ชะตาเพรียกหารัก의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

“รับทราบค่ะท่านประธาน” ลลิตาเอ่ยหยอกล้อชายหนุ่มไปเพราะไม่อยากให้เขาเอาแต่ทำหน้ายุ่งอยู่แบบนี้“น้ำหอม......” ธามนิธีเอ่ยเสียงเย็นลากยาวเพราะเขาบอกเธอไปแล้วว่าเวลาที่อยู่ด้วยกันให้เรียกแค่ชื่อเฉย ๆ เท่านั้น“โอเค ๆ ไม่แกล้งแล้วค่ะ ทราบแล้วค่ะคุณธีร์”วันนี้ชายหนุ่มเพียงแค่มาส่งหญิงสาวที่บ้านแล้วกลับไป ไม่ได้พูดคุยธุระกับมารดาของหญิงสาวอย่างที่ตั้งใจเอาไว้แต่แรก เพราะดันถูกแม่ตัวดีเบรกความคิดของเขาจนต้องหยุดไว้ก่อนในเมื่ออยากคบกันแบบเงียบ ๆ เขาก็จะทำตามที่เธอต้องการแม้ว่าจะรู้สึกขัดใจตัวเองไปบ้างก็ตาม แต่ความสบายใจของเธอคือเรื่องที่เขาควรใส่ใจมากที่สุดลลิตาเดินเข้ามาในบ้านที่มีรถยนต์ของตัวเองจอดอยู่โดยที่คนของธามนิธีเป็นคนจัดการทุกอย่างให้ พร้อมกับสายตาของแม่และน้องสาวที่มองจ้องมาราวกับจับผิดเธอ“คือพอดีรถน้ำหอมเสีย คุณธีร์เลยซ่อมให้และพอดีเขาผ่านไปแถวบ้านการ์ตูนก็เลยอาสามาส่งน้ำหอมค่ะ” ลลิตารีบอธิบายแบบรวบรัดไปด้วยท่าทางเลิ่กลั่ก โดยที่แม่และน้องสาวของเธอยังไม่ได้เอ่ยถามอะไรสักคำ“แม่คะ แม่ว่ามีคนร้อนตัวไหม” น้ำใสเอ่ยแซวพี่สาวอ้อม ๆ แต่มันก็จริงอย่างที่น้ำใสว่าเพราะตอนนี้น้ำหอมไม่กล้

“......” ธามนิธีมามองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความงุนงง ว่าทำไมเธอไม่รีบไปทำตามคำสั่งของเขาสักที ร่างเล็กที่ใบหน้างอง้ำจึงเดินกระแทกเท้าออกไปด้วยความไม่พอใจ“กูทำอะไรผิดอีกวะเนี่ย ก็ไม่อยากให้ใครรู้ไม่ใช่เหรอ” ชายหนุ่มยืนเกาหัวด้วยความงุนงง แต่เขาก็มีเวลาสงสัยได้ไม่นานเพราะต้องไปคุยงานกับกวินท์ลูกค้ารายใหญ่เสียก่อนณ ห้องรับรอง ระหว่างการสนทนาเรื่องโปรเจกต์ใหม่ซึ่งก็คือบริษัทโฆษณาที่กวินท์เคยเป็นผู้ถือหุ้นแต่บัดนี้เขาเทกโอเวอร์กิจการมานั่งบริหารแทนแล้ว ซึ่งธามนิธีก็ขอเอาข้อเสนอของกวินท์ไปพิจารณาดูอีกที แต่ที่สร้างความหงุดหงิดใจให้กับธามนิธีได้ไม่น้อยก็คงเป็นสายตาของกวินท์ที่คอยแต่จะส่งไปทางร่างบางที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาเป็นระยะ ๆ “วันนี้คุณน้ำหอมย้ายตำแหน่งเหรอครับ” เมื่อคุยเรื่องงานกันเสร็จ กวินท์ก็อดที่จะเอ่ยแซวหญิงสาวไม่ได้ “พอดีวันนี้เลขาท่านประธานลาค่ะ น้ำหอมก็เลยมาช่วย อีกอย่างจะรอคุยกับคุณกวินท์เรื่องโครงการที่เขาใหญ่ที่เราคุยค้างกันไว้ด้วยค่ะ” “ดีเลยครับ ผมขอดูรายละเอียดหน่อย” “นี่โบชัวร์ของโครงการนะคะ สำหรับโ

ร่างเล็กพลิกตัวไปหาคนที่นั่งอยู่บนฝาชักโครก แล้วคุกเข่าลงกับพื้น มือเล็กปลดเข็มขัดของเขาทันที ธามนิธีไม่เอ่ยขัดใด ๆ กลับกันเขานั้นรู้สึกตื่นเต้นกับการกระทำของเธอเป็นอย่างมาก ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นยืนเพื่ออำนวยความสะดวกให้กับเธอเมื่อหญิงสาวดึงบ็อกเซอร์สีดำลงเพียงเล็กน้อย แก่นกายใหญ่ก็ผงาดชี้หน้าเธออย่างเอาเรื่อง ลลิตาเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง แต่มือบางเงอะงะก็กอบกุมแท่งร้อนแล้วชักรูดจนมีน้ำใสไหลปริ่มที่ปลายหัวมนธามนิธีเฝ้ามองการกระทำของร่างบางด้วยใจที่ลุ้นระทึก ริมฝีปากบางอ้ากว้างแล้วครอบครองท่อนเอ็นร้อนที่แข็งจนเส้นเลือดปูดโปน เธอเคยอ่านจากเรื่องสยิวในนั้นบอกว่าที่เธอดูดเลียเหมือนกับกำลังดูดกินไอศกรีมแท่งโปรด“อ๊า ซี้ด น้ำหอมทำไม...อ๊า” ธามนิธีคาดไม่ถึงว่าเธอจะมอบความเสียวสยิวให้เขาโดยที่ไม่ต้องร้องขอ ลลิตามักมีเรื่องให้เขาต้องประหลาดใจอยู่เสมอหญิงสาวพยายามสังเกตจากเสียงครวญครางของเขาแล้วก็เรียนรู้ที่จะมอบความเสียดเสียวให้เขาตามที่ต้องการ เอวหนาเด้งสะโพกเข้าใส่ริมฝีปากเล็กจนหญิงสาวรู้สึกจุกที่ลำคอจนแทบจะอาเจียน“อ๊อก อ๊อก อึก อื้ออออ” ลลิตาร้องท้วงทันทีที่เขาเผลอกระแทกลำเอ็นใส

“แล้วถ้าเป็นคนจะเป็นใครที่ไปแอบอยู่ชั้นผู้บริหาร แล้วถ้าไม่ใช่คนมันคืออะไรอะ ฮึ่ย! ขนลุก” ลลิตาเดินบ่นพึมพำมุ่งตรงไปยังแผนกของตนเองเพื่อเตรียมตัวทำงานต่อ แม้ในใจลึก ๆ จะยังรู้สึกหวาดระแวงกับไอ้ความรู้สึกแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้ “อ้าวน้ำหอมเป็นอะไรหน้าซีดเชียว” พี่โยหัวหน้าของเธอที่เดินออกมาจากในห้องเอ่ยทักลูกน้องสาวที่เดินบ่นขมุบขมิบด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดเหมือนดั่งคนไม่สบาย “ปะ...เปล่าค่ะ แล้วพี่โยจะเอาอะไรหรือเปล่าคะ” ลลิตาที่ยังจิตใจยังไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเอ่ยถามหัวหน้าสาวไปเผื่อว่าหัวหน้าจะไหว้วานอะไรเธอ “เปล่าจ้า พี่จะออกไปกินข้าวนี่พักเที่ยงแล้ว” “จริงด้วย” ลลิตายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูแล้วจึงเดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์ที่โต๊ะทำงานมา แล้วเดินไปทานอาหารกลางวันที่โรงอาหารสำหรับพนักงานชั้น 10 ห้องประธานบริษัทก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “เข้ามา” ธามนิธียกยิ้มมุมปากเพราะคิดว่าลลิตาคงเปลี่ยนใจแล้วกลับมาทานข้าวเที่ยงกับตนแล้ว แต่พอเห็นว่าคนที่ถือถาดเดินเข้ามานั้นเป็นใคร รอยยิ้มแห่งความดีใจก็หายไปทันที “พี่ธีร์คะ ทานข้าวก

อีกด้าน “แม่งเอ๊ย! หายไปไหนนะน้ำหอม แล้วผู้หญิงงอนนี่มันต้องง้อยังไงวะ” ธามนิธียีหัวตัวเองด้วยความหงุดหงิดที่ตามหาเธอไม่เจอ เพราะตอนนี้หญิงสาวชิ่งหนีเขาออกไปพบลูกค้าข้างนอก แถมยังเมินใส่ข้อความของเขาอีก “แล้วนัดกับลูกค้าที่ไหนนะน้ำหอม” ความหงุดหงิดผสมความหึงหวงจู่โจมเข้าอย่างเต็มเปา ทำให้ชายหนุ่มต่อสายหาหัวหน้างานของหญิงสาวทันที เมื่อรู้ว่าลลิตาไปพบลูกค้าที่ไหน ธามนิธีก็มุ่งตรงไปหาอย่างไม่รีรอ พร้อมกับส่งข้อความไปบอกแม่ว่าวันนี้เขาจะไม่เข้าไปทานข้าวเย็นที่บ้านเพราะติดธุระสำคัญ ร่างสูงโปร่งเดินดุ่ม ๆ เข้าไปยังสำนักงานขายของคอนโดฯ หรูใจกลางเมือง เพื่อตามหาคนที่กำลังหนีเขาแล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับลูกค้าหนุ่มวัยกลางคนกำลังยืนพูดคุยกับหญิงสาวด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม กรามแกร่งขบกันแน่นด้วยความหึงหวงตอนนี้เขาไม่สนใจแล้วว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ประธานหนุ่มมุ่งตรงไปยังจุดที่ทั้งคู่ยืนอยู่แล้วแทรกตัวเพื่อกันให้หญิงสาวมายืนข้างตัวเอง จากนั้นก็เอ่ยทักทายลูกค้าทันที “สวัสดีครับคุณอาทิตย์ มาดูคอนโดฯ เหรอครับ” “อ้าวคุณธีร