جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ฉันเข้าไปจ่ายค่าซ่อมมอเตอร์ไซน์คันเก่าแก่ที่น้องสาวส่งขึ้นรถทัวร์มาให้เพื่อใช้ขับไปมหาวิทยาลัย ที่นั่นมีกมล หนุ่มหล่อตี๋รออยู่ เพราะที่นี่เป็นอู่ของบ้านเขา ฉันเลือกที่นี่เพราะถ้าเงินไม่พอก็ผ่อนส่งได้ เนื่องจากฉันทำงานตอนเย็นเป็นครูสอนหนังสือหลานชายรุ่นพี่ หลังจากจ่ายเงินเด็กในร้านบอกจะไปส่งรถให้เอง ฉันจึงขึ้นรถคันหรูไปกับรุ่นพี่เพื่อสอนหนังสือเด็กชายกรณรงณ์ที่บ้านอยู่ไม่ไกลอู่“หิวไหมครับน้องเต่า”รุ่นพี่ใจดีกับฉันตลอด ฉันยิ้ม ไม่ทันถามจบเขาก็ยื่นขนมมาให้ “ขอบคุณค่ะ” ฉันรับมาและกินอย่างไม่อาย เนื่องจากฉันสนิทกับพี่กมลมาก เขาเป็นคนดีที่สองรองจากเพื่อนๆ ในกลุ่ม ตั้งแต่เข้ามาเรียนที่กรุงเทพ เด็กบ้านนอกอย่างฉันก็ได้กัลยาณมิตรที่ดีฉันมองหน้ารุ่นพี่“งานเป็นไงคะ เหนื่อยหรือเปล่า”รุ่นพี่ร่ำรวยมาแต่กำเนิดไม่ต่างเพื่อนๆ ฉัน เขามาสานต่อธุรกิจของครอบครัว ฉันรู้คร่าวๆ แค่เขามีโรงแรม มีร้านอาหาร อู๋ซ่อมรถ อะไรอีกฉันไม่อยากจำนัก“เหนื่อยสิครับ ถ้าน้องเต่าเรียนจบมาช่วยพี่ทำงานนะ พี่จะรอ”ฉันอ้าปากค้าง ก่อนจะงับขนมปังเข้าปาก ยิ้มแหยๆ ไม่พูดอะไร เพราะไม่รู้จะพูดอะไร และเราก็ถึงบ้านนักเรียนฉันเสียก่อ

มือถือฉันดังขึ้นตอนเที่ยงคืนกว่า ฉันขยี้ตามองเบอร์และกดรับ“มึงมารับกูหน่อย มาเร็ว ขับรถไม่ไหว”โบ้ทคือคนปลายสาย ฉันล้มตัวลงนอน ไปได้ก็กลับเองได้ จักรกับตรีก็ไปด้วย แต่กดวางสายเสียงก็เข้ามาอีก“จะมาไหมหือ บอกมาคำเดียว”ฉันหายง่วงนอนเป็นปลิดทิ้ง แบบนี้กำลังโมโหแน่ๆ แต่มันมีสิทธิ์อะไรมาโมโหฉันแต่ฉันก็เดินไปใส่เสื้อแขนยาวและกางเกงผ้าฝ้ายทับชุดนอน“ส่งปลายทางมา”ฉันส่งข้อความไปบอกมัน ผู้มารบกวนการนอน ไม่นานได้จีพี่เอสมา ฉันโบกแท็กซี่เพราะรู้งานดี ไปรับมันต้องไปขับรถมันกลับมาด้วย ฉันมองถนนที่มีสายฝนโปรยปราย แปลกใจเหลือเกิน บรรยากาศน่านอนขนาดนี้ทำไมเพื่อนๆ ฉันจึงไม่นอนอยู่บ้าน อยู่คอนโดของพวกมัน“นั่นไงครับน้อง อ่างที่ว่า”ฉันจ่ายเงินเมื่อคนขับบอก ลงจากรถ เอาฮู้ดจากเสื้อปิดหัว มองหาโบ้ท และสะดุดกับรถสปอร์ตคันหรูของมันซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลอ่างที่ว่า ฉันเดินไปใกล้ๆ เคาะกระจกหน้ารถ“โบ้ท โบ้ท”ประตูเปิดออก ฉันชะโงกหน้าเข้าไปดู และผละห่างเมื่อเห็นหน้าโบ้ทมีรอยฟกช้ำ“เฮ้ย ไปโดนอะไรมา”“กลัวเลือดเมื่อไหร่ห๊า ขึ้นมา มาขับรถ เราเจ็บมือมาก”โบ้ทว่าเดินลงจากรถด้วยสภาพที่โงนเงน ฉันเข้าไปโอบมันแม้จะยากเย็

รุ่นพี่และลูกศิษย์หันมองหน้าฉัน เมื่อมีคนหน้าหล่อขับรถหรู แต่ผมค่อนข้างยุ่งมารอรับฉัน ฉันโบกมือลาสองหนุ่มสองวัย รีบไปที่รถและพูดเบาๆ “มาทำอะไร โทรจิกอยู่ได้ บีบแตรหน้าบ้านเขาหน้าเกลียด”“แกไม่กลับห้อง เป็นห่วง นอนคนเดียวก็กลัวผี”ฉันรีบขึ้นรถ ตีแขนมันเพราะโบ้ทพูดเสียงดัง มันแอบมองเจ้าของบ้าน ฉันผลักไหล่มันแรงๆ “มองอะไรเขา ไปสิ”“นักเรียนแก มองแรง ทำอย่างกับแกเป็นแฟนไม่ใช่ครู ว่าแต่แกมานอนบ้านเขาทำไมหึ”ฉันหยิบกระจกบานเล็กมาดูใบหน้าตน ไม่อยากตอบคำถามโบ้ท มันแย่งกระจกไปวางหน้ารถ“แค่เรื่องเล็กน้อย อย่างอนได้ไหม ขอโทษ เอาเป็นว่าจะไปเลี้ยงหมูกระทะ”ฉันมองหน้ามัน “ไม่โกรธแล้วก็ได้ แต่จำไว้ อย่าให้มันมากไป เราเป็นเพื่อนที่ห่วงใย จะมาใส่อารมณ์เพราะทะเลาะกับเมียไม่ได้”“แค่คู่หมั้นน่า พูดเว่อร์”“ไม่นานก็เมียแหละ”ฉันเสียงดัง มันจึงเงียบ ก่อนจะบอกว่ายังไม่ได้กินยาและรู้สึกเจ็บแผล ฉันห่วงใยมันอย่างห้ามความรู้สึกไม่ได้ แต่เมื่อรับสายปานวาดและรู้ว่าเมื่อคืนคนเจ็บดื่มไปเยอะก็เริ่มเทศนามัน จนมันเปิดเพลงกลบเสียงฉันกลายเป็นฉันต้องหัวเราะ เพราะมันทำหน้าเป็นแมวเศร้ามันก็แบบนี้ หน้าโหด แต่กับฉันค

อากาศเริ่มหนาว มือใหญ่ๆ จับที่ผม ฉันแหงนมอง และสบตาโบ้ท เผลอยิ้มเพราะนึกถึงความหลัง มันโบ้ยหน้าให้เข้านอน ฉันส่ายหน้า “ไม่ง่วง”“แต่เราง่วง เริ่มล้าที่แขน”“มาสินวดให้”ฉันเสนอ ดูมันสนใจแต่มือถือมันดังขึ้น ฉันเลยหมดอารมณ์เรื่องที่เสนอไป พอๆ กับมันที่ไม่สนใจอีกสองหนุ่มมาใกล้ ปานวาดเองพยักหน้า ทุกคนเหมือนคิดถึงที่นอน ฉันจำใจเดินตามทั้งสี่คนไปก่อนจะแยกย้ายกับสามหนุ่ม“ฝันดีนะเต่ากระต่าย”“กูชื่อปานโว้ย”ปานวาดทำตาเหลือก ฉันเดินเซ็งๆเข้าห้องสำหรับนอน และฉันเอ่ยปากอย่างออกมา“ฝันดีนะแก”ปานวาดชี้ที่อกตนเอง ฉันยิ้ม เพื่อนคนสวยพยักหน้า และคืนแรกของการออกค่าย ก่อนจากลาก็เกิดขึ้น แน่นอนแม้มีเรื่องให้คิด แต่ฉันหลับเป็นตาย ทั้งที่เพิ่งพูดว่าไม่ง่วงหลังคาใกล้จะเสร็จ ฉันเดินไปพักเหนื่อย และมองเข่าที่เป็นแผลเพราะล้มลงตอนขนอิฐ ปานวาดเป่าให้เหมือนฉันเป็นเด็ก ฉันบอกมันไม่ต้อง เพื่อนๆ บอกให้ฉันพัก ฉันรู้สึกว่าต้องไปล้างแผล ฉันเดินไปยังห้องปฐมพยาบาล ขณะนั้นตรีเดินมาใกล้“จะพิการเปล่ามึง”“ปากเสีย คงมียา ไม่เป็นแผลเป็น”“ไม่มีแผลมึงก็ขายไม่ออกง่ายๆ หรอก ไปกูจะทำให้ กูเองโดนตะปูตำเท้าเหมือนกัน”ฉันกะจะด

นาง• สภาจับในกระเพาะอาหารและลงจากกราเซียอาจฟังลูกสาวคนเล็กพูดและถามอย่างสงสัย “เป็นไรของแกตแพ้เกลียดกันมากเลยทีเดียวที่ต้องใช้ตบกันด้วยเรื่องนี้”“จ้าแม่ ยายเก๋นี่มันบ้าชอบจนแพร่หลายมานานก่อนที่จะมีฟัดกับหนูบ่อยๆมาอยู่แค่ปีเดียวเอง แต่ชอบเริ่มต้นเรื่องที่โด่งดังย้ายกลับไปอยู่กับพี่ชายมาเจอกันอีกก็เมื่อกี้ แม่ว่าโลกมันกลมไหมล่ะจากพะเยามันมาพังงาติดตามต่อไปแม่เลยเขาไม่มีลูกข่าวว่าเชื่ออีกครั้งขี้หน้ามันจริงๆ มาอวดด้วยอีกครั้งแต่งงานแฟนมันรวย หล่อ”“เขาล่ะสิเพราะแกไม่มีคนมาสนใจ”“แม่แล้วล่ะก็พูดแล้วไปนั่งเลยคุณจะไปหาพี่เองและไปหาหมอกัน”กระต่ายเดินขึ้นบันได และคิดถึงใบหน้าของเพื่อนส่วนใหญ่ก็โมโหไม่ได้มาเลยที่มาเจอเลยมันไม่สนับสนุนรุ่นพี่สัญญาณเตือนแล้วพบว่ามันกล้าอวดในไลน์กลุ่มเก่ามองว่าไม่ใช่คนนี้น่าน่ามันจะเป็นหล่อจริงด้วยเธอเป็นสิ่งที่แม่ว่าจริงๆกระต่ายถึงห้องพักพี่เธออยากให้พี่เซอร์ไพรร์สจึงลองไขกุญแจดูเผื่อว่าคนขี้ลืมไม่ได้ล็อกสองชั้นและดีใจเมื่อเป็นจริง กระต่ายย่อเข้าห้องพี่สาวช้าๆแต่แล้วความรู้สึกตกใจเมื่อพิจารณาจากหน้าต่างมองว่าเห็นว่าผู้หญิงไม่ได้นอนคนเดียวที่พิสูจน์ว่าจะเปิด