เล่ห์รักน่านฟ้า의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

“อือ คุณน่านคะพอแล้วค่ะ” ร่างเล็กหอบหายใจถี่จนร่างกระเพื่อม เอ่ยท้วงเขาเสียงแผ่วเมื่อถอนริมฝีปากออกจากเขาได้สำเร็จ“ก็ใบหม่อนหวานนี่นา ขอกินอีกนิดนึงนะ”เธอยังไม่ตอบ เขาก็ประกบริมฝีปากร้อนลงมาจูบเธออีกครั้ง ทั้งอ่อนหวานทั้งเร่าร้อนคละเคล้ากัน จนร่างเนียนบิดเร่าบดเบียดกายเข้าหามัดกล้ามแน่นเครียดของเขา“อื้อ คุณน่านคะหม่อนจะไปทำกับข้าวค่ะ”“ไม่เอา ฉันยังไม่หิวข้าว ขอกินใบหม่อนก่อนนะ ฉันทนไม่ไหวแล้ว” เขาเปล่งเสียงแหบพร่า นัยน์ตาฉ่ำวาวมองใบหน้าเนียนตาไม่กะพริบ“นะ ได้มั้ย” ทั้งน้ำเสียงที่นุ่มนวลทั้งสายตาที่เว้าวอนมีหรือเธอจะปฏิเสธเขาได้ กรรวีไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาเพียงแต่พยักหน้าให้เขา เพราะตอนนี้เธอก็อยากให้เขากินเช่นกัน มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์มือหนาเลื่อนไปปลดตะขอบราเซียร์ให้หลุดอย่างง่ายดาย แล้วกอบกุมสองเต้างามอย่างมันเขี้ยว เขาจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอให้หลุดออกจากร่างโดยเร็ว ใบหน้าหล่อซุกลงสองเต้านุ่มหยุ่นแล้วใช้ปากครอบงับยอดปลายถันอย่างหลงใหลมือเล็กพลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตแล้วถอดมันออกให้เขาด้วย จากนั้นก็ช่วยเขาถอดกางเกง มือนุ่มกอบกุมท่อนเอ็นร้อนอย่างเบามือในคราแรกแล

ชื่อผู้โอนคือนางสาวกรรวี ตามด้วยดอเด็ก คิ้วสองข้างขมวดเข้าหากันมากขึ้น ทำไมชื่อคุ้นๆ คิดไปถึงคำพูดของใบหม่อนเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน‘ป้าแดงคะ หม่อนโอนเงินคืนให้ป้าแดงแล้วนะคะ’ “หรือว่าใบหม่อนกับกรรวีคือคนคนเดียวกัน” ป้าแดงพึมพำอยู่คนเดียว จากนั้นก็ค้นหาเบอร์หญิงสาวแล้วกดโทรออกเพื่อถามให้หายข้องใจ และจะได้บอกเบอร์วสุให้กับเธอได้รู้ด้วย แต่เสียงที่ตอบกลับมากลายเป็นว่าไม่สามารถติดต่อเบอร์นี้ได้ “หรือว่าใบหม่อนจะเปลี่ยนเบอร์” ป้าน้อยนั่งครุ่นคิดว่าระหว่างวสุกับเด็กใบหม่อนมีอะไรเกี่ยวข้องกัน ทั้งสองถึงได้หาทางติดต่อกัน ป้าน้อยนึกถึงเรื่องราวเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน ‘ป้าแดงรับปากกับเดือนได้มั้ยคะว่าจะไม่บอกใครเรื่องที่เดือนคบกับคุณวสุ’ ป้าแดงรู้ว่าในตอนนั้นวสุไม่ใช่คนตัวเปล่าเล่าเปลือยแต่ทั้งสองรักกันป้าแดงจึงไม่อยากเข้าไปยุ่งได้แต่ปิดปากเงียบไม่ยอมแพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครรู้ หลายเดือนต่อมาหลังจากที่วสุกลับไปโดยไม่ติดต่อทั้งป้าแดงและดวงเดือนอีกเลย จู่ๆท้องดวงเดือนก็เริ่มใหญ่ขึ้นแต่เธอก็ไม่ยอมบอกใครว่าใครเป็นพ่อของเด็กในท้อง ป้

กลับถึงคอนโดวันนี้กรรวีทำข้าวผัดจานเดียวง่ายๆ อาบน้ำเสร็จจึงนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องเพียงลำพังหยิบชีทที่รุ่นพี่ที่เคยติววิชาฟิสิกส์ รอโทรศัพท์จากคนของใจไปพลางๆ สายตามองดูชีทที่อยู่ในมือเห็นชื่อและนามสกุลของรุ่นพี่แล้วก็อดแปลกใจไม่ได้“จักรกฤช กานต์เกื้อกูล ทำไมถึงนามสกุลเดียวกัน” กรรวีพึมพำคนเดียวยังไม่ทันจะคิดต่อ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นพอดี น่านฟ้าวิดีโอคอลมาหาเธอ“ทำไร” เขาเอนกายเปลือยท่อนบนอยู่บนเตียงนอน โชว์ลอนกล้ามสวยยั่วยวนสายตาเธอ จนคนร่างเล็กแทบจะไม่กล้ามอง“อ่านหนังสือค่ะ”“ขยันจัง”“กลัวสอบตกค่ะ”“หม่อนเก่งจะตาย จะสอบตกได้ไง”“แหม ก็ไม่ได้เก่งทุกวิชานี่คะ แล้วคุณน่านทำอะไรอยู่คะ”“กินข้าวเพิ่งอิ่ม ก็เลยโทรหา อยากมีคนถูหลังให้จัง” วาจาที่พ่นออกมาราบเรียบแต่แววตานั้นโคตรออดอ้อนสุดๆ พูดแค่นั้นก็ทำให้คนตัวเล็กหน้าร้อนผ่าว เพราะทุกวันนี้เขาและเธอจะอาบน้ำด้วยกันและคอยถูหลังให้กันตลอด“เยอะแยะไปค่ะ”“ให้จริงอะ?” เขาเลิกคิ้วสูงทำหน้าทะเล้นใส่เธอ“พูดเล่นบ้างเหอะ” เธอทำหน้าบึ้ง แกล้งทำเสียงดุบ้าง แต่หัวใจกลับพองโตจนบอกไม่ถูกเมื่อได้ยินว่าเขาขออนุญาตจากเธอก่อน“ใบหม่อน”“คะ”“คิดถึงฉั

คนตัวเล็กรู้ว่าตัวเองผิด มือเล็กเอื้อมไปจับมือเขาที่วางอยู่บนตักออกแล้วก็พาร่างนุ่มของตัวเองขึ้นไปนั่งบนตักเขาท่าทางออดอ้อน มือเล็กทั้งสองประคองใบหน้าเขาอย่างเบามือแล้วโน้มแก้มเนียนหอมละมุนเข้าไปถูไถกับปลายจมูกโด่งของเขาอย่างเอาใจน่านฟ้าเองก็ไม่มีทีท่าว่าจะขัดขืนสาวน้อยตรงหน้าแม้แต่น้อยแต่กลับชอบและหัวใจเต้นแรงที่เธอทำแบบนี้ พวงแก้มทั้งสองข้างคลอเคลียอยู่กับใบหน้าเขาแล้วริมฝีปากเล็กก็ฉกจูบขยี้ปากเขาอย่างรวดเร็ว ดูดดึงริมฝีปากเขาอย่างเอาแต่ใจ มือหนาที่ทิ้งไว้ข้างกายเริ่มไล้มาประคองแผ่นหลังเธอไว้“อือ ไม่ต้องมาทำแบบนี้เลย แล้วใครสั่งใครสอนให้หัดดื่มเหล้า เด็กนิสัยไม่ดี” เขาเอียงปากออกอย่างเสียดายน้ำเสียงเริ่มอ่อนลง มือเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังที่มีเดรสผ้านิ่มปกคลุมอยู่บางเบา“อึกเดียวเองค่ะ” พูดจบก็ดูดริมฝีปากล่างของเขาอย่างอ้อยอิ่ง แล้วเลื่อนไล้ลิ้นเล็กไปเลียตามซอกคอและหลังใบหูของเขา“อื้อ อึกเดียวก็ไม่ได้ แล้วใครอนุญาตให้เขียนหน้าทาปากแล้วใส่ชุดแบบนี้ หม่อนเริ่มทำตัวไม่น่ารักแล้วนะ” ทำน้ำเสียงตำหนิ นัยน์ตาเริ่มหรี่ปรือเพราะความวาบหวาม“ก็หม่อนไม่มีชุดนี่คะ แล้วจะให้ใส่ชุดนักศึกษาเดินป

กรรวีเล่าทุกอย่างให้ทั้งสองคนฟังตามความจริง แต่ไม่ได้เล่ารายละเอียดเรื่องพ่อให้ฟัง เพราะยังไม่แน่ใจจึงไม่อยากพูดอะไรออกไป “ฉันรบกวนเธอแค่นี้แหละ ไม่ต้องบอกลูกชายฉันล่ะว่าฉันมาหา” “ค่ะคุณท่าน” “เรียกฉันว่าคุณป้าก็พอ” “ค่ะ คุณป้า” “เรียกฉันว่าพี่มนด้วย” ใบหน้าเรียบเฉยแต่ก็เต็มใจที่จะให้เด็กตรงหน้าเรียกแบบนั้น “ค่ะ พี่มน”กรรวีพนมมือไหว้แล้วเดินไปส่งทั้งสองคน ‘ไรวะ มาถามประวัติแล้วก็การตัดอ้อยเนี่ยนะ’ “คุณแม่จะไปอยากรู้ทำไมคะว่าการตัดอ้อยเขาทำกันยังไง” “ก็จะได้รู้ไงว่าหล่อนทำเป็นจริงรึเปล่า ไม่ใช่พวกดีแต่ปาก” กมลพรรณเคยผ่านจุดนั้นมาก่อน ก่อนที่เธอกับสามีจะมาเป็นเจ้าของบริษัทน้ำตาลประกายฤกษ์ต้องลำบากและอดทนมามากแค่ไหน ย่อมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับอ้อยอยู่แล้ว “อ๋อ อย่างนี้นี่เอง แล้วคุณแม่ว่าเด็กคนนี้เหมาะที่จะเป็นลูกสะใภ้คุณแม่มั้ยคะ” “มนคิดว่าไงล่ะ พี่สะใภ้เรานะ” “คุณแม่ชอบคนเก่ง มนรู้” “ก็ทำให้พี่เราไม่ยอมกลับบ้านได้เป็นเดือนๆอะ เก่งมั้ยล่