บททั้งหมดของ ทะลุมิติไปเป็นสามีตัวอ้วนของหญิงอัปลักษณ์: บทที่ 41 - บทที่ 50

ก่อนหน้าเธออยากเป็นคนเห็นแก่ตัว อยากผูกมัดเขา แต่เมื่อได้รู้ว่าเขานอนกับหญิงอื่นแล้วความรู้สึกนั้นมันก็เปลี่ยนไป เขานอนกับคนอื่นได้อำนาจก็คงไม่ได้รักเธอจริง “แต่วามันเป็นผัวนิดเด้ เป็นพ่อของลูกนิด” (แต่ว่ามันเป็นผัวนิดนะ เป็นพ่อของลูกนิด) “ลาวกะเป็นผัวผู้อื่นคือกัน ถ้าลาวเป็นคู่ข่อยลาวสิไปนอนนำคนอื่นเบาะพ่อ” (เขาก็เป็นผัวคนอื่นเหมือนกัน ถ้าเขาเป็นคู่ฉันเขาจะไปนอนกับคนอื่นหรือพ่อ) หมอดูก็ใช่ว่าจะทายแม่นไปทุกเรื่อง เรื่องรอยที่แก้มของเธอกับลูกคนแรกหมอดูอาจจะทายแม่น แต่เรื่องเนื้อคู่อะไรนั่น เขาอาจจะมีคู่หลายคนก็ได้ พ่อลูกตอบโต้กันไปมาสักพัก สายตาเหลือบมองไปเห็นเหมือนมีคนขับซาเล้งมาหาอีก นิตยาตกใจกับภาพที่เห็น แม่กับน้องสาวขับรถซาเล้งที่ยืมมาเข้ามาใกล้ พอจอดรถยุพาก็เสียงแว้ดขึ้นทันใด “ข่อยวาแมนเจ้าไปไส เจ้ามาอยู่นี่เบาะ” (ฉันคิดว่าแกไปไหน แกมาอยู่นี่เองเหรอ) “แล่วมันเป็นหยัง” (แล้วมันเป็นอะไร) วันนี้สมานพร้อมบวก เขาจะไม่ยอมทิ้งลูกสาวไว้คนเดียวอีกแล้ว “มื่อนี่ข่อยทันได้อยากเว่านำเจ้า ข่อยมีเรื่

เช้านี้เธอต้องไปขายผักกับพ่อ นิตยาแต่งหน้าเหมือนเช่นทุกครั้ง มาถึงตลาดก็จัดเรียงผักเหมือนเดิม พอเหล่าบรรดาแม่ค้าเห็นนิตยามาขายผักกับพ่อพวกเธอก็เริ่มซุบซิบกันทันที “ดีกันกับพ่อแล่วเบาะ คือมานำกันได้” (คืนดีกันกับพ่อแล้วเหรอ ถึงมาด้วยกันได้) “สิบ่อดีแล่วเบาะ ลูกมีเงินเนาะ” (น่าจะดีแล้วนะ ลูกมีเงินก็อย่างนี้) “เจ้าได้ยินข่าววาบักนาจมันนอนกับอีหนูนาบ่อ” (แกได้ยินข่าวเรื่องไอ้นาจมันนอนกับอีหนูนาไหม) “ได้ยิน ๆ เห็นวาผู้ญิงไปนอนนำตั้ว” (ได้ยิน ๆ เห็นว่าผู้หญิงไปนอนด้วยนี่) “ตี้ กะดีแหล่วล่ะ หนูนามันกะงามเด้ล่ะ” (เหรอ ก็ดีแล้วแหละ หนูนามันก็สวยนะ) “เหลือโตนอีนิดเนาะ อุตส่าห์แต่งหน่าให่งามก่อเก่า ผัวกะยังมีเมียใหม่” (สงสารอีนิดมันนะ อุตส่าห์แต่งหน้าให้สวยกว่าเดิม ผัวก็ยังมีเมียใหม่) สมานมองหน้าลูกสาวที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานแต่เขาก็รู้ว่านิตยาเสียใจมาก ทนฟังไม่ไหวจึงพูดขึ้น “สูสิเว่ากันอีกโดนบ่อ ถ้าบ่อเซาเว่า กูสิเอาสูขึ่นเฮียนผู้ใหญ่บ้าน” (พวกแกจะหยุดพูดได้หรือยัง ถ้าไม่หยุดพูด กูจะเอาพวกมึงไปปรับ

เรียนผูกแล้วก็ต้องไปเรียนแก้เอาเอง สามีเคยเตือนเธอแล้ว ไม่มีทางที่เขาจะยื่นมือเข้าไปช่วย“มึงให่กูไปส่งบ่อ” (มึงให้กูไปส่งไหม)ภากรถามน้องชายเมื่อลงมาถึงลานหน้าบ้าน“บ่อ ข่อยสิแลนไปเอา” (ไม่ผมจะวิ่งไปเอง)ตอนนี้ใจเขาอยู่ที่ภรรยาแล้ว รถซาเล้งยังช้ากว่าเขาวิ่งอีก“ตามใจมึง”หมั่นไส้คนเห่อจะได้เป็นพ่อคนเสียจริง ภาพอำนาจในวันก่อนไม่มีหลงเหลือให้เห็นอีกแล้วอำนาจวิ่งหน้าตั้งมุ่งหน้าไปหาภรรยาอย่างใจจดใจจ่อ เขาคิดถึงเธอแทบขาดใจ นอนไม่หลับสักคืนเลยตั้งแต่นอนแยกบ้านกับภรรยาวิ่งไปยิ้มไป นี่เขากลายเป็นคนคลั่งรักไปตั้งแต่เมื่อไรกันนิตยานั่งใจลอยอยู่ฝั่งห้องครัว เธอกินอะไรไม่ได้มาหลายวันแล้ว เธอไม่ได้แพ้ท้องเพียงแต่คิดถึงเรื่องสามีแล้วมันก็กลืนอะไรไม่ลง เพิ่งเข้าใจว่าการฝืนใจตัวเองมันทรมานแบบนี้นี่เอง ถ้าเลือกกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้เธอขอไม่เลือกมีความรักเสียดีกว่า ช่วงนี้อากาศไม่หนาวแต่ทำไมมันหนาวในอกเหลือเกิน ทุกวันหลับไปพร้อมกับน้ำตาเพราะความอ่อนเพลีย เมื่อไรเธอจะผ่านช่วงเวลานี้ไปได้เสียทีสมานเห็นลูกเป็นอย่างนั้นก็เป็นห่วงทั้งลูกทั้งหลาน ไม่รู้เมื่อไรอำนาจจะกลับมาบอกข่าวดีสักที“นิด มากินเข่า

“เซาคิด คิดไปกะปวดหัว เฮามาเล่นจ้ำจี้กันดีก่อ” (เลิกคิด คิดไปก็ปวดหัว เรามาเล่นจ้ำจี้กันดีกว่า) นิตยารู้ว่าเขาหมายความว่าอะไรจึงบอกเขา “บ่อเล่น อีพ่ออยู่ข้างนอก” (ไม่เล่น คุณพ่ออยู่ข้างนอก) นิตยากระซิบห้าม “อ้ายสิเล่นค่อย ๆ” (พี่จะเล่นเบา ๆ) “อ้ายทิด!” (พี่นาจ) นิตยาลากเสียงยาวเหมือนอ่อนอกอ่อนใจกับสามี ทำอย่างไรจะห้ามเขาได้ ทำไมเขาหน้าด้านหน้าทนอย่างนี้นะ บ้านไม้แบบนี้เธอคิดว่าไม่มีทางที่พ่อจะไม่รู้ “อย่ามาห่าม อดมาหลายมื่อแล่ว สิลงแดงตายแล่วนิ่” (อย่ามาห้าม อดมาหลายวันแล้ว จะลงแดงตายอยู่แล้วเนี่ย) อำนาจทำเสียงเขียวใส่เมีย พ่อตาก็พ่อตาเถอะอย่างไรก็ยั้งพลังเสือนาจไม่ได้หรอก สุดท้ายนิตยาก็ต้องตามใจสามี และเขาก็นุ่มนวลละมุนละไมอย่างที่พูดไว้จริง ๆ แต่เหตุผลไม่ใช่เพราะมีพ่อตาอยู่ด้วย แต่เขาเป็นห่วงลูกน้อยในครรภ์ภรรยาต่างหาก เช้าวันต่อมาสมานปั่นจักรยานมาถึงบ้านแต่เช้าตรู่ วันนี้เขาต้องคุยกับนารีกับยุพาให้รู้เรื่อง เขาเดินขึ้นมาบนบ้านด้วยใบหน้าเคร่ง

ยุพานอนคิดมาทั้งคืนว่านารีทำเกินไปจริง ๆ สมานก็ไม่กลับมานอนบ้านเลยตั้งแต่วันนั้น สามีก็คงโกรธเธอเช่นกัน เหตุที่เธอยังสองจิตสองใจไม่กล้าไปหาลูกก็เพราะเสียดายเงินห้าพันนั้นอยู่ “ข่อยบ่อไป เจ้าอยากไปกะไปโลด” (ข่อยบ่อไป เจ้าอยากไปกะไปโลด) “มึงกำลังท่องมึงหน่าสิไปดี้นารี บาปกรรมมันสิตกกับลูก” (มึงกำลังท้องมึงน่าจะไปนะนารี บาปกรรมมันจะตกกับลูก) รัศมีพยายามอธิบายให้เธอเข้าใจ เพราะเธอเองก็โดนผลกรรมนั้นมาแล้วเช่นกัน “ท่องแล่วมันเป็นหยัง มันบ่อเกี่ยวกับเจ้าอย่ามาสอนข่อย เจ้าบ่อแมนแม่ข่อย ต๊ะแม่ข่อยสอนข่อยกะยังบ่อฟัง” (ท้องแล้วมันเป็นอะไร มันไม่เกี่ยวกับยายอย่ามาสอนฉัน ยายไม่ใช่แม่ฉัน ขนาดแม่ฉันสอนฉันก็ยังไม่ฟัง) เธอไม่เคยกลัวบาปหน้าตามันเป็นอย่างไรเธอก็อยากรู้เหมือนกัน ขอให้มันเดินมาหาตอนนี้เลยก็ได้ พูดจบนารีก็สะบัดหน้าเดินเข้าห้องไม่สนใจแม่และหมอดูอีก “ก๊ะซั่นข่อยสิไปนำเจ้าเอง” (ถ้าอย่างนั้นฉันจะไปกับแกเอง) ยุพาบอกอย่างน้อยหากอำนาจกับนิตยาอยากคืนดีกันจริง ๆ เธอก็จะไม่ห้ามแล้ว และเงินห้าพันนั้นก็คงต้องคืนนงคราญไ