ชะตาเพรียกหารัก의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

ลลิตางุนงงไม่น้อยกับสิ่งที่เห็นตรงหน้าจึงหันไปถามเพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ เผื่อจะได้คำตอบจากเพื่อน “อุ้ม อันนี้ของใครเหรอ” “ไม่รู้สิ ฉันมาทำงานก็เห็นมันวางบนโต๊ะแล้ว หรือมีหนุ่มมาเปย์แกอะน้ำหอม” อุ้มเอ่ยแซวหญิงสาวเพราะเพื่อนร่วมงานทุกคนต่างรู้ดีว่าปกติแล้วลลิตาจะเป็นคนที่ใช้เงินประหยัดมาก ไม่มีทางที่จะซื้อของแพงเช่นนี้แน่นอน “นั่นสิน้ำหอม มีหนุ่มที่ไหนมาเปย์หรือเปล่านะ” พวกเพื่อน ๆ รีบกรูกันเข้ามาล้อมโต๊ะของลลิตาด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที “น่าจะมีอะไรเข้าใจผิดอะ เดี๋ยวน้ำหอมไปขอดูกล้องดีกว่าจะได้คืนเจ้าของได้” พูดจบหญิงสาวก็คว้ากล่องไอแพดเดินหายไปยังแผนกไอทีทันที ระหว่างเดินไปแผนกไอทีก็บังเอิญเดินผ่านแผนกการตลาดลลิตาหันไปเห็นนักศึกษาที่มาฝึกงานวันนี้เป็นวันแรกก็เอ่ยทักทาย “อ้าวคุณธิชา เริ่มฝึกงานแล้วเหรอคะ” “สวัสดีค่ะพี่น้ำหอม เรียกธิชาเฉย ๆ ดีกว่านะคะ นี่เพื่อนธิชาชื่อเอวาค่ะ” สาวน้อยในชุดนักศึกษากระโปรงทรงเอสั้นจู๋ผายมือแนะนำเพื่อนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กัน “เอวานี่พี่น้ำหอม เป็นลูก

“กูว่ากับอีนี่เรามาเอาพร้อมกันเลยดีกว่า เดี๋ยวเพื่อนมันตามมาพวกเราจะอดทั้งคู่” ไอ้หมอดูเอ่ยบอกกับลูกน้องของมันแล้วช่วยกันฉุดดึงร่างเล็กที่ตัวสั่นเทาให้ขึ้นไปบนตำหนัก แต่อยู่ ๆ ร่างของไอ้ผู้ชายตัวผอมที่จับเธอจากทางด้านหลังก็กระเด็นไปตามแรงถีบของใครบางคน ลลิตาอาศัยจังหวะชุลมุนเตะเข้าไปที่เป้ากางเกงของหมอดูบ้ากามนั่นอย่างจัง จนมันตัวงอไปด้วยความเจ็บปวดที่กลางกาย ธามนิธีประเคนทั้งหมัดทั้งฝ่าเท้าใส่ไอ้หมอดูกับลูกน้องของมันไปนับครั้งไม่ถ้วนจนใบหน้าของพวกมันบวมช้ำและมีเลือดไหลออกจากปากและจมูกเต็มไปหมด แต่ก็มีจังหวะที่เขาเผลอไอ้หมอดูเฒ่าปล่อยหมัดใส่ที่ใบหน้าหล่ออย่างจังธามนิธีเซไปเล็กน้อย มือหนาคว้าปืนที่เหน็บไว้ที่เอวใต้เสื้อสูทแล้วยกขึ้นมาจ่อไปทางไอ้หมอดูและลูกน้องของมัน พวกมันตื่นตระหนกวิ่งเตลิดกระโดดหนีลงน้ำที่ท่าน้ำหลังตำหนักไปด้วยความทุลักทุเล เมื่อพวกมันหนีกันไปหมดแล้วลลิตาที่ตกอยู่ในอาการหวาดกลัว ก็โผเข้ากอดธามนิธีพร้อมกับปล่อยโฮออกมายกใหญ่ ร่างบางสั่นเทาอย่างน่าเวทนา ชายหนุ่มจึงโอบกอดเธอเอาไว้แล้วลูบที่แผ่นหลังของเธอเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม

“ห้ามเปลี่ยนใจแล้วนะ” ชายหนุ่มเอ่ยกระเซ้าคนตัวเล็กใต้ร่างพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ทำเอาหญิงสาวใบหน้าแดงซ่านรีบหลบสายตาของเขาทันที ร่างแกร่งถอดเอาเสื้อเชิ้ตของหญิงสาวออก เผยให้เห็นหน้าอกอวบขนาดคัพซี เต่งตึงภายใต้เสื้อในสีครีมลายลูกไม้ ร่างกายของลลิตามันช่างเย้ายวนจนธามนิธีแทบห้ามใจตัวเองไม่ไหวกลัวตัวเองจะเผลอทำรุนแรงกับลูกแมวตัวน้อยของเขา “อื้อ อ๊าส์” เสียงครางหวานหูเปล่งออกมาทันทีที่ริมฝีปากหนาครอบดูดดึงที่ยอดถันสีหวานปลายลิ้นหนาสะกิดเขี่ยปาดป่ายไปรอบ ๆ ตุ่มไต มืออีกข้างก็บีบขยำไปยังหน้าอกนุ่มข้างที่ยังว่างอยู่ ตอนนี้บนร่างบอบบางเหลือแค่เพียงกางเกงในตัวจิ๋วที่ปกปิดจุดหวงแหนของเธอเอาไว้ร่างสูงยันตัวลุกขึ้นถอดเสื้อแล้วโยนทิ้งไปที่พื้นเผยให้เห็นซิกซ์แพ็กเป็นลอนสวยตามแบบฉบับผู้ชายที่ดูแลตัวเองเป็นอย่างดีลลิตาหยัดกายลุกขึ้นนั่งตามแล้วใช้มือเรียวลูบไล้ไปตามหน้าอกแกร่ง วนรอบหน้าท้องจนมาสัมผัสที่หัวเข็มขัดของชายหนุ่ม สองสายตาสบประสานกันอย่างหยาดเยิ้มสื่อความหมายต่างคนต่างต้องการกันและกัน มือบางปลดเข็มขัดของเขาออก แล้วค่อย ๆ ดึงกางเกงของชายหนุ่มลง บ็อกเซอร์สีดำถูกดุนด

ร่างหนาที่โดนขโมยหอมแก้มเสียฟอดใหญ่พลิกร่างกายมาขึ้นคร่อมร่างของหญิงสาวทันที พร้อมกับหอมแก้มใสที่แดงระเรื่อเพื่อเป็นการเอาคืนอีกสองฟอด “พอแล้วค่ะ ช้ำหมดแล้ว” ใบหน้าหวานร้อนผ่าวเขินอายไม่น้อย ผู้ชายคนนี้มีผลต่อหัวใจของเธอจริง ๆ “เมื่อคืนไม่เห็นห้ามแบบนี้เลย” กรามแกร่งถูไถไปตามซอกคอขาวเอ่ยเสียงออดอ้อนหญิงสาวเล่นเอาหัวใจของเธอแทบจะกระเด็นออกมาเต้นข้างนอกหน้าอก “ไม่หิวข้าวบ้างเหรอคะ พอก่อนนะคะเดี๋ยวน้ำหอมต้องไปซื้อยากินด้วยนะคะ” มือบางดันหน้าอกแกร่งออก พร้อมกับลูบไล้แก้มสากแผ่วเบา “คุณไม่สบายเหรอ เจ็บปวดตรงไหนไหม” ชายหนุ่มรีบพลิกตัวไปนั่งข้าง ๆ แล้วเอามืออังหน้าผากมนเพื่อเช็กอุณหภูมิร่างกายเธอทันที สายตาไล่สำรวจหาสิ่งผิดปกติไปทั่วร่างบอบบาง “เปล่าค่ะ แต่เมื่อคืนเราไม่ได้ป้องกันเลยนะคะ” “ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย วันนี้ผมจะไปสู่ขอคุณกับคุณอานวลจันทร์เลย คุณจะได้รู้ว่าผมพร้อมที่จะรับผิดชอบคุณ” เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาแต่สำหรับลลิตานั้นไม่ใช่เลยสักนิดเธอไม่ได้ต้องการอะไรจากเขาเลย เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและเ

ช่วงเย็น ดวงตาเล็กค่อย ๆ เปิดปรือขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้า ลลิตาแทบจำไม่ได้ว่าตัวเองนั้นเสร็จสมไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง และผู้ชายที่ยัดเยียดสถานะแฟนให้เธอนั้นหยุดตักตวงความสุขจากร่างกายเธอไปตอนไหน เพราะเธอผล็อยหลับทั้งที่ร่างหนายังคงขยับโยกอยู่บนร่างกายของเธอ แต่ที่จำได้ขึ้นใจคือก่อนที่เธอจะผล็อยหลับไปนั้นเขาบังคับให้เธอรับปากว่าจะลองให้โอกาสได้คบกันในฐานะแฟน ลลิตาต้องตอบรับเขาไป เพราะไม่อย่างนั้นวันนี้เธอคงไม่ได้กลับบ้านเป็นแน่ “ตื่นแล้วเหรอครับ หิวไหม” เสียงทุ้มของผู้ชายที่นอนมองเธออยู่นานแล้วเอ่ยถามทันทีที่เห็นว่าคนตัวเล็กในอ้อมกอดนั้นตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล “ไม่ค่ะ น้ำหอมอยากกลับบ้านแล้วค่ะคุณธีร์ ป่านนี้แม่เป็นห่วงแย่แล้ว” ลลิตาเอ่ยออดอ้อนแล้วซุกใบหน้าไปกับแผงอกแกร่งท่าทางขี้อ้อนของเธอทำเอาหัวใจแกร่งเต้นไม่เป็นจังหวะ อยากจับลูกกวางตัวน้อยขย้ำซ้ำ ๆ อีก แต่ก็ต้องหักห้ามใจเพราะตั้งแต่เมื่อคืนจนตอนนี้เขากินเธอจนนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว “งั้นไปแต่งตัวนะครับ เดี๋ยวไปส่งผมมีธุระต้องคุยกับคุณอาด้วย”แม้ว่าเธอจะสงสัยไม่น้อยถึงธุระของเขา