บทที่ 1

ฉันเป็นลูกคนกลางของบ้าน และเป็น "มนุษย์ล่องหน" ที่ไม่มีใครในครอบครัวมองเห็น

วันเกิดของพี่สาวและน้องชายถูกพ่อแม่จดไว้บนปฏิทิน แต่วันเกิดของฉันพ่อแม่มักจะจำไม่ได้เสมอ

พี่สาวกับน้องชายมีกระโปรงตัวใหม่และชุดสูทตัวเล็กให้ใส่ แต่เสื้อผ้าตัวใหม่ของฉันพ่อแม่ก็มักจะลืมซื้อให้เสมอ

พี่สาวและน้องชายได้ซองแดงอั่งเปาทุกปี แต่ซองแดงของฉันพ่อแม่ไม่เคยให้เลยสักครั้ง

แม้กระทั่งบนทางด่วนขณะเดินทางกลับไปฉลองตรุษจีนที่บ้านเกิดในวันนี้

ท่ามกลางอุณหภูมิที่ติดลบสิบกว่าองศา พ่อกับแม่ก็ลืมฉันทิ้งไว้ที่จุดพักรถไร้ผู้คนอีกครั้ง...

ตอนที่ฉันออกมาจากห้องน้ำของจุดพักรถ ก็เห็นพี่สาวกับน้องชายขึ้นรถไปแล้ว ฉันกำลังจะเดินตามไป แต่ก็เห็นรถสตาร์ทและแล่นออกไปพอดี

ฉันรีบวิ่งตามไปอย่างร้อนรน พร้อมกับตะโกนเสียงดังลั่น

"พ่อ! แม่! หนูยังไม่ได้ขึ้นรถ!"

ทว่ารถคันนั้นกลับเลี้ยวไปรวมกับกระแสรถบนท้องถนนอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งมองไม่เห็นอีกต่อไป

ฉันมองไปยังทิศทางที่กระแสรถหายไป ริมฝีปากขยับสั่น พึมพำซ้ำไปซ้ำมาเสียงแผ่วเบา

"พ่อ แม่ หนูยังไม่ได้ขึ้นรถ..."

น้ำเสียงนั้นแผ่วเบาราวกับกลุ่มควัน พอหลุดออกจากปากก็ถูกสายลมหนาวเหน็บพัดจนแตกซ่าน ปลิวหายไปในจุดพักรถอันว่างเปล่า

วินาทีต่อมา ความรู้สึกตกตะลึงและไม่ยินยอมที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจ ก็ถูกความชาหนึบอันเย็นเยียบเข้าปกคลุม

ฉันค่อยๆ ดึงสายตากลับมา แล้วมองไปรอบตัว

จุดพักรถที่กว้างขวางแห่งนี้เงียบสงบจนน่ากลัว

ภายใต้แสงสลัวสีเหลืองนวลจากโคมไฟริมทาง ท้องฟ้าทั้งผืนขาวโพลนไปหมด มองไม่เห็นแม้แต่เงาคน

บนทางด่วนที่อยู่ไกลออกไป กระแสรถยนต์วิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว แสงไฟหน้ารถเชื่อมต่อกันเป็นเส้นแสงสีเลือนราง ทว่ากลับไม่มีรถคันไหนหยุดจอดเพื่อฉันเลย

ฉันไม่กล้าวิ่งเพ่นพ่าน สองเท้าหนักอึ้งราวกับถูกตะกั่วถ่วงให้ตรึงอยู่กับที่ ในใจยังคงแอบหวังอยู่ลึกๆ

บางทีพ่อกับแม่อาจจะเพิ่งขับออกไปได้ไม่ไกล พอรู้ตัวว่าฉันยังไม่ได้ขึ้นรถ ก็คงจะรีบเลี้ยวกลับมาหาฉันทันที

ฉันกำชายเสื้อไว้แน่น จ้องมองไปยังทางแยกที่รถหายไป เฝ้ารอให้รถเก๋งสีขาวคันคุ้นตาปรากฏขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า

อากาศเริ่มหนาวเย็นขึ้นเรื่อยๆ ความหนาวเหน็บแทรกซึมทะลุเข้าไปถึงกระดูก ทะลวงความหนาวจากข้างในออกสู่ข้างนอก

นิ้วเท้าเย็นจนชาไร้ความรู้สึกไปทีละน้อย

พวงแก้มของฉันก็ถูกลมเป่าจนแดงก่ำและปวดแสบ น้ำตาคลอเบ้า แต่กลับไม่กล้าปล่อยให้ไหลร่วงหล่นลงมา

ฉันรู้ดีว่า ต่อให้ร้องไห้ออกมา ก็ไม่มีใครมาคอยปลอบโยนฉันอยู่ดี

เมื่อทนรับสายลมหนาวที่บาดลึกทะลุกระดูกไม่ไหว ฉันจึงทำได้เพียงหันหลังและค่อยๆ ก้าวเดินไปทางห้องน้ำ

เทียบกับลานกว้างด้านนอกที่ว่างเปล่า ห้องน้ำก็ยังพอจะช่วยบังลมได้บ้าง

ภายในห้องน้ำที่เงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของฉันและเสียงลมที่พัดโหมกระหน่ำอยู่หน้าต่าง

ความน้อยเนื้อต่ำใจที่ถูกจงใจละเลยมาตลอด เวลานี้กลับถาโถมเข้ามาดั่งเกลียวคลื่น ซัดสาดจนฉันจมดิ่งลงไปอย่างสมบูรณ์

ฉันนึกถึงวันเกิดของฉันเมื่อปีที่แล้ว ที่ทุกคนในครอบครัวต่างพากันลืม

จนกระทั่งสามวันผ่านไป แม่ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ตอนที่เห็นปฏิทิน

เธอรีบต้มบะหมี่ชามหนึ่ง โปะไข่ไก่ไว้ด้านบน

"ฉลองวันเกิดย้อนหลังให้ รีบกินบะหมี่ซะสิ"

ตอนที่เธอพูดประโยคนี้ สายตายังคงจดจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรทัศน์

แต่พอถึงวันเกิดของพี่สาว ทั้งครอบครัวกลับพากันไปสวนสนุกที่พี่สาวชอบที่สุด เค้กที่สั่งทำพิเศษยังมีคำเขียนไว้ว่า "ความภาคภูมิใจของเรา"

วันเกิดของน้องชายยิ่งเว่อร์วังไปกว่านั้น เชิญเพื่อนร่วมชั้นอนุบาลมาทั้งห้อง ของขวัญกองเป็นภูเขาเลากา

ตั้งแต่เล็กจนโต พี่สาวมักจะถูกชมว่ามีมาดของพี่สาวคนโต ส่วนน้องชายก็ถูกตามใจดั่งเป็นแก้วตาดวงใจที่คอยสร้างเสียงหัวเราะ

แล้วฉันล่ะ?

"เสี่ยวเสี่ยวเป็นเด็กดี ไม่สร้างเรื่องวุ่นวาย"

นี่คือป้ายกำกับของฉัน เป็นเหมือนลวดลายจางๆ บนวอลเปเปอร์พื้นหลัง มีอยู่จริง แต่ไม่มีใครใส่ใจ

ไม่รู้ว่านั่งอยู่ในห้องน้ำนานแค่ไหน ความอบอุ่นในอ้อมอกค่อยๆ เลือนหายไป ร่างกายเริ่มกลับมาหนาวสั่นอีกครั้ง

ในตอนที่ฉันกำลังจะหนาวจนหมดสติ เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังขึ้นที่นอกประตู

หัวใจของฉันกระตุกวูบ ดึงสติกลับมาในทันที ฉันเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ สองตาจ้องมองไปที่ประตูอย่างใจจดใจจ่อ

จะเป็นแม่หรือเปล่านะ?

ในที่สุดเธอก็รู้ตัวแล้วใช่ไหมว่าฉันไม่ได้ขึ้นรถ และกลับมาหาฉันแล้ว?

ประตูถูกผลักเปิดออกพร้อมกับเสียงดังเอี๊ยด

แต่คนที่เดินเข้ามา กลับเป็นคุณป้าแปลกหน้าคนหนึ่งที่สวมเสื้อโค้ทขนเป็ดตัวหนา

ประกายความหวังในดวงตาของฉันหม่นแสงลงในชั่วพริบตา มุมปากยกยิ้มเย้ยหยันตัวเอง ที่แท้ก็เป็นฉันที่คิดไปเองอีกแล้ว

ตอนที่คุณป้าเห็นฉัน เธอก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

คงนึกไม่ถึงว่าในห้องน้ำของจุดพักรถที่ห่างไกลความเจริญแบบนี้ จะมีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อยู่เพียงลำพัง