บททั้งหมดของ ทะลุมิติไปเป็นสามีตัวอ้วนของหญิงอัปลักษณ์: บทที่ 51 - บทที่ 57

“นิด! เปิดประตูให่อ้ายแหน่” (นิด! เปิดประตูให้พี่หน่อย)อำนาจเคาะประตูห้องอยู่หลายครั้งแต่ภรรยาก็ยังเงียบ“นิด! อย่าเฮ็ดจั่งสี้ เปิดห่องให่อ้าย” (นิด! อย่าทำแบบนี้ เปิดห้องให้พี่)อำนาจรู้สึกเป็นห่วงความรู้สึกภรรยามาก เกือบห้านาทีประตูห้องถูกเปิดออกช้า ๆ ดวงตาดำขลับของเธอยังพร่ามัวไปด้วยน้ำตา หน้าตาแดงก่ำไปหมดเธอเบะหน้าก่อนจะโผเข้าหาสามีสองแขนโอบเอวเขาไว้แน่นเหมือนหาที่พึ่ง “อ้ายทิด!” (พี่นาจ)อำนาจกอดปลอบภรรยาด้วยความรักสุดหัวใจ เขาสงสารเธอเหลือเกิน ก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าเจอกับอะไรมาบ้าง ไม่รู้ใจเธอบอบช้ำแค่ไหน“อ้ายสิบ่อให่นิดอยู่คนเดียวอีก” (พี่จะไม่ให้นิดอยู่คนเดียวอีก)พูดพลางใช้นิ้วโป้งปาดไล้น้ำตาให้ให้ภรรยาเบา ๆ เขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรเธอได้อีก ไม่รู้ความคิดที่เคยบอกเธอไว้ว่าจะจากไปหากเธอมีคนมาอยู่ด้วยมันมลายหายไปจนสิ้นตั้งแต่วันไหน รู้ตัวอีกทีก็ห่างเธอไม่ได้แล้ว แค่คิดว่าเธอต้องอยู่คนเดียวก็เหมือนหัวใจจะหยุดเต้น“ข่อยบ่อฮู่วาต้องฮู่สึกจั่งได๋ดี ฮือ ฮึก” (ฉันไม่รู้ว่าต้องรู้สึกยังไงดี ฮือ ฮึก)นิตยาร้องไห้สะอื้นฮึก ๆ เธอไม่รู้ว่าต้องดีใจ ผิดหวัง หรือสมเพชตัวเองดี ท

นิตยาที่กำลังเอาควายหนุ่มออกไปผูกล่ามกินหญ้า ยืนมองรถซาเล้งที่วิ่งเข้ามาในไร่ของตนด้วยความแปลกใจ ทำไมวันนี้รถของพ่อเหมือนมีคนมาด้วยหลายคน คนที่นั่งซ้อนท้ายมาด้วยเธอจำได้ว่าเป็นแม่ ส่วนอีกสองคนที่นั่งพ่วงข้างเอาผ้าคลุมศีรษะมาเธอไม่รู้ว่าใคร ทุกวันนี้มีคนเข้าออกไร่เธอไม่เคยขาด เหตุเพราะผู้ใหญ่บ้านให้ลูกบ้านมาดูงานที่ไร่ของเธอเป็นตัวอย่างในการทำเกษตร ทั้งนารีและขวัญเรือนต่างมองไปรอบกายด้วยความรู้สึกทึ่งเมื่อรถจอดสนิท บ้านของนิตยามันไม่ใช่ป่า หรือทุ่งนาแห้งแล้งอย่างที่ทั้งสองคิด มันกลับเป็นพื้นที่ที่มีแต่พืชกินได้รายล้อมไปรอบบ้าน ถนนที่เดินลงไปท่าน้ำ เป็นหินเรียงไว้อย่างสวยงาม ทุกอย่างเปลี่ยนไปจากหกปีที่แล้วมาก นารีมารอบก่อนไม่ได้สังเกตบ้านน้องสาวว่ามันเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ เพราะในหัวมัวแต่วางแผนชั่ว ๆ ผูกควายเสร็จทั้งสามตัวนิตยาจึงเดินขึ้นไปบนเรือน เธอเดินเข้ามาใกล้ สายตามองพี่สาวทั้งสองด้วยความแปลกใจ ลมอะไรหอบทั้งสองมาถึงที่นี่ “เอื้อยพาลูกมาเล่นนำนิดคือสิบ่อวาหยัง” (พี่พาลูกมาเล่นด้วยนิดคงจะไม่ว่าอะไร) เป็นครั้งแรกใน

สี่เดือนต่อมาหลังจากนิตยาคลอดลูกชาย ย่านงคราญดีใจมากจนยอมรับขวัญหลานด้วยเงินสดสามหมื่นบาทตอนนี้ทั้งพ่อแม่และพี่สาวทั้งสองของนิตยาต่างมาช่วยทำผัก เพราะอำนาจให้ภรรยาเลี้ยงลูกอย่างเดียวไปก่อน แต่อำนาจก็ยอมจ่ายค่าแรงให้กับทุกคน เพราะตอนนี้เขาทำเกษตรอย่างครบวงจร ทั้งปลูกพืชและเลี้ยงสัตว์ ยิ่งทำก็ยิ่งสนุก ยิ่งสนุกและมีความสุขเท่าไรเงินทองก็ยิ่งหลั่งไหลเข้ามาเช่นกัน อำนาจเดินเข้ามาในมุ้งที่มีภรรยาและลูกชายกำลังนอนอยู่ข้างกัน “บักหล่านนท์นอนแล่วติ” (ไอ้หนูนนท์นอนแล้วเหรอ) “นอนแล่ว” (นอนแล้ว) นนทวัฒน์เป็นเด็กเลี้ยงง่าย ไม่ค่อยงอแง กินอิ่มแล้วก็หลับ อำนาจสังเกตเห็นดวงตาของภรรยายังมีแววกังวลบางอย่างเขาจึงเอ่ยถาม “คิดหยังอยู่” (คิดอะไรอยู่) “เหลือโตนเอื้อยนารี” (สงสารพี่นารี) สงสารที่ลูกของเธอเป็นเช่นนั้น นิตยาอยากขอบคุณตัวเองที่เธอเลือกทำดีมาตลอด อย่างน้อยในชาตินี้เธอก็ยังเห็นผลของมัน อำนาจฟังแค่นั้นก็รู้ว่าภรรยาหมายความว่าอย่างไร “อ้ายมีวิธีสิซอยลูกป้านารี” (พี่มีวิธีจะช่วยลูกป้านารี)

นิตยาได้ทีจึงหลอกถามอดิศร “โดนแล้ว ปีสองปีแล่วมั้ง ตั้งแต่มันแต่งงานกับนิดอ้ายกะบ่อพ้อหน่ามันเลย หลงเมียคักบักห่านิ่” (นานแล้ว ปีสองปีแล้วมั้ง ตั้งแต่มันแต่งงานกับนิดพี่ก็ไม่ได้เจอหน้ามันเลย หลงเมียมากไอ้ห่านี่) ประโยคแรกอดิศรเน้นเสียง เพื่อให้รู้ว่านานจริง เหมือนตอนนี้อำนาจจะนั่งก้นไม่ติดพื้นเสียแล้วพวกมันไม่น่ามาหาเขาเลย ให้ตายเถอะ! ไอ้เพื่อนเวรนิตยาเหลือบมองสามีตาขวาง แล้วก่อนหน้าเขาไปยืมเครื่องมือช่างจากใคร “กูสิฟ่าวไปคราดนา สูฟ่าวอยู่เบาะ ไปซอยกูแหน่” (กูจะรีบไปคราดนา พวกมึงรีบหรือเปล่า ไปช่วยกูหน่อยสิ) อำนาจหาทางออกให้กับตัวเอง “ไปแหมะ นาหลายปานได๋” (ไปสิ นาเยอะขนาดไหน) “เคิ่งงาน” (ครึ่งงาน) อำนาจตกกล้าแค่นั้น ถ้าเหลือจากนาตัวเองเขาก็จะแจกให้คนอื่นไปปักดำ “กูคราดให่มึงกะได้” (กูคราดให้มึงก็ได้) เด่นภูมิบอก มันงานถนัดของเขาอยู่แล้ว นาแค่ห้าสิบตารางวาเขาคราดไม่กี่รอบก็เสร็จแล้ว อำนาจทำเหมือนมีนาเป็นหลายสิบไร่จนต้องเกณฑ์เพื่อนไปช่วย เด่นภูมิใช้เวลาแป๊บเดียวจริง