawak pa lang niya sa kutsara ay agad ko nang napansin ang panghihina niya. Halos wala siyang lakas sa kamay, at ilang beses pang bahagyang kumalansing ang kutsara sa gilid ng lalagyan bago niya iyon tuluyang ibinaba.Napakunot ang noo ko. “Sir?”“I’m fine,” mababa niyang sabi, ngunit halatang hindi na totoo iyon.Tiningnan ko siya nang mabuti. Maputla pa rin siya, at halatang hirap na hirap siyang gumalaw. Para bang kahit ang simpleng paghawak sa kutsara ay masyado nang mabigat para sa kanya.Hindi ko tuloy maiwasang makaramdam ng awa.“Hindi po kayo makakain niyan,” sabi ko bago ko pa napigilan ang sarili ko.Bahagya siyang tumingin sa akin, ngunit hindi na siya sumagot. Parang ubos na ubos na rin ang lakas niya para makipagtalo.Napakagat ako

Quinn Scarlett Laurent’s POVTahimik lang ang buong library habang natutulog si Sir Sebastian sa mahabang sofa.Paminsan-minsan ay napapatingin ako sa kanya para siguraduhing maayos lang ang paghinga niya. Nakapikit pa rin siya, at kahit paano ay mukhang mas panatag na ang mukha niya kumpara kanina. Siguro’y nakatulong kahit papaano ang mainit na lugaw at gamot.Ako naman ay tahimik lang na naupo sa kabilang dulo ng office, hawak ang aking cellphone at paminsan-minsang sumisilip sa wall clock.Malapit na rin ang uwian.Napabuntong-hininga ako bago binuksan ang group chat naming apat.Scar: Mga babaita, mauna na kayo pag-uwi mamaya ha. May kailangan pa akong tapusin dito.Hindi naman nagtagal ay mabilis ding nag-pop ang replies nila.Diane: Ha? Ano na naman ‘yan?Shane: Bakit ka may overtime, te?Miza: May pinagawa si Sir Chase?Napakagat ako sa labi habang mabilis na nagta-type.Scar: May inaayos lang. Baka matagalan pa ako rito.Sa totoo lang, hindi naman talaga ako sanay magsinungal

Sebastian Chase Salvatore’s POVTahimik lang ang buong biyahe hanggang sa makarating kami sa kanto malapit sa bahay nila Scarlett. Kita naman mula roon ang kanilang bahay, sadyang hindi lang talaga kasya ang sasakyan papasok sa makitid na daan.“Thank you, Sir,” sabi niya.Tumango lang ako. “Go straight home.”Akmang bubuksan na niya ang pinto nang muli siyang huminto at napatingin sa akin.“And please,” sabi niya, this time mas mahina ang boses, “uminom po kayo ng gamot pag-uwi n’yo.”Hindi ko napigilang bahagyang umangat ang isang sulok ng labi ko.“Are you ordering me around again, Miss Laurent?”Namula agad siya nang kaunti, pero hindi na siya umurong.“Concern lang,” sagot niya. “Masama po pakiramdam n’yo.”Tahimik ko siyang tiningnan nang ilang segundo bago ako sumandal nang bahagya sa upuan ko.“Noted.”Natulala ako nang bahagya nang ngitian niya ako nang matamis bago isinara ang pinto ng passenger seat. Hindi ko agad na-process ang lahat, ngunit namalayan ko na lang ang sarili

Quinn Scarlett Laurent's POVIt's Saturday today, at dahil wala naman kaming pasok—tanging online class lang with our formator mamayang five ng hapon—sumama ako kay Mama sa palengke para tulungan siya sa pagtitinda.Maaga pa lang ay maingay na ang paligid. Halo-halo ang amoy ng isda, karne, at gulay, at paminsan-minsan ay may sumisingit na amoy ng kape mula sa karinderya sa gilid. Sanay na ako rito, pero minsan napapaisip pa rin ako kung paano natitiis ni Mama ang ganitong araw-araw."Aba, kumare, 'yan na ba ang inaanak ko?"Habang nagsisilid ako ng hipon sa plastic, napatingin ako sa nagsalita. Medyo pamilyar ang mukha nito, pero hindi ko maalala kung saan ko siya nakita. Narinig kong kausap niya si Mama ngayon doon sa labas ng pwesto."Yah! Oo, kumare," sagot ni Mama rito, halatang masaya sa biglaang pagkikita."Pagkagandang bata."Muli kong ibinalik ang aking tingin sa ginagawa ko dahil sa hiya. Ramdam ko na naman 'yung init sa pisngi ko—isang bagay na hindi ko pa rin makontrol han