All Chapters of ทิ้งรักไปอย่างไร้ค่า: Chapter 21 - Chapter 30

วันนั้นเมื่อโดนไล่ ฉันก็เจอเรื่องแย่อีกเรื่อง คือแม่ติดเชื้อในกระแสเลือดและจากฉันไปไม่ทันได้ร่ำลา พวกเราสองพี่อน้องกอดคอกันร่ำไห้ กอดร่างแม่ที่กำลังจะถูกเคลื่อนย้าย วันนั้นเรามีกันแค่สามคน และอีกคนในท้องที่ต้องสูญเสียยายไป ฉันทิ้งเรื่องเศร้าใจจากคนที่รัก ดูแลงานศพแม่จนซูบผอม ยังดีที่ลูกในท้องรอดมาได้ เพราะตอนไปฝากครรภ์ หมอตำหนิฉันเรื่องไม่ดูแลเรื่องการกินใครจะไปนึกอะไรได้ ตอนนั้นฉันต้องเสียแม่ไปตลอดกาล และยังต้องทนมองพ่อที่พาเมียใหม่มางานศพแม่ ดังนั้นเมื่อทุกอย่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฉันก็ไม่สนใจพ่ออีกต่อไป บอกน้องสาวจะไปทำงานต่างจังหวัดต่อจากนี้ฉันต้องคิดถึงลูกในท้องและฉันเดินทางลงใต้มาทำงานด้วยความเศร้า กินไม่เคยอิ่มเพราะกินไม่ลง แต่ฉันยังมีชีวิตอยู่ได้เพราะมีลูกน้อยจะให้ฉันคุยกับใครอีก เมื่อเกิดเรื่องไม่คาดฝัน ฉันก็เปลี่ยนเบอร์ ไม่อยากติดต่อใคร ฉันก็ต้องยอมรับชะตากรรมที่แสนเดียวดายนั้นดีที่ฉันใจกล้าบอกเรื่องนี้กับรุ่นพี่ เขาเองดูตกใจ แต่ก็ดูแลฉันเมื่อฉันท้องเริ่มโตขึ้น ฉันผ่านเรื่องราวยากลำบากมามากมาย ทั้งร่างกายและจิตใจ ต่อไปฉันจะไม่ให้ใครมา

เที่ยงตรงเพื่อนๆ มารับฉัน ผู้จัดการคนใหม่เห็นจักรก็เดินเข้ามาหา มองฉันอย่างแปลกใจ“เพื่อนเรียนห้องเดียวกันครับ” จักรแนะนำ ปานวาดไม่สนใจ จับมือฉันไปที่รถ ฉันเดินตาม“แกเป็นไร”“ไม่ชอบคนที่นายโบ้ทโดนจับคู่เลย ทำไมญาติๆ ฉันอยากได้คนบ้านนี้นัก สวยก็ไม่เท่าไหร่ หรือเป็นทายาทอภิมหาเศรษฐี”“อย่าคิดมาก เขาก็น่ารัก”“มองแกแปลกๆ หรือรู้เอ่อ เรื่องแกกับแฟนเก่าโบ้ท”ฉันไม่พูดอะไร เพื่อนเงียบ จักรเดินมาที่รถ ปานวาดรีบถาม“พูดอะไรกันนัก”“เขาแค่แปลกใจที่นายโบ้ทไม่ทักทายเต่า”“จุ้นไม่เข้าเรื่อง” ปานวาดว่า“จักรตอบว่าอย่างไรหรือ” ฉันอยากรู้ขึ้นมาบ้าง“ฉันบอกว่าพวกแกกัดกันตามประสาเพื่อน เขาก็เงียบนะ ไม่พูดไรต่อ”ฉันหันไปมองผู้จัดการที่ยังมองรถพวกเรา ปานวาดสะกิดแก้มฉัน ไม่ต้องมอง เห็นแล้วหลอนคิดว่ายายเก๋”ฉันบีบมือตนเอง ถามว่าเพื่อนอยากกินอะไร ทั้งสองตอบพร้อมกันก็อาหารทะเล ฉันยิ้ม &ldquo

“ถ้าไม่แต่งงาน หนูว่าพ่อคงไม่ให้ไปหรอกคะ”กระต่ายพูดออกมา ฉันมีงง น้องอีกคน คิดอะไรอยู่ พ่อหรือจะสนใจฉัน“ใช่ต้องแต่งงาน เอาสินสอดมาด้วย ถึงจะพาลูกสาวและหลานผมไปได้”พ่อเดินเข้ามาพร้อมเมียใหม่ แม่โบ้ทหันมอง “ค่ะเรื่องนั้นมันแน่อยู่แล้ว เป็นอันว่าตกลงจะแต่งงานนะคะ และฉันจะจ่ายสินสอดเป็นเงินสดให้คุณ”“หนูเก็บให้พ่อค่ะ” น้องสาวโพล่งขึ้น หันไปเหมือนบังคับให้พ่อตกลง ฉันมองกระต่าย ฝ่ายนั้นลุกขึ้นมานั่งใกล้ฉัน“เพื่อโปรดรักจะได้มีพ่อ มีญาติที่ดี พี่ก็รู้ถ้าไม่มีฉันหรือพี่ หลานจะอยู่อย่างไร”ฉันใจแป้ว ไม่เคยคิดไกลขนาดนี้ ปานวาดเข้ามาอีกคน“อย่าทิ้งความหวังดีเพื่อนเลยนะเต่า หลานจะได้ไปใช้ชีวิตดีๆ”ฉันน้ำตาไหล“แต่ฉันไม่อยากแต่งงาน เอาเป็นว่า ให้ลูกไปก็แล้วกัน”ฉันที่สับสนมองหน้าลูกด้วยความรัก ตัดใจเดินออกไปจากบ้านอย่างเสียมารยาท ปานวาดรีบตามมา“แกโกรธฉันหรือ อย่าทำอย่างนั้นเลย”“รอให้แกเจอโบ้ท เจอมันเวลาพูดกั

“และอย่าคิดว่าตนเองไม่ชั่ว อย่าสักแต่ว่าคนอื่น” ฉันยังพูดต่อ คราวนี้มันแก้มัดฉัน เอามือถือเครื่องหนึ่งมากดที่ใบหน้า ฉันเบือนหน้าหนี “อะไรของมึง” แต่ใครๆ คงลืมความชั่วไปแล้ว ถึงมาด่าแต่กู ถ้าลืมก็ดูซะ มันไม่ได้ตายไปกับเก๋หรอกนะ”ฉันงง แต่ไม่ยอมเปิดดู มันเดินมาใกล้ เปิดข้อความบางอย่าง แปะมือถือที่หน้าฉัน ฉันปัดทิ้ง ก่อนจะหยิบขึ้นมาดูเพราะความอยากรู้ภาพถ่ายคุ้นๆ ฉันซูมดู เป็นฉันที่นอนบนเตียงกับมัน ในหอคืนนั้น และข้อความยาวๆ*เขารักฉัน เธอเข้าใจเราหน่อย อย่าขัดขวางเลยนะ เขาไม่กล้าบอกเธอ ฉันเลยจำต้องทำเพื่อให้เราทั้งสามไม่ต้องเจ็บปวด เธอต้องขอบใจฉันนะที่บอก เพราะแต่งงานไปเธออาจจะไม่มีความสุข และหย่าตั้งแต่เดือนแรก*เป็นไลน์ของโบ้ทที่ส่งเข้ามือถือเครื่องนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นของแฟนเก่ามัน ฉันมือสั่น“ไม่ได้ทำนะ”“อย่ามาสะตอได้ไหม คนตายไปแล้ว เก๋ตายไปแล้ว มึงช่วยมีสำนึกหน่อย”มันหน้าแดงก่ำ ฉันน้ำตาไหลพรากทำไมต้องมาใส่ร้ายกัน ว่าแต่ใครทำเรื่องนี้ ฉันเอามือถือมาดูอ

“แค่นี้เถอะ เปลี่ยนเรื่องพูด”จักรเงียบและเอ่ยถึงปานวาด เรื่องตามหานินจาเป็นบ้าเป็นหลัง ผมเหยียบคันเร่ง พูดไม่ออกว่าอย่าเอ่ยถึงชื่อนี้เพื่อนมาหาทั้งที ให้โวยวาย ห้ามนั่นนี่ มันก็เกินไปดีที่ผมยังมีสติ ดังนั้นเมื่อถึงที่พัก เพื่อนก็ยังคุยได้เรื่อยๆ และเริ่มชื่นชอบแหล่งกบดานของผมคืนนั้นเราก๋งเหล้าที่ผมหมักไว้ด้วยตนเอง มีลูกน้องในไซน์งานมาดื่มด้วย ผมดื่มเพราะอยากลืมเรื่องที่รบกวนจิตใจ แต่หารู้ไม่ ในคืนนั้น น้ำเมากลับทำเรื่องให้ผมจนได้…ตะวันแยงตา ผมตื่นขึ้นรีบคลานไปปิดม่าน แต่ต้องสะดุ้งถอยหลังแทบตกเตียง เหตุเพราะเมื่อหันมาในห้องมีสายตาจักรจ้องอยู่ ผมนั่งตัวตรงเสยผม“จ้องไรวะ”“รอมึงตื่น จ้องจนตาเจ็บ จะเลิกจ้องเมื่อมึงตอบคำถามมาตามตรง”“เล่นปัญหาอะไรแต่เช้า รอก่อนไปเยี่ยวก่อน”“ไม่ต้องเลย ตอบมาก่อนว่าเจอเต่าที่ไหน ดีๆ นะมึง”มือที่ลูบหน้าอกเปลือยหยุดทันที ผมมองหน้ามัน “อะไรของมึง ใครว่ากูเจอใคร”“มึงนั่นแหละพูดเมื่อคืน กูอัดค