บททั้งหมดของ ทะลุมิติไปเป็นสามีตัวอ้วนของหญิงอัปลักษณ์: บทที่ 11 - บทที่ 20

สามสัปดาห์ต่อมาหลังจากขุดคลองน้ำเข้าพื้นที่เพาะปลูกเสร็จ อำนาจไปบ้านพ่ออีกครั้ง ครั้งนี้เขาไปคนเดียว ส่วนภรรยาก็เก็บเกี่ยวใบยาสูบรอ และหั่นเป็นเส้นฝอยตากแดดไว้ อำนาจไปถึงบ้านก็เดินหาอะไรบางอย่าง ภากรจึงถามขึ้น “มึงหาหยัง” (มึงหาอะไร) “เครื่องสูบน่ำ” (เครื่องสูบน้ำ) อำนาจตอบพี่ชายทั้งเสียงหายใจเหนื่อยหอบ เหงื่อก็ไหลตามกายจนเปียกโชก ตอนนี้เหมือนน้ำหนักจะลดลงไปเกือบสิบกิโลกรัมโดยไม่ได้ตั้งใจ เดินหาบน้ำ รดน้ำผัก และขุดดินทั้งวัน ก็เป็นวิธีลดน้ำหนักที่ดีอีกแบบหนึ่ง ไม่ต้องพึ่งยาลดน้ำหนัก ไม่ต้องพึ่งลู่วิ่งไฟฟ้าให้สิ้นเปลือง “สิเอาไปเฮ็ดหยังอีกล่ะ” (จะเอาไปทำอะไรอีกล่ะ) “สูบน่ำปลูกผัก ปลูกหญ่าไปซั่นล่ะ” (สูบน้ำปลูกผัก ปลูกหญ้าก็ว่าไป) ที่นาของนิตยาดีที่อยู่ใกล้แหล่งน้ำไม่ต้องจ้างรถมาขุดสระน้ำให้ลำบาก “ซุมื่อนี่คือพัฒนาแท่วะ” (ทุกวันนี้ทำไมพัฒนาจังวะ) ภากรเอ่ยเย้าน้องชาย หรือเขาคิดจริงจังกับนิตยาแล้วจริง ๆ ถึงได้คิดสร้างฐานะกับเธอ และตอนนี้รูปร่างเขาก็ดูผอมลงกว่าเดิม ขาหนีบที่เคยเดินเสียดสีกันตอนน

เช้านี้ทั้งสองจะต้องไปขอฟางข้าวกับพ่อใหญ่เคนผู้นำหมู่บ้านเพื่อนำมาทำเป็นที่บังแดดให้ผักที่เพิ่งปลูกเสร็จ นิตยาเดินอย่างทุลักทุเลไปตามคันนาที่มีทั้งสูงทั้งต่ำและหญ้าที่เริ่มแก่และแห้งมากแล้ว “พ่อผู้ใหญ่ข่อยขอเฟียงแหน่” (พ่อผู้ใหญ่ผมขอฟางข้าวหน่อย)อำนาจตะโกนบอกผู้ใหญ่เคนที่กำลังนั่งอยู่บนเถียงนา วันนี้แกมาเลี้ยงควายกับภรรยา ส่วนลูก ๆ นั้นกำลังเก็บใบยาสูบอยู่แปลงถัดไปจากเถียงนา“สิเอาไปเฮ็ดหยังล่ะ” (จะเอาไปทำอะไรล่ะ)ผู้ใหญ่เคนร้องถาม อำนาจไม่มีวัวควายแล้วเขาจะเอาฟางข้าวไปทำอะไร “เอาไปปกผัก” (เอาไปคลุมผัก)“เอาโลด ๆ อยากได้ท่อได๋กะมาหาบเอา” (เอาเลย ๆ อยากได้เท่าไรก็มาหาบเอา) ผู้ใหญ่เคนไม่หวงอยู่แล้วถึงเขาจะมีควายแต่เขาก็มีฟางมาก เพราะที่นาของแกก็มีมากเช่นกัน และอำนาจก็เป็นลูกชายเพื่อนรัก ไม่มีทางที่เขาจะไม่ให้ อำนาจใช้เชือกไนล่อนที่พกมาด้วยมัดฟางข้าวแล้วใช้ไม้คานหาบกลับ ของนิตยาเขาไม่ทำมัดใหญ่มากนัก เพราะต้องหาบไกลเกือบสองกิโลเมตร หาบสักสามสี่เที่ยวก็คงจะพอ “อ้ายทิดคือเฮ็ดมัดใหญ่คักแท่” (พี่นาจทำไมทำมัดใหญ่จัง) นิต

นิตยาเดินเข้ามาในลานหน้าบ้านที่ตนเคยอาศัยอยู่ตอนเด็ก มันเคยอบอุ่นอยู่ช่วงหนึ่งของชีวิต แล้วก็ไม่เคยรู้สึกอีกเลยหลังจากน้องสาวเธอเสียชีวิต ทุกอย่างยังดูเหมือนเดิม บ้านไม้ทั้งหลังยกพื้นสูงแค่เอว มีห้องนอนสองห้อง ห้องครัวและลานเอนกประสงค์ สภาพเก่าซอมซ่อฝาบ้านยังเป็นไม้ไผ่สานเช่นเดิม ครอบครัวของเธอมีพี่น้องสี่คน พี่สาวคนโตแต่งงานแล้วกับคนหมู่บ้านอื่น และเธอก็ย้ายไปอยู่กับสามี พี่สาวคนรองแต่งงานแล้วออกเรือน บ้านอยู่ถัดไปจากบ้านแม่ ส่วนพี่สาวคนที่สามแต่งงานแล้วตอนนี้อยู่กับพ่อแม่ที่บ้านหลังนี้ ที่สำคัญพี่สาวคนนี้เกลียดเธอมาก “พ่อ! แม่!” นิตยาเรียกพ่อกับแม่อยู่หน้าบ้านไม่กล้าเดินเข้าไปโดยพลการ “เสียงคืออีนิดแถะเจ้าออกไปเบิ่งก่อนน่ะ” (เสียงเหมือนอีนิดจังแกออกไปดูหน่อยสิ) ยุพาบอกสามี สมานก็ได้ยินเหมือนเสียงลูกสาวคนเล็กเหมือนกัน แต่เธอคงไม่กล้ามาหรอก “ข่อยไปเบิ่งเอง” (ฉันไปดูเอง) นารีลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไปเหมือนไม่ใช่คนกำลังท้องอ่อน ๆ ทั้งที่ก่อนหน้านอนหมดแรงอยู่ข้างแม่กับพ่อ เพราะรู้สึกมึนศีรษะ พอเห็นหน้าน้องสาวเธอก็ตวาดขึ้น

นิตยาหั่นใบยาสูบรอ ข้าง ๆ เธอเปิดวิทยุฟังไปด้วย หลายเดือนแล้วที่เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้โดดเดี่ยวอีกต่อไป ไม่ต้องคุยคนเดียว ทำงานคนเดียวเหมือนที่ผ่านมา เพราะเธอมีสามีคนใหม่ สามีที่หาอะไรที่เป็นประโยชน์ทำตลอดเวลา เหนื่อยก็พัก จะทำอะไรเขาก็บอกและปรึกษาเธอก่อนเสมอ มันให้ความรู้สึกเป็นครอบครัวมากขึ้น ถึงทั้งสองจะไม่ได้มีสัมพันธ์ทางกายก็ตาม อำนาจได้ถุงซิปล็อกมาให้ภรรยาแล้วก็ลงไปแปลงผักเพื่อถอนหญ้า และใช้น้ำสะเดาต้มไล่แมลง นิตยาหั่นยาสูบตากแห้งเสร็จก็เดินไปเก็บใบตองแห้งมาทำความสะอาด และบรรจุยาเส้นกับใบตองใส่ในถุงซิป ได้ทำงานแบบนี้แล้วเธอรู้สึกมีความสุขจัง นานเท่าไรแล้วที่นิตยาไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายแบบนี้ สี่วันต่อมาอำนาจเข้าไปในหมู่บ้านอีกครั้งเพื่อขอยืมรถซาเล้งของพ่อ อ้วนมองลูกชายด้วยสายตาที่ไม่อยากเชื่อนัก อำนาจผอมลงไปมากเหมือนกัน แต่ก็ยังถือว่าเจ้าเนื้ออยู่อีกนิด มองดูเหมือนลูกชายเขาทำงานหนัก “พ่อ! ข่อยยืมรถแหน่” (พ่อ! ผมยืมรถหน่อย) อำนาจเอ่ยปากพร้อมกับยื่นปลาที่ใช้ต้นไคร้หางนาคร้อยแทนเชือกมาให้พ่อ “สิเอาไปเฮ็ดหยังล่ะ” (จะเอาไปทำอ

เขาเลือกเครื่องสำอางให้ภรรยาอยู่สักพัก พอได้ครบแล้วจึงเอามาคิดเงิน นิตยาถือเพียงผงซักฟอกและผ้าอนามัยออกมาวางข้างของเขาอำนาจวางถังน้ำขนาดใหญ่กับพื้น ส่วนเครื่องสำอางวางลงบนโต๊ะหน้าพนักงานคิดเงิน“อ้ายทิดซื่อเครื่องสำอางไปเฮ็ดหยัง” (พี่นาจซื้อเครื่องสำอางไปทำไม)“เอาไปให่นิดใซ่” (เอาไปให้นิดใช้)เขาคิดว่าถ้าเธอได้แต่งหน้ารอยบนใบหน้านิตยาก็จะไม่มีให้เห็นสร้างความมั่นใจให้เธอได้อีก“ข่อยใซ่บ่อเป็น” (ฉันใช้ไม่เป็น)เกิดมาเธอเคยแต่งหน้ากับเขาที่ไหน อย่างมากก็แค่ทาแป้งฝุ่นคนคิดเงินได้แต่ยืนอมยิ้ม แอบชื่นชมสามีของนิตยาอยู่ในใจ แทนที่ภรรยาจะเป็นฝ่ายเลือกเครื่องสำอางแต่กลับเป็นสามีเลือกให้ สามีแบบนี้หาได้ที่ไหน“เดี๋ยวอ้ายสอน” (เดี๋ยวพี่สอน)จ่ายเงินเสร็จเรียบร้อยทั้งสองก็เดินไปที่รถซาเล้งที่จอดอยู่ไม่ไกลนักคิ้วเรียวของนิตยาขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นผู้ชายคนหนึ่งหน้าตาคล้ายกับคนรู้จัก“อ้ายทิดแมนพี่อ้ายพงศ์บ่อนั่น” (พี่นาจ คนนั้นใช่พี่เขยไหม)นิตยาพยักเพยิดหน้าให้สามีดูผู้ชายที่กำลังนั่งทานก๋วยเตี๋ยวกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเธอก็รู้จัก ด้วยท่าทางสนิทสนม อำนาจจึงมองตาม“แมน แล่วผู้ญิงคนนั่นเป็นไผ” (ใ