บทที่ 3

ฉันพูดยังไม่ทันจบ ปลายสายก็มีเพียงเสียงสัญญาณถูกตัดสายอันเย็นเยียบดังตอบกลับมา

ฉันกำโทรศัพท์แน่น ยืนเหม่อลอยอยู่กับที่

ในที่สุดน้ำตาก็กลั้นไม่อยู่ร่วงหล่นลงมา หยดแหมะลงบนหน้าจอโทรศัพท์อันเย็นเฉียบ แล้วเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจในชั่วพริบตา

คุณป้าที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ตบไหล่ฉันเบาๆ ถอนหายใจแล้วพูดว่า

"หนูเอ๊ย อย่าเสียใจไปเลย เอาอย่างนี้ไหม หนูไปบ้านป้าก่อน แล้วค่อยโทรให้พ่อแม่มารับ?

“บ้านป้าลงทางด่วนไปเดี๋ยวเดียวก็ถึงแล้ว แต่มันคนละทางกับบ้านหนู ไม่อย่างนั้นป้าคงไปส่งหนูแล้วล่ะ"

ฉันนึกถึงน้ำเสียงรำคาญใจของพ่อกับแม่ จึงเลือกที่จะปฏิเสธความหวังดีของคุณป้าไป

"คุณป้าคะ ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะ พ่อกับแม่บอกว่าเดี๋ยวคุณอาก็จะมารับหนูแล้ว หนูรอเขาอยู่ที่นี่ก็พอค่ะ"

ช่วงเทศกาลปีใหม่แบบนี้ พ่อกับแม่คงไม่อยากขับรถวนกลับมารับฉันอีกรอบหรอก

ปกติคุณอาก็ไม่ได้สนิทชิดเชื้อกับฉันอยู่แล้ว การที่จะให้เขาต้องขับรถอ้อมมารับฉัน เขาเองก็คงไม่เต็มใจเหมือนกัน

คุณป้าเหมือนอยากจะพูดอะไรอีก แต่เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้นเสียก่อน น่าจะเป็นคนที่มาด้วยกันโทรมาเร่ง

เธอมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ก่อนจะล้วงเอาช็อกโกแลตที่ห่ออย่างสวยงามหลายชิ้นจากในกระเป๋ามายัดใส่มือฉัน แล้วปลดผ้าห่มผืนเล็กสีเบจที่คลุมตัวอยู่ออกมาห่มทับลงบนไหล่ของฉัน

"คลุมผ้าห่มผืนนี้ไว้นะ จะได้อุ่นขึ้นหน่อย กินช็อกโกแลตรองท้องไปก่อน อย่าปล่อยให้ตัวเองหิวจนเป็นลมล่ะ ถ้าหากรอนานแล้วยังไม่มีคนมา ก็ขอยืมโทรศัพท์คนแถวนี้โทรหาพ่อกับแม่อีกทีนะ ห้ามวิ่งเพ่นพ่านไปไหนเด็ดขาดเข้าใจไหม"

ฉันพยักหน้าอย่างแรง พร้อมกับพูดสะอื้นว่า "ขอบคุณค่ะคุณป้า"

แผ่นหลังที่รีบร้อนของเธอหายลับไปที่หน้าประตู จุดพักรถที่ว่างเปล่ากลับมาเหลือเพียงฉันคนเดียวอีกครั้ง

ลมหนาวยังคงพัดลอดเข้ามาตามช่องประตู แต่หัวไหล่ที่ถูกคลุมด้วยผ้าห่มกลับเริ่มมีความอบอุ่นขึ้นมาทีละน้อย

ท้องร้องจ๊อกๆ ด้วยความหิว ฉันแกะช็อกโกแลตออกชิ้นหนึ่ง แล้วกัดกินไปคำเล็กๆ อย่างแผ่วเบา

ฉันไม่กล้ากินเยอะ จึงพับห่อช็อกโกแลตที่เหลืออย่างเบามือแล้วเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ พลางคิดว่าถ้าต้องรอนานเกินไป ก็ยังพอพึ่งพาของสิ่งนี้ประทังความหิวไปได้บ้าง

ฉันกระชับผ้าห่มผืนเล็กบนตัวให้แน่นขึ้น มือพลางรวบสาบเสื้อเข้าหากันตามสัญชาตญาณ เสื้อตัวในที่ฉันใส่อยู่คือเสื้อสเวตเตอร์ไหมพรมตัวเก่าที่พี่สาวโละทิ้งเมื่อปีที่แล้ว

คอเสื้อซักจนย้วยเสียทรง ปลายแขนเสื้อก็ยังมีรอยด้ายหลุดลุ่ย

นี่เป็นเสื้อที่พี่สาวไม่เอาแล้วเมื่อปีที่แล้ว แม่บอกว่ายังพอใส่ได้ ก็เลยเอามาให้ฉัน

ทว่าปีนี้พี่สาวกลับได้ใส่เสื้อกันหนาวบุนวมสีชมพูตัวใหม่เอี่ยม บนหมวกมีขนเฟอร์ฟูฟ่องประดับอยู่ ขับให้เธอดูราวกับนกยูงน้อยผู้เย่อหยิ่ง

เสื้อโค้ทขนเป็ดของน้องชายก็เป็นของใหม่เช่นกัน สีฟ้าสว่างสดใส เวลาวิ่งดุ๊กดิ๊กดูเหมือนลูกเพนกวินตัวน้อย

มีเพียงฉัน ที่สวมเสื้อผ้าเก่าๆ ของพี่สาว ดูราวกับเงาสีเทาหม่นหมอง

ด้วยความกลัวว่าตอนที่คุณอาขับรถผ่านมาจะมองไม่เห็นฉัน ฉันจึงได้แต่กัดฟันเดินออกจากห้องน้ำ กลับไปยืนท่ามกลางลมหนาวอีกครั้ง

แสงจากไฟริมทางยิ่งดูสลัวลง ท้องฟ้าก็ค่อยๆ มืดมิดลงเช่นกัน

ท้องฟ้าเบื้องไกลแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาเข้ม เกล็ดหิมะเบาบางเริ่มร่วงหล่นลงมา ร่วงหล่นลงบนเส้นผมและหัวไหล่ของฉัน ก่อนจะละลายกลายเป็นคราบน้ำเย็นเฉียบในชั่วพริบตา

ฉันจ้องมองไปยังทิศทางที่มีรถแล่นมา พอด้านเท้าหนาวจนชาก็ย่ำเท้าไปมา พอฝ่ามือหนาวจนแข็งก็ซุกเข้าไปถูไปมาในผ้าห่ม ในใจเฝ้าภาวนาครั้งแล้วครั้งเล่าขอให้คุณอารีบมาถึงไวๆ

รถยนต์ที่สัญจรไปมาแล่นผ่านไปคันแล้วคันเล่า แสงไฟหน้ารถสาดส่องจนฉันตาลาย ทว่ากลับไม่มีรถคันไหนแวะจอดที่จุดพักรถเลย

หิมะตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ร่วงหล่นลงบนผ้าห่มจนก่อตัวเป็นชั้นบางๆ

ฉันกระชับผ้าห่มให้แน่นขึ้นอีกนิด รสหวานของช็อกโกแลตเจือจางหายไปนานแล้ว หลงเหลือเพียงความกระวนกระวายและความหนาวเหน็บที่อัดแน่นอยู่เต็มหัวใจ

ฉันไม่รู้ว่ายังต้องรออีกนานแค่ไหน และไม่รู้ว่าคุณอาจะจำได้จริงๆ หรือเปล่าว่าต้องมารับฉัน

รู้สึกเพียงว่าลมหนาวอุณหภูมิติดลบระลอกนี้ กำลังจะแช่แข็งฉันทั้งเป็นให้อยู่ในจุดพักรถอันกว้างขวางและว่างเปล่าแห่งนี้

เวลาถูกลากยาวออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดท่ามกลางความหนาวเหน็บและความหิวโหย

ฉันยืนอยู่ใต้โคมไฟริมทาง มือและเท้าหนาวจนชาไร้ความรู้สึกไปตั้งนานแล้ว หลงเหลือเพียงความชาหนึบที่ทิ่มแทงไปถึงกระดูก

ตอนแรกยังหนาวจนสั่นสะท้าน แต่ตอนนี้ แม้แต่เรี่ยวแรงจะสั่นก็แทบจะไม่มีแล้ว

ความรู้สึกทรมานแปลกๆ เริ่มแผ่ซ่านไปทั่ว

ศีรษะราวกับถูกอะไรบางอย่างบีบรัดไว้แน่น ทั้งหนักอึ้งและปวดร้าว จนแทบจะยกหัวไม่ขึ้น

หัวใจเต้นแรงและเร็วมาก ตึก...ตึก...ตึก... ราวกับเสียงรัวกลองที่กระหน่ำตีลงบนหน้าอก เต้นรัวจนฉันรู้สึกว่าเริ่มจะหายใจไม่ทัน