All Chapters of ชะตาเพรียกหารัก: Chapter 11 - Chapter 20

พอสั่งอาหารเสร็จแล้ว ธามนิธีเพิ่งสังเกตเห็นว่าลลิตาก็มากินข้าวที่ร้านนี้ด้วย แต่ที่มันสร้างความหงุดหงิดใจให้กับเขาเป็นอย่างมากก็ตรงที่เธอเอาแต่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกับผู้ชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างไม่อายฟ้าดิน มือหนาเผลอกำช้อนส้อมในมือแน่นอย่างไม่รู้ตัว สายตาจ้องพนักงานในบริษัทของตัวเองนึกคาดโทษในใจที่เธอทำอะไรโจ่งแจ้งไม่นึกถึงภาพลักษณ์ของบริษัทเลย “พี่ธีร์คะ พี่ธีร์” ธิชาเอ่ยเรียกพี่ชายเสียงดัง จนคนที่เหม่อลอยได้สติกลับมา “ห้ะ อะไรเหรอ” “เหม่ออะไรคะ เอวาถามอะไรก็ไม่ตอบ” ธิชาเอ่ยบ่นพี่ชายตัวเอง เพราะเพื่อนรักของเธอตอนนี้หน้าจ๋อยไปแล้ว “ขอโทษครับน้องเอวาถามอะไรนะครับ พอดีเมื่อกี้พี่มัวแต่คิดเรื่องงานเลยไม่ทันฟัง” น้ำเสียงนุ่มทุ้มทำให้หญิงสาวที่เสียความมั่นใจไปแล้วกลับมามีกำลังใจอีกครั้ง “ไม่เป็นไรค่ะพี่ธีร์ เอวาแค่จะถามว่าพี่ธีร์ชอบร้านนี้ไหมคะ” ใบหน้าหวานแดงระเรื่อด้วยความเขินอายยามพูดคุยกับชายหนุ่มข้างกาย กลิ่นน้ำหอมของชายหนุ่มทำเอาหัวใจของเอวาเต้นไม่เป็นจังหวะ “ชอบครับ บรรยากาศดี อาหารอร่อยมากครับ” ชายหนุ่

รถซูเปอร์คาร์สีดำเงาวิ่งไปยังท้องถนนมุ่งหน้าไปยังโครงการหมู่บ้านของบริษัท ภานุวัฒน์สกุล จำกัด (มหาชน) ที่ขึ้นโครงการใหม่ที่เขาใหญ่ การเดินทางของทั้งลลิตาและธามนิธีนั้นเต็มไปด้วยความเงียบ ทั้งคู่ต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเองไม่มีใครเอ่ยพูดอะไรออกมา จนลลิตาทนไม่ไหวต้องเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นด้วยการเอ่ยพูดออกมาก่อน “ขอบคุณท่านประธานมากนะคะที่ช่วยอุดหนุนกับข้าวของแม่ฉัน ถ้าท่านอยากทานอะไรเป็นพิเศษบอกฉันได้เลยนะคะ” “ผมกินง่ายอะไรก็ได้แล้วแต่คุณอาจะทำมาได้เลย” ชายหนุ่มตอบกลับสั้น ๆ เพราะในใจยังคิดถึงเรื่องเมื่อคืนที่เธอออกไปจากร้านอาหารพร้อมกับผู้ชายที่มาด้วยกันอยู่ “ค่ะ ทราบค่ะว่าเป็นคนกินง่าย กินไม่เลือก” ลลิตาอดไม่ได้ที่จะกระแทกเสียงใส่คนตัวสูง อยู่ ๆ ภาพที่เขานั่งกินข้าวกับสาวนักศึกษาเมื่อคืนนี้ก็แวบเข้ามาในหัว “หมายความว่ายังไง” คำว่ากินไม่เลือกนั้นทำเอาชายหนุ่มติดใจ จนต้องเอ่ยถามขึ้นมาทันทีถึงคำพูดกำกวมของเธอ “ก็ เมื่อคืนเห็นท่านประธานควงเด็กนักศึกษาไปกินข้าว อยากบอกกับท่านในฐานะผู้หวังดีนะคะว่าถ้าจะกินเด็กต้อง

ณ โรงพยาบาลเอกชน ธามนิธีเป็นคนเข็นวีลแชร์เองโดยไม่ให้บุรุษพยาบาลได้เข้าใกล้ร่างเล็กแม้แต่น้อย แม้กระทั่งหมอที่ตรวจรักษาก็ร้องขอให้เป็นหมอผู้หญิงเท่านั้น แรก ๆ เธอก็อดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่าเขากำลังหวงเธอ แต่พอมันเยอะเกินไปเธอก็เริ่มเอือมระอาในความเรื่องมากของเจ้านาย จนต้องกลอกตาไปมาหลายต่อหลายครั้ง “รอตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวผมไปรับยามาให้” พูดจบชายหนุ่มก็ไม่รอเสียงตอบรับอะไรจากหญิงสาวเขาเดินไปจ่ายเงินและรับยาให้เธอทันที ลลิตามองตามแผ่นหลังแกร่ง แล้วก็ต้องเบนสายตาไปทางอื่น ทำไมช่วงนี้ผู้ชายคนนี้ถึงชอบมาล้อเล่นกับหัวใจของเธอนัก ใจเธอก็มีแค่นี้จะไม่หวั่นไหวเลยก็ห้ามไม่ได้ เธอพยายามบอกตัวเองไว้ว่าห้ามรู้สึกอะไรกับผู้ชายคนนี้เป็นอันขาด “ไปกลับที่พักกัน” ชายหนุ่มเดินมาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น ก็ทำเอาคนที่พยายามไม่รู้สึกอะไร หัวใจเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะขึ้นมาอีกครั้ง อยากจะหนีใบหน้าหล่อ ๆ นี้ไปให้ไกลเสียจริง ลลิตาเพียงแค่ข้อเท้าแพลงเท่านั้นไม่มีอะไรแตกหักอย่างที่ชายหนุ่มกังวล หมอจึงห้ามเธอใส่รองเท้าส้นสูงจนกว่าจะหายดี และพยายามเดินให้น้อย

“โอ๊ยฉันอยากจะบ้าตาย ทำไมชีวิตฉันถึงดูแย่ได้ขนาดนี้นะ” หญิงสาวโอดครวญกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่ อยากจะจับไอ้ตุ๊กแกตัวต้นเหตุนั้นมาทุบซ้ำ ๆ สักสามสี่ทีให้หายแค้นใจ “ผมไม่เห็นอะไรหรอกคุณ ก็มัวแต่ตกใจตุ๊กแกเหมือนกัน” ชายหนุ่มเอ่ยปลอบเพราะไม่อยากให้หญิงสาวต้องคิดมาก แต่ตัวเขานั้นก็ไม่อาจสลัดภาพเมื่อสักครู่นี้ออกไปจากความคิดของเขาได้ แก่นกายใต้ร่มผ้าปวดหนึบทุกครั้งยามนึกถึงอกอวบใหญ่เกินตัว เอวคอดกิ่ว สะโพกที่กลมกลึงได้รูป แต่ที่เห็นไม่ชัดก็คงเป็นจุดกลางกายที่หญิงสาวปกปิดไว้อยู่ เขาพยายามหลบสายตาหันไปมองทางอื่นไม่อยากนึกถึงร่างเย้ายวนนั่น “หยิบเสื้อผ้าสิ เดี๋ยวพาไปห้องน้ำ รีบแต่งตัวจะได้มากินข้าวกัน” “ฉันไม่ได้บอกให้ท่านประธานรอนะคะ” “อย่าดื้อ”จมูกเล็ก ๆ พ่นลมหายใจอึดอัดออกมาอย่างแรง หันไปคว้าชุดที่เตรียมมาใส่นอนพร้อมชุดชั้นในติดมือมาด้วย โดยมีคนร่างสูงยืนอยู่ไม่ห่าง ถ้าอยากจะมองมากนักก็เชิญเลยเธอเหนื่อยจะต่อว่าเขาแล้ว มือหนาค่อย ๆ โอบหลังเธอแล้วพยุงเธอเดินไปส่งที่ห้องน้ำ แม้ช่วงแรกหญิงสาวจะสะบัดมือขัดขืนเล็กน้อย แต่เมื่

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจูบกันอย่างดูดดื่มอยู่นั้น ริมฝีปากหนาก็ค่อย ๆ ถอนจูบเพื่อขยับใบหน้าคร้ามคมให้ห่างจากใบหน้าสวย พิศมองไล่ตั้งแต่ดวงตากลมที่ดูหยาดเยิ้มยั่วยวน จมูกเล็กโด่งรับกับใบหน้าที่บัดนี้มันแดงก่ำดั่งลูกเชอร์รีด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ริมฝีปากเรียวเล็กที่ตอนนี้บวมเจ่อขึ้นมาจากการจูบดูดดื่มเมื่อสักครู่ของเขาและเธอ ชายหนุ่มมองใบหน้าของเธอได้สักพักก็ต้องหักห้ามใจแม้จะเสียดายมากก็ตาม เขาไม่อยากให้มีอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้ เพราะตอนนี้ลลิตากำลังเมาไม่ได้สติอยู่ ดวงตากลมปรือตามองด้วยความใสซื่อโดยไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้เขาจะทำอะไรกับเธอต่อ ร่างหนาลุกขึ้นแล้วช้อนอุ้มร่างคนตัวเล็กขึ้นมาให้อยู่ในอ้อมกอด มือบางคว้ารอบลำคอหนาไว้อย่างรู้งานซบศีรษะที่หนักอึ้งไปกับหน้าอกแกร่ง ทำเอาหัวใจของร่างสูงเต้นไม่เป็นจังหวะ ธามนิธีสะกดข่มความรู้สึกพลุ่งพล่านในร่างกาย แล้วก้าวเดินไปยังเตียงนอนค่อย ๆ วางร่างบอบบางให้นอนลงบนเตียง ดวงตากลมสวยมองคนตัวสูงตาแป๋วราวกับลูกกวางตัวน้อยไร้เดียงสา “นอนนะครับ ดึกมากแล้ว ฝันดีนะ” มือหนาลูบเบา ๆ ที่ศีรษะของหญิงสาว ส่งรอยยิ้มอบ