LOGINLeave a comment kung gusto ng bs. HAHAHAHAHAHA
Quinn Scarlett Laurent's POVTime flies so fast at walang ibang ginawa ang aking Mama kung hindi ipakita kay Sebastian ang mga picture ko noong bata pa ako. "Hindi ba't pagka-cute noong bata pa, ewan ko ba kung bakit sobrang maldita ngayon," rinig kong sabi ni Mama."Hahaha... hindi naman po, sobrang swee-" "Sir, I think kialangan mo nang umuwi, lumalalim na ang gabi," pagputol ko sa sasabihin niya.'Ano? Sweet? Hibang ka ba sir baka mamaya kung anong isipin sa akin ni Mama,' sabi ko sa aking isipan habang nakatitig ng matalim kay Sebastian. I saw him smirk bago muling bumaling kay mama ang atensyon."I think I need to go now, Tita, may klase pa rin ako bukas," kalmadong pagpapaalam nito.Tumayo na si Mama, kaya napatayo na rin ako. "Oh sige, Iho, kapag may oras ka p'wede kang pumunta dito," nakangiting sagot ni Mama sa kanya at saka bumaling sa akin, "Ihatid mo na si Sir sa kanyang sasakyan.""Sige, ma," sagot ko na lang dito at tiningnan si Sebastian."Una na po kam-- ako, Tita,
Quinn Scarlett Laurent's POVIniwan ko na sila mama sa sala, nagbihis muna ako at nagtungo sa kusina upang mag-handa sa hapagkainan."Ma, nasaan si bunso?" tanong ko habang nasa kusina ako."Nasa tita mo, hiniram ng pinsan mo," sagot niya sa akin, "Si Kisses nasa k'warto ko, buksan mo nga at baka gustong lumabas."Napahinga na lang ako ng malalim at nagtungo sa kwarto ni mama, madalas niya talagang ilagay dito si Kisses dahil naka-aircon at gustong gusto raw ito ng aking aso. Pagbukas ko pa lang ng pinto ay sumalubong na sa akin ang malamig na singaw ng aircon, at ang maliit kong aso na hindi magkaintindihan ang pagpayapay ng buntot. Nilagpasan ako nito pagkatapos niyang sumalubong sa akin, hindi ko na sinundan pa dahil alam kung pupunta ito kay mama sa sala. Muli na akong nag umpisang mag sandok ng kanin at ulam na ilalagay sa lamesa nang maramdaman ko ang isang presensya sa aking likuran. Paglingon ko, nakita ko roon si Sebastian. Nakangiti siya sa akin habang itinataas ang sleeve
Quinn Scarlett Laurent's POVHindi ko alam kung anong mararamdaman ko, kakabahan ba ako o matutuwa. Ngayon ay kasalukuyan kaming nakasakay sa sasakyan ni Sir, at sa narinig ko kanina habang kausap niya si Clyde. Mukang hindi lang niya ako ihahatid sa bahay, kakausapin niya rin si mama. Shit. "A-ah, Sir-""Sebastian."Pinutol niya ang sasabihin ko nang akmang tatawagin ko na siyang Sir. "How many times did I tell you na kapag tayong dalawa lang you can just call me Sebastian, hmm?" kalmado ang boses nito at hindi ko alam kung ako lang ba pero mababakasan ko ng lambing ang kanyang tono."S-sorry, nasanay lang ako sa school," sagot ko sa kanya, dahil iyon naman ang totoo. "So, what's that? Is there something making you uncomfortable? Gusto mo bang kumain muna?" sunod sunod na tanong niya sa akin. "Wala naman," maiksing sabi ko na lang at hindi na itinuloy pa ang itatanong sa kanya kung sure ba siya na kakausapin niya si Mama. Hindi siya sumagot, dahan dahan kong kinuha ang aking cel
Third Person’s POVMahina lamang ang tunog ng aircon at ang paminsan-minsang paggalaw ng IV line na nakakabit kay Scarlett. Nakaupo si Sebastian sa gilid ng kama, bahagyang nakasandal ang siko sa tuhod habang nakatingin sa kanya.Kanina pa siya ganyan.Hindi umaalis, magdidilim na rin at hindi pa rin siya nagigising.Paminsan-minsan, inaayos niya ang kumot ni Scarlett o kaya ay sinusulyapan ang monitor, pero bukod doon—nakatitig lang siya.Ilang sandali pa ang lumipas bago bahagyang gumalaw si Scarlett.Napansin agad ito ni Sebastian kaya agad siyang lumapit dito. “Scarlett…” mahina niyang tawag.Dahan-dahang nagmulat ng mata si Scarlett. Ilang segundo rin bago siya tuluyang naka-focus, tila inaayos pa ang paningin.“Sir…” med'yo paos na sabi nito. Bahagyang napahinga si Sebastian.“You’re awake,” sagot niya, mas mababa ang boses kaysa dati.Sinubukan ni Scarlett na bumangon, pero agad siyang napahinto nang maramdaman ang bigat ng katawan niya.“Hey,” agad na sabi ni Sebastian, saba
Third Person’s POVPatapos na ang meeting.Isa-isa nang nagsisimulang magligpit ang mga guro at pre-service teachers. May mga tumatayo, may nag-uusap habang naglalakad palabas ng conference room. Unti-unti nang numinipis ang tao sa loob.Sa gitna ng ingay at galaw—nakaupo pa rin si Scarlett.Tahimik.Halos hindi gumagalaw.Dumating si Clyde sa pintuan, bahagyang hinahabol ang hininga na tila nagmamadali.“Scar—”Hindi niya natuloy ang sasabihin.Sa mismong sandaling iyon—bahagyang napayuko si Scarlett.Nanlabo ang paningin niya.At bago pa siya makapagsalita—bumigay ang katawan niya.“Scarlett!”Mabilis na lumapit si Clyde at sinalo siya bago pa tuluyang bumagsak sa sahig. Napakapit siya sa balikat nito habang pilit siyang pinapaupo.“Hey—hey! Anong nangyari?” gulat na tanong niya.Nagkagulo ang paligid.“Anong nangyari?”“Ma’am—okay lang ba siya?”“Water! Kumuha kayo ng tubig!”Sa kabilang banda—natigilan si Sebastian.Isang segundo.Dalawa.Parang hindi agad nag-register sa kany
Quinn Scarlett Laurent’s POV Nakarating kami sa principal’s office, at pagpasok pa lang ay napansin ko na agad ang ilang guro na naroon na. May ilan ding pre-service teachers na kagaya ko, tahimik na nakaupo at naghihintay magsimula ang meeting.Isa-isang nagsidatingan ang iba pang teachers, karamihan ay may dalang papel o laptop. May mga nag-uusap sa gilid, may mga diretsong nauupo. Sa unahan, naka-set na ang projector—handa na para sa discussion tungkol sa Science Fair.Umupo ako sa isa sa mga upuan—hindi masyadong likod, pero hindi rin sa harap.Pinilit kong mag-focus, pero ramdam ko pa rin yung bigat ng katawan ko. Yung bahagyang hilo na kanina ko pa binabalewala, parang unti-unting lumalakas.Maya-maya, may umupo sa tabi ko, nakita ko si Sir Sebastian na seryoso ang muka.Diretso lang ang tingin niya sa unahan, parang wala lang. Inilapag niya ang mga hawak niyang papel sa mesa, maayos at walang emosyon.Napakunot-noo ako.Coordinator siya ng Science… dapat nasa unahan siya.Napa
Quinn Scarlett Laurent’s POVTahimik lang akong nakaupo sa may front desk ng library habang kunwaring abala sa pag-aayos ng ilang borrower’s slips, kahit sa totoo lang ay ang iniisip ko pa rin ay ang nakakahiya kong eksena kanina sa electric fan.Jusko.Kung puwede lang talagang burahin ang ilang m
Quinn Scarlett Laurent’s POVTahimik lang ang umaga sa library maliban sa mahihinang tunog ng pag-click ng mouse ni Sir Sebastian at sa boses ng mga gurong naririnig ko mula sa laptop niya. Nasa may front desk ako, kunwari’y abalang nag-aayos ng ilang borrower’s slips, pero sa totoo lang ay kalahat
Quinn Scarlett Laurent's POVMalakas kong tinapik ang aking mga pisngi.“Gising, Scar, it’s just a one-night stand with a random stranger,” sabi ko sa aking sarili.Ngunit tila power point presentation na nag-uulit-ulit sa aking isipan ang mga nangyari kagabi. Kung hindi ako nagkakamali, siguro ay
Quinn Scarlett Laurent’s POVTahimik lang siyang nakatingin sa akin matapos kong ilapit ang lugaw sa kanya.“Sir... kain muna po kayo,” mahina kong sabi habang binubuksan ang takip ng styro container.Bahagya siyang umayos ng upo, ngunit pagkahawak pa lang niya sa kutsara ay agad ko nang napansin a







