ลูก

“แค่นี้เถอะ เปลี่ยนเรื่องพูด”

จักรเงียบและเอ่ยถึงปานวาด เรื่องตามหานินจาเป็นบ้าเป็นหลัง ผมเหยียบคันเร่ง พูดไม่ออกว่าอย่าเอ่ยถึงชื่อนี้

เพื่อนมาหาทั้งที ให้โวยวาย ห้ามนั่นนี่ มันก็เกินไป

ดีที่ผมยังมีสติ ดังนั้นเมื่อถึงที่พัก เพื่อนก็ยังคุยได้เรื่อยๆ และเริ่มชื่นชอบแหล่งกบดานของผม

คืนนั้นเราก๋งเหล้าที่ผมหมักไว้ด้วยตนเอง มีลูกน้องในไซน์งานมาดื่มด้วย ผมดื่มเพราะอยากลืมเรื่องที่รบกวนจิตใจ แต่หารู้ไม่ ในคืนนั้น น้ำเมากลับทำเรื่องให้ผมจนได้…

ตะวันแยงตา ผมตื่นขึ้นรีบคลานไปปิดม่าน แต่ต้องสะดุ้งถอยหลังแทบตกเตียง เหตุเพราะเมื่อหันมาในห้องมีสายตาจักรจ้องอยู่ ผมนั่งตัวตรงเสยผม

“จ้องไรวะ”

“รอมึงตื่น จ้องจนตาเจ็บ จะเลิกจ้องเมื่อมึงตอบคำถามมาตามตรง”

“เล่นปัญหาอะไรแต่เช้า รอก่อนไปเยี่ยวก่อน”

“ไม่ต้องเลย ตอบมาก่อนว่าเจอเต่าที่ไหน ดีๆ นะมึง”

มือที่ลูบหน้าอกเปลือยหยุดทันที ผมมองหน้ามัน “อะไรของมึง ใครว่ากูเจอใคร”

“มึงนั่นแหละพูดเมื่อคืน กูอัดคลิปไว้ด้วยพูดไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก แต่จับใจความได้ ว่าเจอยายเต่าแล้ว”

ผมอึ้ง “กูเมา จะเอาอะไรกับคนเมา”

“ที่บอกว่าเกลียดมันจนไม่อยากเห็นหน้า พูดเพราะเมาด้วยหรือเปล่าว่ะ ถ้าพูดจริง กูเชื่อว่ามึงเจอมันแล้วและปิดพวกกู”

“จะขึ้นเสียงทำไม มันทำงานที่ระนอง บริษัทรุ่นพี่มัน กูเพิ่งรู้ รู้แล้วก็อย่ามาจ้องหน้าแบบนั้น และลืมว่ากูพูดอะไรไปบ้างเมื่อคืน”

ผมเริ่มรู้สึกอยากไล่เพื่อนให้กลับ แม่งเอ้ย พูดไรไปบ้างวะ

และผมแอบมองจักรที่กดหาเพื่อนในกลุ่มไลน์ แม่งดีใจเหลือเกิน ทำยังเป็นแฟนยายเต่า

ผมอารมณ์เสีย อยู่ในห้องน้ำนานสองนาน ออกมาอีกทีจักรก็หายไป ทิ้งคำพูดไว้กับคนงานว่าจะไปหาเพื่อน

ผมเปิดอ่านในไลน์กลุ่ม ก็ได้รู้มันมีนัดกับปานวาดที่ระนอง

ทิ้งกูเลยนะ ไม่ถามกูสักคำไปด้วยหรือเปล่า

ผมเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าต้องการตามจักรไปแต่แล้วก็เปลี่ยนใจ เดินหงุดหงิดไปดื่มกาแฟ

ให้มันได้อย่างนี้สิ ผมไม่อยากอยู่นอกกลุ่มหรอกนะ แต่ให้รวมตัวกันเหมือนเดิมมันยากแล้ว ไม่มีทางที่จะเหมือนเดิมม

นินจาก็เหมือนกัน อยากรู้นัก มันจะบอกเพื่อนๆ ว่าอย่างไรเรื่องลูก ลูกของผมสินะ ผมเจ็บแปลบที่อกอีกครั้ง ก่อนจะจับและทุบให้เจ็บกว่าเดิม

ผมไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร จะบอกมันว่าขอโทษ เฉพาะเรื่องลูก เพื่อให้ได้เป็นพ่อ มันคงไม่ง่ายขนาดนั้นมั้ง

เพราะคำว่าเฉพาะเรื่องลูก มันคงยากที่ใครจะรับฟัง แต่คนอย่างนินจา ไม่สมควรได้รับการอภัยเรื่องที่มันทำ ผมเปิดไลน์มือถือของเก๋อ่าน และนั่งซึมหลายนาที

เต่า ไม่อยากเชื่อ แกจะมีนิสัยแบบนี้

กี่ครั้งแล้วนะ ที่ผมพูดแบบนี้กับตนเอง คล้ายคนบ้าเลยวะ

และในคืนนนั้นผมกลับมาบ้าน เดินไปหาแม่ ผมเดินหาแม่จนทั่วและได้เจอแม่กำลังนั่งหัวเราะกับป้าแม่บ้าน

“อ้าว เพื่อนกลับแล้วละสิมาหาแม่ได้” แม่หันมา สายตายังมองไอแพดที่ผมซื้อให้ ผมชะเง้อมองบ้าง

“มองอะไรหนักหนาแม่”

“แม่มองหนูต่ายคนสวยที่ขายของออนไลน์จนมีเงิน แม่ติดตามมานานเพราะชอบเด็กเก่งๆ แต่ตอนนี้ต้องติดตามทุกวันเพราะหนูต่ายมีหลานตัวน้อยมาช่วยขายของ”

“แม่บ้าดาราตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”

ดาราในแอฟพวกนี้ก็เก่งจริงๆ ผมยังยอมรับเลย แต่เอาเฉพาะคนที่ทำเรื่องไม่อุจาดตานะ และเมื่อผมเห็นคนที่แม่ติดตามไม่ห่างก็ดึงไอแพดแม่มามองอย่างตกใจ

“อะไรของลูก” แม่ดึงคืน มองผมอย่างสงสัย ผมเดินไปยืนใกล้

“มองเด็กตัวเล็กนั่นต่างหากครับ”

“อยากมีลูกหรือไง ถ้าอยากมีก็อย่าเล่นตัว เอาน่ารักๆ แบบนี้นะโบ้ท”

ผมไม่คิดว่าโซเซียลจะทำให้ผมเห็นหน้าเด็กที่อาจเป็นลูกผมจริงๆ ผมเดินไปหาป้าใจ ขอดูบ้างเพราะแม่หวง แม้มือถือป้าใจจะเล็กแต่ผมก็มองเห็นเด็กน้อยที่เพิ่งจะนั่งได้ ซึ่งกล้องจะซูมไปบ้างครั้ง

ผมลืมตัวกดไปยังเบอร์มือถือที่ได้มา ก่อนจะตัดสาย เรื่องอะไรไปยุ่งกับเธอ ตราบใดที่ยังไม่รู้แน่นอนเรื่องนี้ ผมจะไม่ยุ่ง

แล้วถ้าแน่นอนล่ะ ผมจะทำอย่างไรต่อ ผมเริ่มมืดแปดด้านเมื่อคิดแบบนั้น

ภูเก็ต

         ฉันกำลังนั่งคิดถึงลูก ได้ยินเสียงรถจอดหน้าบ้านก็ดีใจวิ่งออกมา แต่ต้องใจมากเมื่อเห็นว่าหน้าบ้านมีเพื่อนสองคนยืนอยู่ และจ้องฉันราวกับเจอผี

ดูเหมือนต่างคนก็ตกใจ

“นังเต่าจะไม่เปิดประตูให้พวกเราหรือไง เปิดเร็ว ฉันจะเข้าไปบีบคอแก”

ฉันเดินช้าๆ ไปที่รั้วบ้าน น้ำตาไหลออกมาเมื่อโดนเพื่อนรักโถมตัวเข้าใส่ ก่อนจะได้ยินเสียงบ่นสักร้อยประโยคไม่ซ้ำกัน กระทั่งจักรเข้ามาห้าม

“เข้าบ้านก่อนมึง หนวกหูคนแถวนี้”

ฉันพาเพื่อนเข้าบ้าน “พวกแกมาได้ยังไง”

“ไอ้โบ้ท ไอ้หมา มันเมาก็บอกว่าแกอยู่นี่ ฉันยังไม่เจอมันเลย จะเอาเท้ายัดปาก”

“พูดเป็นเล่นน่าปานวาด” จักรมองหน้าฉัน มองรอบบ้าน ฉันถามจักร

“มองทำไม”

“จักรแอบคิดว่าเต่าหนีมาคลอดลูก แอบซุกสามีค่ะ”

มันพูดหวานจนฉันขนลุกขนพองแต่ก็จี้ใจดำจนต้องก้มหน้า

“ก็อาจใช่”