บททั้งหมดของ ทะลุมิติไปเป็นสามีตัวอ้วนของหญิงอัปลักษณ์: บทที่ 31 - บทที่ 40

สายตากวาดมองไปรอบทุ่งกว้าง มีพืชผักหลากหลายชนิด รอบบ้านมีผักสวนครัวปลูกไว้จนครบ จากพื้นดินที่เป็นป่าติดแม่น้ำธรรมดา ตอนนี้เขาทั้งสองกลับทำให้มันเขียวชอุ่มไปด้วยพืชผักทางการเกษตร ชะอมแตกยอดอ่อนน่านำไปแกงใส่หน่อไม้ ดอกแคทั้งแดงทั้งขาวออกดอกเต็มต้น พวกเขาเก่งจริง ๆ จากชีวิตที่ไม่มีอะไร แต่กลับทำให้ครอบครัวอุดมสมบูรณ์ได้ขนาดนี้ ตัวเขาเองยังทำได้ไม่ดีเท่า ดีไม่ดีอาจจะแย่ลงด้วยซ้ำ ทั้งที่ไม่มีนิตยาอยู่ด้วยแล้ว “นิด!” สมานเรียกลูกสาว เธอกำลังเดินออกมาจากเล้าเป็ด และถือไข่ของมันออกมาด้วย “พ่อ!” นิตยามองพ่อแวบหนึ่งแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น น้ำตามันไหลออกมาเองโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย เธอไม่คิดว่าพ่อจะมาหาถึงที่นี่ จริงอยู่สมานแอบมาเยี่ยมเธอปีละครั้ง แต่ปีที่แล้วพ่อเธอไม่ได้มา เธอก็เลยไม่คิดว่าเขาจะมาอีกเลยชาตินี้ สมานมองลูกสาวด้วยความไม่อยากเชื่อสายตานิตยาดูมีน้ำมีนวล เธอสวยขึ้นจริงตามที่คนเขาร่ำลือ “นั่งก่อนข่อยสิไปเอาน่ำมาให่กิน” (นั่งก่อนฉันจะเอาน้ำมาให้ดื่ม) นิตยาบอกพ่อเสียงเครือ สมานก็น้ำตาคลอเช่นกัน เขารู้แล้วว่าลูกสาวร้องไ

วันก่อนอำนาจกับภรรยาเพิ่งเอาเป็ดกับไก่มาคืน และเอาผักมาให้หลายอย่าง นงคราญตะลึงในความหล่อล่ำของลูกชาย ส่วนลูกสะใภ้นั้นยิ่งมองก็ยิ่งขี้เหร่ขึ้นทุกวันเมื่อเทียบกับลูกชายของเธอ นงคราญได้ยินข่าวลือว่านิตยาสวยขึ้นมาก เธอเห็นแล้วก็เหมือนเดิมเพราะมาที่บ้านเธอก็ไม่เห็นว่าลูกสะใภ้จะแต่งหน้าแต่งตา หรือถ้าสวยก็คงสวยไม่ถาวร เพราะอย่างไรก็ต้องล้างเครื่องสำอางอยู่ดี ที่สำคัญทั้งสองไม่มีวี่แววว่าจะท้องเลย ทั้งที่อยู่ด้วยกันมาเกือบจะสองปีแล้ว สู้เธอหาเมียใหม่ให้ลูกชายไม่ดีกว่าเหรอ “เฒ่า ข่อยไปเฮียนยายอ่อนจักคราวก่อนเด้อ” (ตาแก่ ฉันไปบ้านยายอ่อนแป๊บนึงนะ) นงคราญบอกสามี หลังรับประทานอาหารเย็นเสร็จ “ค่ำปานนี่เจ้ายังสิไปอยู่ติ” (มืดขนาดนี้แกก็ยังจะไปอีกเหรอ) พักหลังมานี้นงคราญไปบ้านเพื่อนบ่อยเหลือเกิน ไม่รู้มีเรื่องอะไรคุยกันนักหนา ทำตัวเหมือนสาวแรกรุ่นอยู่ได้ “ข่อยไปคราวเดียว” (ฉันไปแป๊บเดียว) “เอ้อ ๆ ไปโลด” (เออ ๆ ไปเถอะ) ว่าแล้วนงคราญก็เดินออกจากบ้านโดยเร็ว เธอต้องรีบจัดการเดี๋ยวจะไม่ทันการณ์ หนูนาเป็นคนสวยหน่วยก้านดีห

“เจ้าสินับเงินไปหยังอีก” (แกจะนับเงินไปทำอะไรอีก) อ้วนถามภรรยาขณะที่อยู่ในห้องนอนด้วยกัน เขานั่งมองภรรยานับเงินมาสักพักแล้ว “เรื่องของข่อย เจ้าอย่ามายุ่ง ข่อยอยากได้หลานเจ้าบ่อฮู่เบาะ” (เรื่องของฉัน แกไม่ต้องมายุ่ง ฉันอยากมีหลานแกไม่รู้หรือไง) นงคราญชี้แจงสามีพร้อมนับเงินไปด้วย ทางไหนที่จะทำให้เธอมีหลาน เงินมากเท่าไรเธอก็ไม่เกี่ยง “ข่อยฮู่แต่เจ้ากะบ่อควรเฮ็ดแบบนี่ เจ้าบ่อเหลือโตนอีนิดเบาะ” (ฉันรู้ แต่แกก็ไม่ควรทำแบบนี้ แกไม่สงสารอีนิดมันเหรอ) อ้วนรู้ว่าที่ภรรยาไปบ้านเพื่อนบ่อย ๆ เธอไปเพราะอะไร และรู้ว่าเธอกำลังจะใช้เงินเพื่อให้นิตยาเลิกกับอำนาจ “เหลือโตนเฮ็ดหยังข่อยสิเอาเงินไปให่แม่มัน มีแต่แม่มันสิดีใจนั่นแหล่ว บักนาจมันบ่อได้มักอีนิด” (สงสารทำไมฉันจะเอาเงินไปให้แม่มัน มีแต่แม่มันจะดีใจน่ะสิ ไอ้นาจมันไม่ได้รักอีนิด) นงคราญยังยืนยันคำเดิม และคิดว่าความคิดของตนถูกเสมอ “จะแมนเจ้าหลับหูหลับตาเว่าคักเนาะ ถ้าสองคนมันมักกันเดะ เจ้าสิเฮ็ดจั่งได๋” (นี่แกก็หลับหูหลับตาพูดอย่างเดียวเลยนะ ถ้าสองคนมันร

หนูนาที่มาถึงบ้านนงคราญก่อน นั่งรอรับประทานอาหารพร้อมกันอยู่บนบ้าน นงคราญเห็นลูกชายทั้งสองเดินเข้ามาจึงบอกหนูนา “นั่นเดะอ้ายนาจมาแล่ว” (นั่นไงพี่นาจมาแล้ว) หนูนาใจเต้นแรงเมื่อได้เห็นหน้าอำนาจ เขารูปงามเหมือนคำที่แม่เธอบอก เหมือนจะหล่อกว่าด้วยซ้ำ ภากรเดินเลยเข้าไปในครัวเพื่อเอาปลาสดไปเก็บร่างสูงใหญ่นั่งลงข้างบิดา ปรายตามองหนูนาด้วยแววตาว่างเปล่า แล้วถามแม่ “เจ้าเอิ้นข่อยมาหยังแม่” (แม่เรียกผมมาทำไม)“มากินเข่าแลงนำกัน” (มากินข้าวเย็นด้วยกัน)“คือบ่อให่นิดมานำ” (ทำไมไม่ให้นิดมาด้วย)อำนาจติดใจเรื่องนี้จึงถามแม่“มื่อนี่หนูนามากินเข่านำ” (วันนี้หนูนามากินข้าวด้วย)“แล่ว?” (แล้ว?)อำนาจมองหน้าแม่ เขาสื่อความหมายทางสายตาออกไปว่า ‘มาแล้วยังไง’ แล้วมองเลยไปหาพ่อ ที่วางหน้านิ่งไม่พูดไม่จา“กินเข่า ๆ” (กินข้าว ๆ)นงคราญบอกทุกคน ภากรนั่งต่อจากน้องชาย หนูนานั่งตรงข้ามอำนาจเธอเอาแต่มองหน้าเขาไม่วางตา จนภากรกระแอมหนึ่งที “อื้ม!” เมื่อนั้นหนูนาจึงลงมือทานอาหาร“กะแม่อยากให้นาจฮู่จักกับน่องไว่” (ก็แม่อยากให้นาจรู้จักกับน้องไว้)“ข่อยฮู่จักแล่ว ลูกแม่ใหญ่อ่อนบ่อแมนติ หมู่เจ้า

ภากรเดินมานั่งลงข้างน้องชาย ตามด้วยสิรีนั่งห่างออกไป “มึงเครียดเบาะ” (มึงเครียดเหรอ) “อื้อ” (ครับ) “มึงมีหยังกันกับหนูนาอยู่ติ” (มึงมีอะไรกับหนูนาเหรอ) “บอ” (ไม่) “มึงคือฮู่” (ทำไมมึงรู้) “เอ๊า เจ้ากะดาย พี่นางอยู่นี่กะแฮงมาถาม” (อ้าว พี่ก็ พี่สะใภ้ก็อยู่ก็ยังมาถาม) เขาไม่อยากพูดเรื่องนี้ต่อหน้าพี่สะใภ้ ภากรยิ้มเพราะรู้คำตอบอยู่แล้วแต่ก็อยากแกล้ง เห็นน้องชายเดินวนไปวนมาจนลานหน้าบ้านมีแต่รอยเท้ามันก็รู้สึกสงสาร คงไม่รู้ว่าจะเลือกใครดีระหว่างแม่กับเมีย “บ่อมีกะดีแล่ว” (ไม่มีก็ดีแล้ว) “แหล่วผู้ได๋สิเซียข่อย” (แล้วใครจะเชื่อผม) อำนาจทำสีหน้ายุ่งยากใจ อมพระทั้งวัดมาพูดก็คงไม่มีคนเชื่อว่าเขาไม่ได้ทำอะไร หนูนาสวยออกปานนั้น ผู้ชายที่ไหนจะโง่เหมือนเขา “กูกับพี่นางมึงนิ่เดะ” (กูกับพี่สะใภ้มึงนี่ไง) “เจ้ามานอนนำข่อยติ” (พี่มานอนกับผมเหรอ) อำนาจถามออกไปส่ง ๆ โดยไม่คาดหวังกับคำตอบ ในใจยังเป็นห่วงภรรยา ป่านนี้จะเป็นห่วงเขามากแค่ไหน