บททั้งหมดของ ทะลุมิติไปเป็นสามีตัวอ้วนของหญิงอัปลักษณ์: บทที่ 21 - บทที่ 30

“นิด!” เมื่อเรียกเมียอยู่หลายครั้งแต่เธอไม่ขานเขาจึงเรียกขึ้นเสียงดัง “หา!” นิตยาสะดุ้งโหยง เพราะกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ “เป็นหยัง คิดหลายอีกเบาะ” (เป็นอะไร คิดมากอีกเหรอ) “บอ บ่อได้คิดหลาย” (ไม่ ไม่ได้คิดมาก) “นั่งใจลอยเฮ็ดหยังก็สั่น” (แล้วนั่งใจลอยทำไม) “คิดวาสิซอยเจ้าขายของได้จั่งได๋” (คิดว่าจะช่วยพี่ขายของได้อย่างไร) “มื่ออื่นสิบอก มื่อนี่เดิกแล่ว ไปนอน” (พรุ่งนี้จะบอก วันนี้ดึกแล้ว ไปนอน) อำนาจสั่งเธอเสียงแข็ง ขายของวันนี้ทำให้เขารู้สึกมีความสุขกับสิ่งที่ได้ทำจนอธิบายไม่ได้ เขาไม่เคยรู้สึกว่าทำงานแล้วคุ้มค่าเท่ากับครั้งนี้มาก่อน ถึงเงินจะน้อยถ้าเทียบกับยุคที่เขาจากมา แต่ถ้าเป็นยุคที่เขาอยู่ตอนนี้ ก็ถือว่าเยอะมากสำหรับคนอีสาน เขาชักเริ่มสนุกกับงานแบบนี้แล้วสิ อิสระ ตื่นเต้น และท้าทายดี ท้าทายที่ไม่รู้ว่าจะขายผักได้ไหม ท้าทายที่ไม่รู้ว่าผักจะตายหรือเปล่า ทั้งสองเข้านอนพร้อมกันและหลับไปในเวลาเพียงไม่นาน ช่วงสายหลังจากรดน้ำผักและให้อาหารสัตว์เลี้ยงเสร็จ อำนาจเรียกให้ภรรยาเข้ามานั่ง

มาถึงก็ถอดผ้าคลุมหน้าออกตามความเคยชินตอนที่อยู่กับสามีแล้วถามเพื่อน “เอาหนังสือมาให่เฮาเบาะ” (เอาหนังสือมาให้เราเหรอ) สุรเดชเห็นดังนั้นถึงกับมองเธอด้วยความตะลึง เพื่อนของเขาเขียนคิ้วแต่งหน้าทาปาก และเธอก็แต่งได้สวยเลยทีเดียว ผิวหน้าเธอดูเรียบเนียน ปัดแก้มชมพูพอให้รู้ว่ามีเลือดฝาด ริมฝีปากสีเหมือนลูกพีชมันน่า…น่าจูบ ไม่สิ นั่นมันเมียชาวบ้าน “เดช!” นิตยาเรียกเพื่อนเสียงดังขึ้นอีกเมื่อเขายังยืนอ้าปากค้าง “ฮะ! ฮะ!” “แมงวันสิบินเข่าปากแล่ว โตเอาหนังสือมาให่เฮาบ้อ” (แมลงวันจะบินเข้าปากแล้ว นายเอาหนังสือมาให้เราเหรอ) นิตยาลากเสียงยาวตรงคำท้ายประโยค สุรเดชหุบปากลงทันควัน “แมน เฮาเอาหนังสือมาให่” (ใช่ เราเอาหนังสือมาให้) “เอาไปวางไว่เตียงไป” (เอาไปวางไว้ที่แคร่นะ) นิตยาบอกแล้วเดินตามเพื่อนไปนั่งที่แคร่ไม้ไผ่ อำนาจกำลังนั่งสานหญ้าคา เหลือบมองด้วยความไม่พอใจนัก “อ่านเหมิดไป่ที่เฮาเอามาให่เทือก่อน” (อ่านหมดยังที่เราเอามาให้ครั้งก่อน) ขณะที่พูดกับเธอสุรเดชก็มองหน้าเพื

“อ้ายบอกแล่ววานิดเฮ็ดได้” (พี่บอกแล้วว่านิดทำได้) “ข่อยย่านเอื้อยขวัญมากวนอีก” (ฉันกลัวพี่ขวัญมาก่อกวนอีก) “ถ้าอ้ายอยู่นำบ่อต้องย่านไผ” (ถ้าพี่อยู่ด้วยไม่ต้องกลัวใคร) นิตยายิ้มให้ อำนาจยกมือขึ้นยีผมภรรยาเบา ๆ ก่อนจะวางแขนพาดบ่าเล็กแล้วเดินไปด้วยกัน ยิ่งเขาทำแบบนี้นิตยาก็ยิ่งคิดไปไกล แต่สำหรับเขาคงคิดว่าเธอเป็นแค่เพียงน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้นเอง ทุกคำที่เขาเคยพูดเธอยังจำได้ขึ้นใจ แค่นี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ ก่อนหน้าไม่มีแม้แต่คนที่อยากอยู่ใกล้เธอเลยด้วยซ้ำ แค่เขายอมอยู่ใกล้ขนาดนี้ เธอก็ซึ้งมากแล้ว ขวัญเรือนมาถึงบ้านวางของที่ซื้อมาไว้บนบ้านแล้วก็รีบเดินไปบ้านแม่ที่อยู่ไม่ไกลกันมาก บางครั้งตะโกนคุยกันก็ยังได้ยิน มาถึงหน้าบ้านก็ตะโกนเรียกแม่ “แม่!” แม่ยังไม่ขานรับก็ตะโกนอีก “แม่!” “แมนหยังคือเอิ้นตาตี่ตาลาน” (มีอะไรทำไมเรียกตาลีตาเหลือก) “แม่ อีนิดมันไปขายผักกับผัวมันอยู่ในตลาด มันแต่งหน่าแต่งตาพร่อมดิ๊” (แม่ อีนิดมันไปขายผักกับผัวมันอยู่ในตลาด มันแต่งหน้าแต่งตาด้วยนะ)

เธออยากทำงานมากกว่า ไปบ้านพ่อเขาก็ไม่ค่อยได้คุยกับใครอยู่แล้ว ขี้เกียจตอบคำถามเรื่องลูกกับแม่สามีด้วย “เป็นหยังคือบ่อไป” (ทำไมถึงไม่ไป) อำนาจทำเสียงขุ่น เพราะเวลาไปไหนเขาก็อยากให้ภรรยาไปด้วย เหตุใดเธอไม่คิดเช่นเขา “เป็นห่วงผัก” “บ่อห่วงอ้าย” (ไม่ห่วงพี่) อำนาจทำเสียงสูงเหมือนเธอทำผิดมหันต์ นิตยาผละมือที่กำลังจะหยิบผักลวกแล้วมองหน้าเขา คนตัวโตกล้ามแน่นอย่างเขามีอะไรให้ห่วง เขาก็ถามแปลก “เจ้าเป็นบ้าติ” (พี่เป็นบ้าเหรอ) “บ่อได้เป็นบ้าแต่วาอยากให้ไปนำกัน…เนาะ ไปนำอ้ายเนาะ” (ไม่ได้เป็นบ้าแต่ว่าอยากให้ไปด้วย…นะไปด้วยกันกับพี่นะ) อำนาจทำสายตาอ้อนวอน พักหลังมานี้เขาชอบทำหน้าทำตาแปลก ๆ ชอบทำเสียงเล็กเสียงน้อยเวลาที่อยากได้อะไรดั่งใจตัวเอง “เอ้อ ๆ ไปกะไป” (เออ ๆ ไปก็ไป) สิ้นคำพูดภรรยาเขาถึงได้คลี่ยิ้มออกมาอย่างพอใจ บ่ายคล้อยของวันต่อมาอำนาจปั่นจักรยานซ้อนท้ายกับเมียไปบ้านพ่อ ดีที่ทางเข้าบ้านเป็นถนนลูกรังเรียบ ๆ จักรยานจึงปั่นไปได้สะดวก มาถึง

อำนาจมองไปรอบบ้านเพื่อหาพืชสมุนไพร ก่อนจะเห็นใบบัวบกอยู่หน้าบ้าน เขาละมือจากมือภรรยาแล้วรีบไปเก็บใบบัวบกมาล้างให้สะอาด จากนั้นนำไปบดแล้วรีบมาพอกแผลให้เธอ และใช้ผ้าบางพันแผลไว้ สายตาเขาดูเป็นห่วงภรรยามาก สุเดชมองทั้งสองด้วยความเข้าใจทุกอย่าง แค่เห็นสายตาของอำนาจที่มองมาทางเขาในคราแรก สุรเดชก็รู้แล้วว่าอำนาจหวงและห่วงนิตยามากแค่ไหน เขาคงไม่อยู่เป็นส่วนเกินพวกเขา และคงไม่บังอาจคิดอยากแย่งนิตยามาจากเจ้าของหัวใจเธออีก “นิด เฮาไปนาหาอีแม่ก่อนเด้อ” (นิด เราไปนาหาแม่ก่อนนะ) “บ่ออยู่กินเข่านำกันก่อนติ” (ไม่อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนเหรอ) สุรเดชเหลือบมองหน้าสามีเพื่อนด้วยสายตาหวาดหวั่น แล้วตอบเพื่อนออกไป “บ่อ อีแม่สิถ่าโดน” (ไม่ คุณแม่จะรอนาน) คงไม่มีใครกล้าอยู่ถ้าได้เห็นสายตาพิฆาตของผัวเธอ แค่เห็นก็เสียวไปยันไส้ติ่งแล้ว เก็บไว้ให้มันเป็นส่วนเกินของร่างกายอย่างนี้ดีกว่าให้ผัวเธอเฉือนทิ้ง “เอ้อ ๆ ไปซะก็สั่น เอาบักแตงไปฝากลาวนำแหน่” (เออ ๆ ถ้าอย่างนั้นก็ไปเถอะ เอาแตงไปฝากแกด้วยสิ) นิตยาหันหน้าไปทางสามีที่อยู่ใกล้แตงมากกว่า “อ้ายทิด