Se connecterPartager
บทที่ 5
Dernier chapitre
หิมะสุดท้ายที่จุดพักรถ บทที่ 11
"เสี่ยวเสี่ยว สุขสันต์วันเกิด"เธอร้องไห้สะอื้นพลางเอ่ย"ครั้งนี้แม่จำได้แล้ว... ลูกกินสิ..."พ่อนั่งยองๆ อยู่หน้าหลุมศพ ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดรูปถ่ายของฉันบนป้ายหลุมศพซ้ำแล้วซ้ำเล่า ท่าทางอ่อนโยนราวกับกลัวว่าจะปลุกฉันให้ตื่น"เสี่ยวเสี่ยว พ่อผิดไปแล้ว..."เขาพูดเสียงเบา น้ำเสียงสั่นเครือ"พ่อไม่ควรว่าลูกชักช้า... ไม่ควรไม่วนกลับไปรับลูก... ลูกให้อภัยพ่อได้ไหม..."พี่สาววางช่อดอกไม้สีขาวเล็กๆ ไว้หนึ่งช่อ น้องชายก็นำรถของเล่นคันโปรดของเขามาวางไว้ให้ลมพัดผ่านสุสาน ต้นสนพัดแกว่งไกวส่งเสียงดังสวบสาบ ราวกับเสียงตอบรับ และคล้ายกับเสียงถอนหายใจครอบครัวของคุณอาหลังจากนั้นก็แทบจะไม่มาที่บ้านเราอีกเลยหลังจากการทะเลาะเบาะแว้งในครั้งนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองครอบครัวก็ลดต่ำลงจนถึงจุดเยือกแข็งแม้ว่าภายนอกจะยังคงรักษาการไปมาหาสู่แบบญาติพี่น้องเอาไว้ แต่ทุกคนต่างก็รู้ดีว่า รอยร้าวเส้นนั้นไม่มีทางสมานให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกตลอดกาลคุณย่ามักจะถอนหายใจ"ครอบครัวดีๆ แท้ๆ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้..."บางครั้งในยามดึกสงัด จู่ๆ แม่ก็จะลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียง แล้วเขย่าตัวพ่อให้ตื่น"คุ
หิมะสุดท้ายที่จุดพักรถ บทที่ 10
รูปถ่ายของฉันถูกตั้งไว้ตรงกลาง เป็นรูปถ่ายติดบัตรที่โรงเรียนจัดถ่ายให้เมื่อปีที่แล้วฉันสวมชุดนักเรียน ยิ้มบางๆ ให้กล้อง นัยน์ตาเป็นประกายสว่างไสวคนที่มาร่วมไว้อาลัยมีไม่มากนัก ส่วนใหญ่เป็นเพื่อนบ้านและเพื่อนเก่าของคุณย่าพวกเขามองรูปถ่ายของฉัน พลางส่ายหน้าและถอนหายใจ"เด็กดีขนาดนี้ ทำไมถึงจากไปแบบนี้ล่ะ...""ได้ยินว่าหนาวตายที่จุดพักรถเหรอ? ทำไมพ่อแม่ถึงได้สะเพร่าขนาดนี้...""เฮ้อ ช่วงเทศกาลแท้ๆ มาเจอเรื่องแบบนี้..."แม่คุกเข่าอยู่หน้าแท่นปะรำพิธี ร้องไห้จนแทบขาดใจ พร่ำเพ้อซ้ำไปซ้ำมาว่า"เสี่ยวเสี่ยว แม่ผิดไปแล้ว... แม่ขอโทษ... ลูกกลับมาได้ไหม..."พ่อยืนอยู่ด้านข้าง ขอบตาบวมเป่งและแดงก่ำ ร่างทั้งร่างราวกับแก่ลงไปนับสิบปีพี่สาวก็ร้องไห้เสียใจมาก เธอลูบรูปถ่ายของฉัน แล้วเอ่ยเสียงเบา"เสี่ยวเสี่ยว ขอโทษนะ... วันนั้นพี่ไม่น่าแย่งคิวของเธอเลย... ขอโทษนะ..."น้องชายยังไม่เข้าใจความหมายของความตาย เขาดึงชายเสื้อแม่ แล้วถามอย่างไร้เดียงสา"แม่ครับ พี่สาวจะตื่นเมื่อไหร่? ผมจะเล่นจิ๊กซอว์กับพี่เขา"ฉันมองดูภาพเหตุการณ์นี้ ร่างกายเริ่มโปร่งใส และค่อยๆ สลายไปทีละน้อยเหมือนหยาดน้ำ
หิมะสุดท้ายที่จุดพักรถ บทที่ 9
บนใบหน้าของตำรวจปรากฏแววตาที่แทบไม่อยากจะเชื่อ"พวกคุณลืมเด็กไว้ที่จุดพักรถบนทางด่วน ปล่อยทิ้งไว้สี่ชั่วโมงโดยไม่ไปรับ แถมยังให้เด็กใส่เสื้อผ้าบางๆ แบบนั้น นั่งรอท่ามกลางสภาพอากาศที่ติดลบเนี่ยนะ?""พวกเรานึกว่าคุณอาของเธอจะไปถึงเร็วกว่านี้..."เสียงของพ่อเบาลงเรื่อยๆ"อีกอย่างนะครับ" ตำรวจพลิกดูบันทึกในมือ"จากภาพกล้องวงจรปิดที่เราดึงมา รถของคุณอาคุณขับเข้ามาในจุดพักรถตอนหนึ่งทุ่มห้าสิบสองนาที แต่จอดอยู่ไม่ถึงหนึ่งนาที ไม่ได้ลงจากรถมาตามหาเลยด้วยซ้ำ แล้วก็ขับตรงดิ่งออกไปเลย"คุณอารีบแก้ตัว"ผมดูแล้ว ไม่เห็นมีคน! ผมก็นึกว่าพี่ชายกับพี่สะใภ้วนกลับไปรับแล้ว!""ไม่เห็นคนก็เลยไม่หาแล้วเหรอ? นั่นเด็กอายุแปดขวบทั้งคนนะ! อย่างน้อยคุณก็ควรจะลงจากรถมาดูให้แน่ใจ หรือไม่ก็โทรศัพท์ถามสักหน่อยไหม?"น้ำเสียงของตำรวจแฝงไปด้วยความโกรธที่พยายามระงับไว้"พวกคุณรู้ไหม นิติเวชสันนิษฐานเบื้องต้นว่า เวลาการเสียชีวิตของเด็กอยู่ระหว่างหนึ่งทุ่มครึ่งถึงสองทุ่ม?""ถ้าตอนนั้นคุณลงรถมาตามหา ถ้าตอนนั้นคุณโทรหาพ่อแม่ของเด็ก บางทีเด็กคนนี้อาจจะยังมีทางรอด!"ประโยคนี้ราวกับค้อนเหล็กหนักอึ้ง ที่ทุบลงกลางใจข
หิมะสุดท้ายที่จุดพักรถ บทที่ 8
ทั้งห้องรับแขกพลันเงียบสงบลง มีเพียงเสียงพิธีกรในโทรทัศน์ที่ยังคงกล่าวคำอวยพรอยู่"ครับ... ครับ... พวกเราจะรีบไปเดี๋ยวนี้ครับ"พ่อวางสายโทรศัพท์ ร่างทั้งร่างราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงออกไปจนหมด ทรุดฮวบลงบนเก้าอี้"เกิดอะไรขึ้น? ใครโทรมาน่ะ?"น้ำเสียงของแม่สั่นเครือพ่อเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริก"ตำรวจน่ะ บอกว่ามีเจ้าของรถคนหนึ่งพบศพเด็กผู้หญิงหนาวตายอยู่ที่จุดพักรถ เบื้องต้นสันนิษฐานว่า... ว่าคือเสี่ยวเสี่ยว...""เป็นไปไม่ได้!"แม่กรีดร้องขึ้นมา"เป็นไปไม่ได้! เสี่ยวเสี่ยวของฉันจะเป็นแบบนั้นได้ยังไง..."เธอพูดยังไม่ทันจบ ร่างทั้งร่างก็ทรุดฮวบลงไปคุณย่ารีบเข้าไปประคองเธอไว้ ภายในห้องรับแขกพลันวุ่นวายขึ้นมาในทันทีระหว่างทางไปสถานีตำรวจ แม่ร้องไห้มาตลอดทาง น้ำตาไหลรินอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้"เสี่ยวเสี่ยวของฉัน... เสี่ยวเสี่ยวของฉันยังไม่ตาย... ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ..."พ่อกำพวงมาลัยรถแน่นจนข้อเป็นสีขาว ไม่พูดไม่จาแม้แต่ครึ่งคำพี่สาวนั่งอยู่เบาะหลัง สะอื้นไห้เสียงเบา น้องชายดูเหมือนจะยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ได้แต่เหม่อมองวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่แล่นผ่านหน้าต
หิมะสุดท้ายที่จุดพักรถ บทที่ 7
คุณอาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ"เด็กตัวแค่นั้นจะไปไหนได้ล่ะ? ไม่แน่อาจจะตามคนแปลกหน้าที่ขับรถผ่านมากลับบ้านไปแล้วก็ได้ ตั้งใจไม่บอกพวกพี่ กะจะให้พวกพี่ร้อนใจเล่นนั่นแหละ"ไม่ใช่แบบนั้นนะ!ฉันเถียงอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ข้างๆ แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาเลยพ่อหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วกดโทรกลับไปยังสองเบอร์ที่ฉันเพิ่งโทรหาเมื่อครู่นี้สายแรกโทรหาคุณป้าที่ให้ฉันยืมโทรศัพท์ พ่อเปิดลำโพง พวกเราทุกคนได้ยินคุณป้าพูดว่า"ใช่จ้า แม่หนูคนนั้นยืมโทรศัพท์ฉันจริงๆ แต่เธอบอกว่าเดี๋ยวคุณอาจะมารับ ฉันก็เลยกลับออกมาก่อน ทำไมล่ะ? น้องยังไม่ได้ขึ้นรถเหรอ?"สายที่สองโทรหาคุณลุงที่ให้ฉันยืมโทรศัพท์ในตอนหลัง คุณลุงพูดว่า"เด็กคนนั้นยืมโทรศัพท์ผมไปน่ะแหละ แต่พอโทรเสร็จก็ยังยืนรออยู่ที่จุดพักรถ ผมบอกให้เข้ามาหลบหนาวในรถผม เธอก็ไม่ยอม ทำไมล่ะ? พวกคุณยังไม่ได้รับเธอมาอีกเหรอ?"หลังจากวางสาย ภายในห้องรับแขกก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดน้ำตาของแม่ร่วงหล่นลงมา"เสี่ยวเสี่ยวตัวแค่นี้ จะไปไหนได้ล่ะเนี่ย..."จู่ๆ น้องชายก็พูดแทรกขึ้นมา"พี่สาวต้องโกรธที่พ่อกับแม่ลืมเธอไว้ที่จุดพักรถแ
หิมะสุดท้ายที่จุดพักรถ บทที่ 6
"เอาสิ เดี๋ยวฉันลองดูว่าจองห้องได้ไหม"พวกเขาพูดคุยถึงแผนการช่วงปีใหม่กันอย่างออกรส ทั้งเรื่องที่จะไปอวยพรปีใหม่ที่ไหน ไปเที่ยวที่ไหน และจะซื้ออะไรบ้างฉันดีใจจนวิ่งวนไปรอบๆ ตัวพวกเขา อยากจะบอกว่าฉันก็อยากไปเหมือนกัน แต่พออ้าปาก กลับไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาเลยใช่สิ ฉันตายไปแล้ว ไปไม่ได้แล้วล่ะจู่ๆ พี่สาวก็วางโทรศัพท์มือถือลง แล้ววิ่งไปหาแม่"แม่ โทรศัพท์แบตหมดแล้ว เอาของแม่มาให้หนูเล่นหน่อยสิ""เด็กคนนี้นี่ รู้จักแต่จะเล่นโทรศัพท์"ปากแม่บ่นไปอย่างนั้น แต่ก็ยังยื่นโทรศัพท์ส่งให้ไปอยู่ดีน้องชายก็วิ่งเข้ามา ดึงขากางเกงของพ่อไว้"พ่อ ขอเงินหน่อย ผมจะไปซื้อประทัด!""มืดค่ำป่านนี้แล้วจะไปซื้อประทัดอะไร พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน"แม้พ่อจะพูดแบบนั้น แต่ก็ยังล้วงเงินหนึ่งร้อยบาทออกจากกระเป๋าสตางค์น้องชายร้องดีใจด้วยความร่าเริง แล้วถือเงินวิ่งออกไปตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีใครพูดถึงฉันเลยราวกับว่าฉันไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้แม่คลำกระเป๋าเสื้อ ขมวดคิ้วมุ่น"ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนลืมอะไรไปสักอย่างนะ..."ตอนนั้นเอง คุณย่าก็ยกกับข้าวเดินออกมาจากห้องครัว แล้ววางลงบนโต๊ะอาหาร"จริงสิ
หิมะสุดท้ายที่จุดพักรถ บทที่ 4
ท้องว่างจนรู้สึกหวิว แถมยังปวดหน่วงๆหรือว่าจะหิวจัดเกินไปนะ?ฉันมือสั่นเทา ล้วงเอาช็อกโกแลตครึ่งชิ้นที่เหลืออยู่ในกระเป๋าออกมา ไม่สนที่จะประหยัดอีกต่อไป รีบยัดมันเข้าปากรวดเดียวรสชาติหวานเลี่ยนพอจะช่วยระงับอาการใจสั่นลงไปได้บ้าง แต่ความรู้สึกหนักอึ้งที่หัวและเบาหวิวที่เท้ากลับชัดเจนยิ่งขึ้นร่
หิมะสุดท้ายที่จุดพักรถ บทที่ 3
ฉันพูดยังไม่ทันจบ ปลายสายก็มีเพียงเสียงสัญญาณถูกตัดสายอันเย็นเยียบดังตอบกลับมาฉันกำโทรศัพท์แน่น ยืนเหม่อลอยอยู่กับที่ในที่สุดน้ำตาก็กลั้นไม่อยู่ร่วงหล่นลงมา หยดแหมะลงบนหน้าจอโทรศัพท์อันเย็นเฉียบ แล้วเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจในชั่วพริบตาคุณป้าที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ตบไหล่ฉันเบาๆ ถอนหายใจแล้วพูดว่า"หน
หิมะสุดท้ายที่จุดพักรถ บทที่ 2
เธอมองประเมินฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าครู่หนึ่ง แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"สาวน้อย หนูอยู่ที่นี่คนเดียวเหรอจ๊ะ พ่อแม่หนูล่ะ?"พอได้ยินคำว่าพ่อแม่ จมูกของฉันก็พาลแสบปร่าขึ้นมา ฉันฝืนกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้า แล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงแหบพร่า"คุณป้าคะ หนู...หนูถูกพ่อแม่ลืมทิ้งไว้ที่นี่ ขอยืมโทรศัพท์โทรห
หิมะสุดท้ายที่จุดพักรถ บทที่ 1
ฉันเป็นลูกคนกลางของบ้าน และเป็น "มนุษย์ล่องหน" ที่ไม่มีใครในครอบครัวมองเห็นวันเกิดของพี่สาวและน้องชายถูกพ่อแม่จดไว้บนปฏิทิน แต่วันเกิดของฉันพ่อแม่มักจะจำไม่ได้เสมอพี่สาวกับน้องชายมีกระโปรงตัวใหม่และชุดสูทตัวเล็กให้ใส่ แต่เสื้อผ้าตัวใหม่ของฉันพ่อแม่ก็มักจะลืมซื้อให้เสมอพี่สาวและน้องชายได้ซองแดง
