Alle Kapitel von ชะตาเพรียกหารัก: Kapitel 1 – Kapitel 10

“ชีวิตที่ผ่านมาของหนูมันราบรื่นมาก ไม่ว่าจะหยิบจับอะไรก็ประสบผลสำเร็จดั่งใจหวัง แต่ช่วงนี้ดวงของหนูไม่ค่อยดีนะเข้าข่ายดวงตกเลยแหละ แต่หนูจะมีผู้ชายเข้ามาหนุนนำคอยช่วยเหลือให้อุปสรรคมันผ่านไป และผู้ชายคนนี้คอยช่วยเหลือหนูอยู่ตลอด อย่าปล่อยให้หลุดมือเป็นอันขาด ไม่อย่างนั้นชีวิตหนูจะพบเจอแต่เรื่องแย่ ๆ” เมื่อสิ้นสุดคำทำนายดวงตากลมก็เบิกโพลงด้วยความตกใจ ไม่รู้จะเริ่มตกใจจากตรงไหนก่อนดีระหว่างเรื่องดวงตกกับเรื่องผู้ชายที่จะมาเป็นคู่ชีวิตช่วยส่งเสริมดวงให้เธอ“แล้วหนูจะรู้ได้ยังไงคะ ว่าเขาคนนั้นคือใคร” ชีวิตเกิดมา 27 ปี ไม่เคยมีแฟนมาก่อนเพราะมุ่งมั่นทุ่มเทเวลาทั้งหมดไปที่การเรียน ทำงาน และดูแลครอบครัว“โชคชะตาจะนำพาให้มาเจอกันเอง แต่ทั้งสองคนต้องอดทนจับมือกันฟันฝ่าอุปสรรคไปให้ได้นะลูก”คำทำนายในครั้งนี้สร้างแต่ความสงสัยให้กับเธอไม่น้อย แต่คำตอบที่ได้จากแม่หมอก็คือเธอต้องรอโชคชะตากำหนดเท่านั้น“แม่หมออยู่ที่นี่ทุกวันไหมคะ วันหลังหนูจะพาเพื่อนมาดูดวงด้วยค่ะ” ลลิตาเอ่ยพูดตามความจริงเพราะการ์ตูนกับไม้ตรีเพื่อนสนิทของเธอก็ชอบการดูดวงและเป็นสายมูตัวแม่เช่นกัน“แม่มาที่นี่เดือนละครั้ง ถ้าเรามีดวงต

“อะ ๆ ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว ไป ๆ ลูกเข้าบ้าน แม่ทำกับข้าวจะเสร็จแล้ว น้ำหอมไปอาบน้ำก่อนนะลูก น้ำใสมาช่วยแม่จัดโต๊ะมา”ทั้งสามคนเดินควงแขนกันเข้าบ้าน 2 ชั้นหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ซึ่งลลิตาเป็นคนซื้อไว้ให้ครอบครัวของเธอได้อยู่อาศัยแทนบ้านหลังเก่าที่มันทรุดโทรมมากแล้วตั้งแต่พ่อซึ่งเป็นเสาหลักของบ้านจากไป ลลิตาจะต้องเป็นคนหาเงินส่งเสียค่าใช้จ่ายทั้งหมดภายในบ้าน แต่ลลิตาก็ไม่เคยปริปากบ่นแม้แต่คำเดียวเนื่องจากน้ำใสร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงเจ็บป่วยออดแอดเป็นประจำเพราะเป็นโรคโลหิตจาง จึงเรียนจบแค่มัธยมศึกษาปีที่ 6 และไม่ได้ออกไปทำงานข้างนอกบ้าน แต่น้ำใสก็ช่วยแบ่งเบาภาระด้วยการไลฟ์สดขายของออนไลน์จนมีรายได้ใช้จ่ายส่วนตัวได้บนโต๊ะอาหารที่เหมาะกับครอบครัวขนาดเล็กมีอาหารเมนูธรรมดาอยู่ 3 อย่าง ซึ่งผู้เป็นแม่ก็เลือกที่จะทำเมนูที่ลูกสาวทั้ง 2 คนชอบกิน สามคนแม่ลูกกินกันไปพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อยอย่างเช่นที่เป็นเหมือนทุกวัน“แม่รู้ไหมคะว่ากับข้าวฝีมือแม่ทำให้หอมมีแรงสู้ต่อกับทุกปัญหาเลยนะคะ พรุ่งนี้หอมจะทำมันให้ดีกว่าวันนี้ค่ะ” ลลิตาเอ่ยเสียงใสทันทีที่ดื่มน้ำเสร็จ ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหนพอกลับมากินกับข้าวฝีมือแม่มั

“แม่ก็ไม่ได้จะบังคับ แค่อยากให้ศึกษาดูใจกันไปไม่ชอบก็ไม่เป็นไร จริง ๆ หนูมะปรางเป็นเด็กน่ารัก ชาติตระกูลดี แค่เป็นคนพูดก่อนคิดทีหลังแค่นั้นเอง” ประโยคหลังคุณหญิงสุพรรษาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนลูกชายและสามีพากันส่ายศีรษะให้กับความดื้อของผู้หญิงที่ใหญ่ที่สุดในบ้าน “พูดก่อนคิดหรือพูดไม่คิด มาแป๊บเดียวพูดว่าเราไม่สั่งสอนลูกแล้ว” ท่านมานพเอ่ยขัดขึ้นมาทันที เขาไม่เคยห้ามที่ภรรยาของเขาจะคอยหาผู้หญิงมาให้ลูกชายดูตัว แต่ถ้าเป็นแบบนี้ชีวิตครอบครัวลูกจะมีความสุขได้ยังไง “โธ่คุณก็ แม่ก็รอธีร์หาเองมาตั้งนานแล้วนะ ลูกชายแม่ก็เอาแต่ทำงาน เมื่อไหร่ล่ะลูกที่แม่จะได้เลี้ยงหลานตัวเล็กสักที” คุณหญิงสุพรรษาค้อนสามีเบา ๆ หนึ่งที แล้วหันไปโน้มน้าวใจลูกชายต่อ “ถึงเวลาก็มีเองแหละครับ ผมยังไม่รีบขอผมทำงานไปสักพักก่อนนะครับ” ชายหนุ่มตอบกลับคุณแม่เสียงนุ่มไม่อยากให้คุณแม่เคร่งเครียดกับเรื่องนี้มากเกินไป เพราะเขาเชื่อว่าเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมแม่ของเขาได้เลี้ยงหลานแน่นอน “ดึกแล้วไปพักผ่อนกันดีกว่า แล้วยัยธิชาล่ะคุณเข้านอนแล้วเหรอ” ท่านมานพเอ่ยถามถึงลูกสาว

“อ้าว ไหนว่าประชุมด่วน แล้วเขาประชุมที่ไหนกัน” ดวงตากลมโตมองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง มือบางล้วงในกระเป๋าเพื่อโทรหาหัวหน้าของเธอ “5 สายไม่ได้รับ นี่พี่โยจะฆ่าฉันทิ้งไหมเนี่ย” มือเล็กรีบกดโทรหาหัวหน้าทันที รอเพียงไม่นานปลายสายก็กดรับพร้อมกับเสียงดังลั่นมาจากปลายสาย (โอ๊ย กว่าจะได้คุยกันนะยัยหอม พี่จะเร่งให้รีบมาขึ้นรถตู้บริษัท ไปดูโครงการที่นครปฐม แต่โทรเท่าไหร่ก็ไม่รับ ท่านประธานเลยสั่งให้พวกพี่ไปก่อน ส่วนหอมไปพบท่านที่ห้องทำงานด่วนเลย) “ท่านมีธุระอะไรกับหอมเหรอคะ พี่โยพอจะทราบไหม” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาตอนนี้ความกังวลมีมากมายล้านแปด (ไม่แน่ใจนะ หอมไปพบท่านก่อนเถอะ อย่าปล่อยให้รอนานเดี๋ยวจะโดนตำหนิเอาอีก) “ค่ะ ๆ ขอบคุณค่ะพี่โย” ลลิตานำของของตนเองไปเก็บที่โต๊ะทำงานก่อนแล้วจึงขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น 10 ซึ่งเป็นชั้นของผู้บริหาร มือบางเย็นเฉียบใบหน้าขาวซีดไร้เลือดฝาดค่อย ๆ ย่างก้าวไปยังทางเดินที่ไร้ผู้คน บรรยากาศบนชั้นนี้ช่างน่ากลัวและวังเวงยิ่งนัก ซึ่งในตอนนี้ลลิตาคิดว่าบรรยากาศมันน่ากลัวยิ่งกว่าเ

ณ ร้านอาหาร สองสาวสวยกับอีกหนึ่งหนุ่มที่มองภายนอกใครก็ต้องเข้าใจชายหนุ่มคนนี้นั้นแมนทั้งแท่ง แต่จริง ๆ แล้วทั้งสามคนคือเพื่อนสาวกัน พวกเธอนั่งกินข้าวกันไปพร้อมกับบอกเล่าเรื่องราวของตนเองตลอดหลายสัปดาห์ที่ไม่ได้เจอกันให้กับเพื่อน ๆ ได้รับฟัง แต่หัวข้อสนทนาที่เป็นที่น่าสนใจของเพื่อน ๆ คงไม่พ้นความวุ่นวายในชีวิตของลลิตาในช่วงเวลาไม่กี่วันมานี้ “น้ำหอมหรือว่าผู้ชายที่หมอดูบอกจะเป็นคุณกวินท์ โอ๊ย ฉันอยากเป็นแกจัง” ใบหน้าหล่อเหลาที่แต่งกายแบบหนุ่มออฟฟิศทั่ว ๆ ไปบิดม้วนเขินอายราวกับเป็นผู้หญิงตัวเล็กตัวน้อยเสมือนว่ากำลังถูกผู้ชายที่อยู่ในหัวข้อสนทนาตามจีบเสียเอง “น้อย ๆ หน่อยย่ะนายไม้ตรี จะพูดอะไรก็เกรงใจกล้ามโต ๆ ของแกด้วย” การ์ตูนคู่กัดขาประจำอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขัดเพื่อนชายแต่หัวใจหวานแหววด้วยความหมั่นไส้ “เฮ้อ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันถ้าเป็นคุณกวินท์จริง ๆ ฉันคงคิดหนักอะแก เขาน่ากลัวมาก” ลลิตาพ่นลมหายใจอย่างท้อใจ ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากมีผู้ชายดี ๆ มาดูแล แถมถ้าผู้ชายคนนั้นมาช่วยเสริมดวงเธออย่างที่หมอดูบอก ชีวิตของเธอคงจะดีมาก