All Chapters of ทิ้งรักไปอย่างไร้ค่า: Chapter 11 - Chapter 20

         ผมมองจักรที่นัดเจอกัน ฝ่ายนั้นกำลังขอคุยมือถือ ก่อนจะหันมามองผม “ทำไมทรงโจรอย่างนี้มึง ใบหน้าหล่อๆ มึงหายไปไหนวะ”ผมลูบเคราที่คาง “แค่คางน่ามึง ก่อนกูมาโกนที่แก้มก็นับว่าได้แล้ว”จักรรินเหล้าให้ ผมขอบใจ หันมองในผับเพื่อน “หนวกหูฉิบหาย สงสัยกูไปอยู่บ้านนอกนานไป”“นานไปจริงๆ แม่งกว่าจะติดต่อได้โคตรยาก ถามจริงมึงไปทำไร เมื่อไหร่จะออกมาจากเขานั่น”“กูสร้างรีสอร์ต มึงไปแล้วจะลืมแสงสี ใกล้เสร็จแล้ว”จักรยิ้ม “กูไปแน่ เรานัดกันแล้ว ปานวาด ตรีกลับมาไปกัน แต่ติดต่อเต่ามันไม่ได้เลยวะ มึงติดต่อได้หรือเปล่า เกือบปีแล้ว เนี่ยบางครั้งกูแอบคิดว่ามันตายหนีพวกเราไป”ผมเงียบ แปลกใจที่เพื่อนคนอื่นก็ติดต่อเต่าไม่ได้ ผมคิดว่าผมคนเดียวเสียอีกที่กดเบอร์มันไม่ติดแต่วันนั้นก็แค่กดผิดเบอร์ไป ผมไม่ได้ตั้งใจกดหามัน ผมเกลียดมัน อยากลืมว่าเคยคบคนอย่างมัน คืนนั้นก็ไม่สนใจ“ว่าไง”“ไม่ได้ ขาดไปสักคนไม่เป็นไรหรอกน่า

น้องสาวนั่งอ่านข่าวบางอย่างก่อนจะหันมาสนใจฉันเมื่อฉันเดินเข้าห้องมา “กินข้าวกัน พี่ซื้อมาแล้ว ว่าแต่แม่ตื่นหรือยัง”“อือ และหลับไปอีก” น้องสาวตาแดงๆ ฉันเดินไปนั่งใกล้ “เป็นอะไรหรือเปล่า แม่อาการไม่ดีเหรอ”“ไม่หรอก ต่ายแค่เพลียๆ ขอไปล้างหน้านะ จะมากินข้าว”น้องสาวหายไปเข้าห้องน้ำ ฉันเดินไปหาแม่ มองสายน้ำเกลือ พลันคิดถึง เป็นห่วงอีกสองคน ฉันกดหาโบ้ทแต่รีบกดสายทิ้ง เปลี่ยนใจโทรหาปานวาดว่าแต่เพื่อนเดินทางแล้วไม่ใช่หรือ ฉันรอฟังเสียงเพื่อนเมื่อตัดสินใจสืบข่าว“ยายเต่า แก แก เป็นไรไหม อย่ารู้สึกผิดไปเลยนะ แฟนไอ้โบ้ทคงทำบุญมาแค่นี้ ฉันพูดไรไม่ออกเหมือนกัน แกติดต่อไปพูดกับมันยัง มันไม่ยอมรับสายใครเลย ถ้าติดต่อได้ บอกนะรับสายฉันด้วย”สายฟ้าฟาดกลางวันใส่หัวฉัน ฉันเวียนหัว เซไปนั่งพิงโซฟาไม่จริง!ฉันไม่ได้ทำร้ายใครใช่ไหม ฉันน้ำตาไหลพราก และคราวนี้เสียงเล็ดรอดออกมาจากปาก “ฮือๆ” ฉันวิ่งเข้าห้องน้ำ สวนทางกับน้องสาว      &nb

เหมือนมือไปโดนอะไรบางอย่างจนมีบาดแผล ผมสะดุ้งตื่นในสภาพนอนคว่ำและมองที่มือตนเอง มีเลือดหยดมาจากมือ ผมมองตนเองที่ปัดโคมไฟจนแตก ระหว่างหลับ และจับมาขยำ ผมลุกขึ้นนั่ง เอามือที่ไม่โดนบาดไปจับแผลบ้าเอ้ย ฝันเรื่องนี้ทีไรต้องมีบาดแผล ผมเดินไปหาเครื่องมือทำแผล และแปลกใจที่มันยังมีอยู่ครบและยังไม่หมดอายุ ผมอดคิดถึงยามผมทำแผลให้คนในฝันไม่ได้แต่เป็นคนที่ทำชีวิตผมพัง ผมไม่ควรคิดถึง ผมรีบทำแผลก่อนจะเดินไปล้างหน้าและมองตนเองหน้ากระจกหน้าผมดูตอบไป ก็แน่ล่ะสิ ผมดื่มเหล้าเป็นอาหาร จนบางครั้งตนเองอาจเป็นตับแข็ง ตายในไม่ช้านี้ขณะที่กำลังจะไปชงกาแฟ ผมได้ยินเสียงกดกริ่ง ผมตกใจ เพราะมันเหมือนเสียงหลอนในใจของผม แต่ผมลากขาไปเปิดประตู“เซอร์ไพร์ส”ผมผลักหัวสีทองของปานวาด เดินเข้าห้อง “รู้แล้วว่าแกจะมา มาถึงเมื่อไหร่”“เมื่อวาน นอนหนึ่งวัน รู้ว่านายอยู่นี่เลยมา ตื่นเช้านิ ไปเร็ว หาไรกินกัน”ผมชะงักมือที่กำลังจะชงกาแฟ หันไปมองเพื่อนที่สวยเซ็กซี่ในชุดเสื้อตัวเล็ก ยีนส์ขายาว“รอแปบ อาบน้ำก่อน”

ฉันตกใจมากเมื่อเห็นน้องสาวกำลังคุยกับหัวหน้าฝ่ายการตลาดคนใหม่ ฉันโทรไปหาน้อง ไม่อยากเดินไปใกล้“ต่ายแกมาบริษัทพี่เหรอ มาได้ยังไง” น้องเดินห่างจากพระพายมาที่ห้องทำงาน ฉันดึงแขนน้องไปคุยที่สวนของบริษัท“ต้อนรับกันแปลกจริงพี่เรา”“พี่แค่ตกใจ นี่รู้จักคุณพระพายนั่นเหรอ พี่เห็นเราคุยกับเขา”“เพื่อนเก่า”“เพื่อน?”น้องสาวเหมือนไม่อยากพูด มองรอบๆ บริษัทและบอกอยากดื่มกาแฟ ฉันจึงพาน้องออกไปข้างนอกด้วยกัน เพราะไม่อยากให้น้องเจอเพื่อนร่วมงานฉันกลัวน้องจะรู้เรื่องลูกนั่นเอง“แถวนี้สวยนะ อากาศดี”ฉันมองน้อง “มีลูกทีมที่นี่เหรอ”ฉันเดาว่าเป็นอย่างนั้นเพราะน้องสาวเริ่มมีตัวแทนขายของออนไลน์เกือบทุกจังหวัด“อือ”ฉันมองรถเก๋งน้องสาว ฝ่ายนั้นก็ถามฉันทันที “ทำไมยังไม่มีรถใช้อีกพี่ ซื้อได้แล้วน่า อย่าขี้งก หนี้สินพ่อ เราก็ใช้ให้หมดตั้งแต่เสียแม่ไป”ได้เงินประกันจากศพแม่ ต้องไปจ่ายหนี้ที่พ่อสร้างขึ้น ฉันยังจำไม่ลืม ฉันบอกน้องว่าอย่ามาคิดมากเรื่องฉัน ให้ดูแลตนเองดีๆ ฉันก็มีความสุข น้องพยักหน้า เคลื่อนรถเพื่อหาร้านกาแฟ แต่เมื่อเจอร้านอาหารน้องสาวก็เปลี่ยนใจ“จะเลี้ยงข้าวพี่นะ และจะกลับเลยเพราะยุ่ง”ฉันแอบ

ขอให้เป็นฝัน ฉันเริ่มน้ำตาไหล ฉันจับน้ำตาตนเอง และหยิกตนเองที่แขน ฉันเจ็บ และเลิกคิดวุ่นวายเมื่อมีชายสองคนเดินเข้ามาหา ใบหน้าปกปิดมิดชิด“จะทำอะไรฉัน” เสียงฉันแผ่ว ถามหลายครั้งแต่ไม่มีใครสนใจ ฉันเริ่มมองซ้ายขวาต้องการหนี แต่เหมือนไม่มีทางให้ไปแต่ถ้าไม่หนี ฉันเริ่มสัมผัสรู้ถึงความตายที่รออยู่นี่มันอะไรกัน ก่อนหน้านี้ดีใจที่เจอลูก ฉันยังหัวเราะมากกว่าเครียด แม้เจอพ่อของลูกต่อว่า ทำร้ายจิตใจมากมาย แต่เทียบไม่ได้ที่ได้ใกล้โปรดรัก“จะฆ่ากันทำไม ทำไม!”เมื่อกลัวสุดขีดฉันตะโกนก้อง คนร้ายหันมองหน้ากัน ก่อนจะไม่พูดจา ลากฉันไปใกล้ๆ แถวนั้น ฉันมองเห็นหลุมลึกตรงหน้า ฉันถอยหนี แต่คนร้ายลากฉัน จับไว้ และเริ่มพูดจา“รีบๆ เถอะเหมือนฝนจะตก”“อย่าเพิ่ง” เสียงใครบางคนดังขึ้น ฉันลูบใบหน้าซึ่งโดนน้ำฝน พยายามมองผู้ชายที่ใส่หมวก “ฉันถามเสียงสั่น”“นายจับผิด ผิดคนหรือเปล่า ฉัน เราไม่เคยรู้จักกัน”ฉันแน่ใจไม่เคยรู้จักผู้ชายคนนี้ แม้เห็นหน้าไม่ชัดแต่แน่ใจ”ฉันยังหวัง จะได้คำตอบว่าจับผิดคนและปล่อยฉันไป แต่กลับได้ยินเสียงหัวเราะ“ผิดเหรอ ไม่ผิดหรอก เธอฆ่าน้องสาวฉัน ต้องตายตกไปตามกัน ตอนแรกฉันกะจะจุดเผาเธอให้มอ