Semua Bab ทะลุมิติไปเป็นสามีตัวอ้วนของหญิงอัปลักษณ์: Bab 1 - Bab 10

ผนังบ้านก็เป็นสังกะสี มีประตูที่ทำจากฟางข้าวสองข้างซ้ายขวา เขาลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก “โอย!” ร่างนี้อ้วนจนลุกแทบไม่ไหว เข่าก็ปวด เอวก็ปวด หลังก็ปวด จากนั้นก็เดินไปดูประตูฝั่งซ้ายก่อนจึงรู้ว่ามันเป็นชานยื่นออกไปแล้วมีบันไดอยู่สี่ขั้น พื้นด้านล่างต่างระดับก้าวเพียงหนึ่งช่วงขาก็ถึง มีสังกะสีมุงอยู่ด้านบนสามแผ่น แล้วพาร่างใหญ่เดินมาฝั่งขวา เห็นนิตยากำลังใช้ฝาหม้อพัดวีไฟให้ลุก ผมยาวดำขลับปกคลุมอยู่เต็มแผ่นหลัง มองข้างหลังเธอก็ดูสวยดี ฝั่งขวานี้เป็นชานยื่นออกไปเช่นกันความกว้างน่าจะสามเมตรส่วนความยาวเท่ากับตัวบ้านด้านยาว ด้านบนมุงด้วยสังกะสีเช่นกัน ข้าวของทุกอย่างถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ข้างผนังบ้านมีหม้อ ฝาหม้อ ทัพพี กระชอน หวดนึ่งข้าว และกระติบข้าวแขวนอยู่ ส่วนพื้นที่ด้านล่างฝั่งขวามีหม้อดินหรือแอ่งน้ำสองใบมีถาดสังกะสีใบเล็กปิดไว้มีขันสีเงินใบเล็กวางอยู่ด้านบน ถัดมาทางซ้ายเป็นเตาไฟและหม้อนึ่งไว้สำหรับนึ่งข้าว นิตยาหันหลังมาเมื่อรู้สึกเหมือนมีคนกำลังยืนมองเธอ “ยืนเบิ่งหยัง” (ยืนดูอะไร) มาวินเสมองไปทางอื่นแล้วตอบออกไป “เบิ่งต้นยาสูบ” (ดูต้นยาสูบ) เขาต

มาวินไม่ได้สนใจกับคำที่เธอพูด ตั้งหน้าตั้งตาขุดดินทั้งที่เขายังใช้จอบไม่ค่อยถนัดนัก เกิดมาจนอายุสามสิบแล้วเคยใช้จอบที่ไหน“เอาหมวกไปใส่” (เอาหมวกไปใส่)นิตยาถอดหมวกของตนยื่นให้เขา เพราะสงสารคนตัวอ้วน ยืนตากแดดไม่ทันไรเหงื่อก็ไหลท่วมตัว“นิดใส่โลด” (นิดใส่เถอะ)“ข่อยมีผ้าด้ามอยู่” (ฉันมีผ้าขาวม้าอยู่)มาวินปรายตามองเธอแวบหนึ่งแล้วรับหมวกปีกจากเธอมาสวมแล้วทำงานต่อหลังรับประทานอาหารเย็นกับไข่ต้มเสร็จมาวินจึงเดินลงไปยืนรับลมเย็น ๆ ด้านล่าง มองวิวทิวทัศน์อยู่ใต้ต้นประดู่ข้างเรือน เสียงจักจั่นเรไรร้องสนั่นก้องไปทั่วราวกับมีเป็นแสนตัวทั้งที่บ้านหลังนี้มีต้นไม้อยู่สองต้น มันไม่สูงมากนักแต่ก็พอเป็นร่มเงาได้อย่างสบาย ดวงอาทิตย์เพิ่งจะลับขอบฟ้าไปได้ไม่นาน มันเป็นบรรยากาศที่ดีมาก บ้านหลังเล็กอยู่ท่ามกลางหุบเขาและแม่น้ำ แต่ถ้าอยู่คนเดียวก็น่ากลัวไม่น้อย คิดมาแล้วก็รู้สึกสงสารนิตยา เธออยู่คนเดียวมาได้อย่างไรตั้งหลายปี พอแต่งงานก็ต้องมาแบกรับภาระกับผัวขี้เกียจคนนี้อีก แล้วเขาล่ะจะอยู่ที่นี่ได้จริง ๆ หรือ หนุ่มวิศวะมีท่าทีคิดไม่ตก จากที่เคยอยู่สุขสบายต้องมาอยู่ในพื้นที่ชนบท ไ

“นิด!” นิตยาได้ยินเสียงเรียกมาแต่ไกลจึงเงยหน้าขึ้นมอง เธอรู้แล้วว่าใครมาหา อำนาจก็มองตามเขาจึงรู้ว่าเป็นเพื่อนของเธอที่มักเอาหนังสือมาให้ตลอด นิตยาเรียนจบแค่ชั้นปอหก สุรเดชเป็นเพื่อนคนเดียวที่เธอมี เพราะเพื่อนคนอื่นต่างกลัวเธอกันหมด นิตยาเคยขอให้สุรเดชเอาหนังสือมาให้อ่าน ไม่ว่าจะเป็นหนังสืออะไรก็ตาม เขาจึงเอามาให้อยู่เรื่อย ๆ “เฮาเอาหนังสือมาให่” (เราเอาหนังสือมาให้) “เอาไว่ทางคันไดนั่นล่ะ” (เอาไว้ทางบันได้นั่นแหละ) นิตยาตะโกนตอบไป “เอ้อ” (ครับ) วางหนังสือไว้ตามที่เพื่อนบอกแล้วจึงเดินลงไปหาเพื่อนที่กำลังขุดดินอยู่กับสามี นิตยาก็วางจอบแล้วเดินมาหาเขาเช่นกัน “รอบนี่ได้มาหลาย เอาไข่เป็ดมาให้นำสิบหน่วย” (รอบนี้ได้มาเยอะ เอาไข่เป็ดมาให้ด้วยสิบฟอง) “ขอบใจหลาย คือเอามาให่หลายแท่” (ขอบใจมาก ทำไมเอามาให้เยอะจัง) ทุกครั้งที่สุรเดชมาหาเขามักจะมีอะไรติดไม้ติดมือมาฝากเพื่อนเสมอ บางครั้งนิตยาก็คิดว่ามันมากเกินไป เพราะไข่เป็ดที่เอามาฝากก็คงขโมยของแม่มา “บ่อเป็นหยังดอก อ้ายทิดนาจตื่นมาเฮ็ดเวียก

“อ้ายคือบ่อเห็นนิดเปิดฟังจักเทือ” (ทำไมพี่ไม่ได้ยินนิดเปิดฟังสักครั้ง)“อ้ายทิดบอกวาอยากไล่ ข่อยกะเลยเอาไปไว่ใต้ล่าง” (พี่นาจบอกว่าหนวกหู ฉันก็เลยเอาไปเก็บไว้ใต้ถุนบ้าน)อำนาจได้ฟังเช่นนั้นก็รู้สึกสงสารเธอขึ้นมาจับใจ ไอ้นาจมันก็เห็นแก่ตัวเกินไป “มื่อลุนเอามาเปิดโลด อ้ายเซาอยากไล่แล่ว” (วันหลังเอามาเปิดเลย พี่ไม่หนวกหูแล้ว)“อิหลีเบาะ” (จริง ๆ เหรอ)นิตยาถามเขาด้วยความดีใจ เธอรู้สึกคิดถึงมันมาก ๆ เปิดกล่อมนอนมาตั้งหลายปี พออำนาจมาอยู่ด้วยเขาก็ห้ามเธอไม่ให้เปิดอีกเลย“อิหลีตั้วเนาะ สิตั๋วเฮ็ดหยัง” (จริงน่ะสิ จะโกหกทำไม)ทั้งสองนั่งคุยกันให้อาหารย่อยอยู่นานจากนั้นอำนาจจึงชวนภรรยาเข้านอน บางครั้งการใช้ชีวิตแบบนี้ก็สงบดี ไม่ต้องเครียดกับงานกับคน ไม่ต้องคอยรับโทรศัพท์ทั้งวันเหมือนที่ผ่านมาเช้าวันต่อมาอำนาจตื่นแต่เช้าไปเกี่ยวหญ้าคาตามทางที่จะเดินเข้าหมู่บ้าน เพื่อจะนำมาสานทำเป็นหลังคา เขาเอามาตากแดดให้แห้งก่อนแล้วค่อยสานภายหลัง ร่างอ้วนท้วนเดินแบกหญ้าคาอยู่หลายรอบกว่าจะได้หญ้าคาตามที่ต้องการ เจ้าของร่างเดิมนี้ทำเป็นทุกอย่างแต่เขาแค่ขี้เกียจทำ นิตยาเทียวมองสามีอยู่บ่อยครั้ง ทำไมส

นงคราญว่าตามหลัง อีกไม่นานก็คงเป็นเหมือนเดิม เป็ดไก่ที่ขนไปจากบ้านแม่วันนี้เดี๋ยวก็ตายหมด เมล็ดพันธุ์ต่าง ๆ ก็คงไม่ได้ลงดิน “กะลองเบิ่งมันไปก่อน เจ้าสิหาเมียใหม่ให่มันอีหลีเบาะ” (ก็ลองดูมันไปก่อน แกจะหาเมียใหม่ให้มันจริง ๆ เหรอ) อ้วนถามภรรยาว่าเธอพูดจริงหรือแค่ขู่ “กะคิดอยู่ แต่บ่อฮู่วาผู้ได๋สิมาเอามัน” (ก็คิดไว้เหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าใครจะเอามัน) อยากได้หลานก็อยากได้ แต่ก็ทำไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง หรืออำนาจจะเป็นหมันไปอีกคนเธอก็สุดรู้ ขออย่าให้เป็นเช่นนั้นเลย “แต่ข่อยวามันกะเซาเถียงเจ้าแล่วเด้ล่ะ” (แต่ฉันว่ามันก็เลิกเถียงแกแล้วนะ) ก่อนหน้าอย่าหวังว่าพ่อกับแม่จะได้พูด แม่บ่นคำเดียวอำนาจร่ายไปสามวา พูดคำไหนเถียงคำนั้น ไม่เคยเปิดช่องว่างให้ใคร “มันอยากได้ของซือ ๆ ดอก มันจั่งบ่อเถียง” (มันอยากได้ของเฉย ๆ หรอก มันก็เลยไม่เถียง) นงคราญยังไม่เชื่อว่าลูกชายจะเลิกเถียงได้จริง ที่เขาเงียบก็เพราะอยากได้ของจากบ้านแม่เท่านั้น อำนาจกลับมาถึงบ้านตัวเองก็รีบเอาเป็ดกับไก่ไปใส่ไว้ในคอกทันทีเพราะกลัว