All Chapters of หิมะสุดท้ายที่จุดพักรถ: Chapter 1 - Chapter 10

ฉันเป็นลูกคนกลางของบ้าน และเป็น "มนุษย์ล่องหน" ที่ไม่มีใครในครอบครัวมองเห็นวันเกิดของพี่สาวและน้องชายถูกพ่อแม่จดไว้บนปฏิทิน แต่วันเกิดของฉันพ่อแม่มักจะจำไม่ได้เสมอพี่สาวกับน้องชายมีกระโปรงตัวใหม่และชุดสูทตัวเล็กให้ใส่ แต่เสื้อผ้าตัวใหม่ของฉันพ่อแม่ก็มักจะลืมซื้อให้เสมอพี่สาวและน้องชายได้ซองแดงอั่งเปาทุกปี แต่ซองแดงของฉันพ่อแม่ไม่เคยให้เลยสักครั้งแม้กระทั่งบนทางด่วนขณะเดินทางกลับไปฉลองตรุษจีนที่บ้านเกิดในวันนี้ท่ามกลางอุณหภูมิที่ติดลบสิบกว่าองศา พ่อกับแม่ก็ลืมฉันทิ้งไว้ที่จุดพักรถไร้ผู้คนอีกครั้ง...ตอนที่ฉันออกมาจากห้องน้ำของจุดพักรถ ก็เห็นพี่สาวกับน้องชายขึ้นรถไปแล้ว ฉันกำลังจะเดินตามไป แต่ก็เห็นรถสตาร์ทและแล่นออกไปพอดีฉันรีบวิ่งตามไปอย่างร้อนรน พร้อมกับตะโกนเสียงดังลั่น"พ่อ! แม่! หนูยังไม่ได้ขึ้นรถ!"ทว่ารถคันนั้นกลับเลี้ยวไปรวมกับกระแสรถบนท้องถนนอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งมองไม่เห็นอีกต่อไปฉันมองไปยังทิศทางที่กระแสรถหายไป ริมฝีปากขยับสั่น พึมพำซ้ำไปซ้ำมาเสียงแผ่วเบา"พ่อ แม่ หนูยังไม่ได้ขึ้นรถ..."น้ำเสียงนั้นแผ่วเบาราวกับกลุ่มควัน พอหลุดออกจากปากก็ถูกสายลมหนาวเหน็บพั

ฉันพูดยังไม่ทันจบ ปลายสายก็มีเพียงเสียงสัญญาณถูกตัดสายอันเย็นเยียบดังตอบกลับมาฉันกำโทรศัพท์แน่น ยืนเหม่อลอยอยู่กับที่ในที่สุดน้ำตาก็กลั้นไม่อยู่ร่วงหล่นลงมา หยดแหมะลงบนหน้าจอโทรศัพท์อันเย็นเฉียบ แล้วเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจในชั่วพริบตาคุณป้าที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ตบไหล่ฉันเบาๆ ถอนหายใจแล้วพูดว่า"หนูเอ๊ย อย่าเสียใจไปเลย เอาอย่างนี้ไหม หนูไปบ้านป้าก่อน แล้วค่อยโทรให้พ่อแม่มารับ?“บ้านป้าลงทางด่วนไปเดี๋ยวเดียวก็ถึงแล้ว แต่มันคนละทางกับบ้านหนู ไม่อย่างนั้นป้าคงไปส่งหนูแล้วล่ะ"ฉันนึกถึงน้ำเสียงรำคาญใจของพ่อกับแม่ จึงเลือกที่จะปฏิเสธความหวังดีของคุณป้าไป"คุณป้าคะ ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะ พ่อกับแม่บอกว่าเดี๋ยวคุณอาก็จะมารับหนูแล้ว หนูรอเขาอยู่ที่นี่ก็พอค่ะ"ช่วงเทศกาลปีใหม่แบบนี้ พ่อกับแม่คงไม่อยากขับรถวนกลับมารับฉันอีกรอบหรอกปกติคุณอาก็ไม่ได้สนิทชิดเชื้อกับฉันอยู่แล้ว การที่จะให้เขาต้องขับรถอ้อมมารับฉัน เขาเองก็คงไม่เต็มใจเหมือนกันคุณป้าเหมือนอยากจะพูดอะไรอีก แต่เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้นเสียก่อน น่าจะเป็นคนที่มาด้วยกันโทรมาเร่งเธอมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ก่

เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันรู้สึกว่าร่างกายเบาหวิวผิดปกติ ราวกับขนนกที่ถูกลมพัดปลิวฉันนึกว่าจะได้เห็นใบหน้าร้อนรนของแม่ และสัมผัสได้ถึงอ้อมแขนอันอบอุ่นของเธอ เหมือนตอนเด็กๆ เวลาที่หกล้ม เธอมักจะวิ่งเข้ามาอุ้มฉันขึ้นเป็นคนแรกเสมอทว่าภาพตรงหน้ากลับยังคงเป็นจุดพักรถไร้ผู้คนอันเย็นเยียบแห่งนั้นหิมะตกโปรยปรายลงมาอย่างหนัก จนกองทับถมกันเป็นชั้นหนาเตอะบนพื้นฉันนอนขดตัวอยู่บนพื้นหิมะ ผ้าห่มผืนเล็กสีเบจบนตัวถูกหิมะสีขาวปกคลุมไปหมด จนแทบจะมองไม่เห็นสีเดิมฉันพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่กลับพบว่าตัวเองลอยละล่องขึ้นมาอย่างแผ่วเบาเมื่อก้มหน้ามองลงไป ร่างเล็กๆ บนพื้นหิมะนั้นยังคงอยู่ในท่าขดตัว ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยพวงแก้มหนาวจนเขียวคล้ำ ริมฝีปากม่วงซีด ดวงตาปิดสนิท บนขนตายาวงอนมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่เป็นชั้นนั่นคือฉันเองแต่ฉันในตอนนี้ กำลังลอยอยู่กลางอากาศฉันยื่นมือออกไปหวังจะสัมผัสร่างกายของตัวเอง ทว่าปลายนิ้วกลับทะลุผ่านไป ราวกับทะลุผ่านม่านหมอกบางๆที่แท้ ฉันก็ตายไปแล้วการรับรู้ในเรื่องนี้ทำให้ฉันนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่แต่ที่น่าแปลกก็คือ ฉันไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว และไม่ได้รู้สึกเศร

คุณอาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ"เด็กตัวแค่นั้นจะไปไหนได้ล่ะ? ไม่แน่อาจจะตามคนแปลกหน้าที่ขับรถผ่านมากลับบ้านไปแล้วก็ได้ ตั้งใจไม่บอกพวกพี่ กะจะให้พวกพี่ร้อนใจเล่นนั่นแหละ"ไม่ใช่แบบนั้นนะ!ฉันเถียงอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ข้างๆ แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาเลยพ่อหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วกดโทรกลับไปยังสองเบอร์ที่ฉันเพิ่งโทรหาเมื่อครู่นี้สายแรกโทรหาคุณป้าที่ให้ฉันยืมโทรศัพท์ พ่อเปิดลำโพง พวกเราทุกคนได้ยินคุณป้าพูดว่า"ใช่จ้า แม่หนูคนนั้นยืมโทรศัพท์ฉันจริงๆ แต่เธอบอกว่าเดี๋ยวคุณอาจะมารับ ฉันก็เลยกลับออกมาก่อน ทำไมล่ะ? น้องยังไม่ได้ขึ้นรถเหรอ?"สายที่สองโทรหาคุณลุงที่ให้ฉันยืมโทรศัพท์ในตอนหลัง คุณลุงพูดว่า"เด็กคนนั้นยืมโทรศัพท์ผมไปน่ะแหละ แต่พอโทรเสร็จก็ยังยืนรออยู่ที่จุดพักรถ ผมบอกให้เข้ามาหลบหนาวในรถผม เธอก็ไม่ยอม ทำไมล่ะ? พวกคุณยังไม่ได้รับเธอมาอีกเหรอ?"หลังจากวางสาย ภายในห้องรับแขกก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดน้ำตาของแม่ร่วงหล่นลงมา"เสี่ยวเสี่ยวตัวแค่นี้ จะไปไหนได้ล่ะเนี่ย..."จู่ๆ น้องชายก็พูดแทรกขึ้นมา"พี่สาวต้องโกรธที่พ่อกับแม่ลืมเธอไว้ที่จุดพักรถแ

บนใบหน้าของตำรวจปรากฏแววตาที่แทบไม่อยากจะเชื่อ"พวกคุณลืมเด็กไว้ที่จุดพักรถบนทางด่วน ปล่อยทิ้งไว้สี่ชั่วโมงโดยไม่ไปรับ แถมยังให้เด็กใส่เสื้อผ้าบางๆ แบบนั้น นั่งรอท่ามกลางสภาพอากาศที่ติดลบเนี่ยนะ?""พวกเรานึกว่าคุณอาของเธอจะไปถึงเร็วกว่านี้..."เสียงของพ่อเบาลงเรื่อยๆ"อีกอย่างนะครับ" ตำรวจพลิกดูบันทึกในมือ"จากภาพกล้องวงจรปิดที่เราดึงมา รถของคุณอาคุณขับเข้ามาในจุดพักรถตอนหนึ่งทุ่มห้าสิบสองนาที แต่จอดอยู่ไม่ถึงหนึ่งนาที ไม่ได้ลงจากรถมาตามหาเลยด้วยซ้ำ แล้วก็ขับตรงดิ่งออกไปเลย"คุณอารีบแก้ตัว"ผมดูแล้ว ไม่เห็นมีคน! ผมก็นึกว่าพี่ชายกับพี่สะใภ้วนกลับไปรับแล้ว!""ไม่เห็นคนก็เลยไม่หาแล้วเหรอ? นั่นเด็กอายุแปดขวบทั้งคนนะ! อย่างน้อยคุณก็ควรจะลงจากรถมาดูให้แน่ใจ หรือไม่ก็โทรศัพท์ถามสักหน่อยไหม?"น้ำเสียงของตำรวจแฝงไปด้วยความโกรธที่พยายามระงับไว้"พวกคุณรู้ไหม นิติเวชสันนิษฐานเบื้องต้นว่า เวลาการเสียชีวิตของเด็กอยู่ระหว่างหนึ่งทุ่มครึ่งถึงสองทุ่ม?""ถ้าตอนนั้นคุณลงรถมาตามหา ถ้าตอนนั้นคุณโทรหาพ่อแม่ของเด็ก บางทีเด็กคนนี้อาจจะยังมีทางรอด!"ประโยคนี้ราวกับค้อนเหล็กหนักอึ้ง ที่ทุบลงกลางใจข