โดนเด็กหลอก

"อ่ะ โอ๊ยย ถอนออกไปช้าๆ พี่เจ็บนิดหน่อย"

หลังจากที่นอนพักเอาเเรงกันเเล้วอัคคีก็เตรียมตัวที่จะลุกขึ้นเอาแก่นกายตัวเองที่คาในรูพี่ธารออกมา เพราะถ้าไม่เอาออกเขาก็คงจะอึดอัดแย่เพราะภายในตัวพี่ธารกำลังตอดรัดแก่นกายที่อยู่ภายในถี่ๆ จนแก่นกายที่เสร็จเเล้วกลับมาเเข็งอีกรอบ อัคคีต้องการถอนแก่นกายออกมาเปลี่ยนถุงยางอันใหม่เพราะอันเก่าที่ใส่อยู่น้ำเต็มถุงเเล้ว

"อ่ะ พี่ธารรูพี่เลือดไหลครับ"

"อ่ะ โอ๊ยยๆ อย่าดึงออกไปเร็ว ดึงออกไปช้าๆ อ่ะ อ่า "

อัคคีพูดขึ้นด้วยความตกใจเมื่อก้มลงมองที่จุดที่เชื่อมต่อร่างกายของพวกเขาเข้าด้วยกัน เห็นถุงยางที่สวมแก่นกายถอนออกมาจากช่องทางรักธารมีสีแดงปนอยู่ อัคคีที่ตกใจที่ทำคนพี่เลือดออกรีบร้อนที่จะดึงแก่นกายตัวเองออกมาจากรูคนพี่ ทำเอาธารสีหน้าบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความเจ็บขณะที่ร่างสูงดึงแก่นกายออกไปรีบพูดให้ดึงออกอย่างช้าๆ

"พี่ธารเจ็บไหมครับ"

อัคคีถอนแก่นกายออกมาจากรูช่องทางรักคนพี่เเล้วก็ดึงถุงยางที่เต็มไปด้วยน้ำกามออกโยนลงไปที่พื้นด้านล่าง มองรูจีบสีหวานที่ในตอนนี้มีสีแดงปนอยู่ด้วยสายตาห่วงใยแล้วถามคนพี่ด้วยความเป็นห่วง

"โอ๊ยย จะไม่เจ็บได้ไง รูพี่เลือดออกก็เพราะไอ้นั้นของอัคคีมันใหญ่ไปจนทำรูพี่ฉีก"

"ผมขอโทษครับ ผมควบคุมตัวเองไม่ได้เวลาได้เข้าไปในตัวพี่"

ธารขยับตัวผิงหมอนด้วยความเจ็บร้องขึ้นเเล้วพูดตอบอัคคี พอไม่มีแก่นกายใหญ่ของอัคคีอยู่ในตัวเเล้วไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกเจ็บกว่าเดิม อัคคีที่ได้ยินว่าพี่ธารเจ็บก็ก้มหน้าก้มตาลงไม่กล้าสบตาคนพี่

"พี่ไม่เป็นไรมากหรอกไม่ต้องร้อง นี่พี่เจ็บหรือเราเจ็บกันเเน่เนี่ย พี่เป็นคนเจ็บยังไม่ร้องเลยนะ"

"อื้ออ เเค่เห็นพี่เจ็บผมก็เจ็บแทนเเล้ว ยิ่งคนที่ทำพี่เจ็บคือผมอีก ถ้าผมรับความเจ็บแทนพี่ได้ผมก็ยอมทำ"

ธารพูดขึ้นรอยยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าที่เหมือนจะร้องไห้ของคนตัวโตตรงหน้า นี่ใครเป็นคนเจ็บกันเเน่เนี่ยเขาที่เลือดออกยังไม่ร้องออกมาเลย แต่คนที่เป็นคนทำเขาเลือดออกจะร้องไห้นำไปละ อัคคีพูดขึ้นด้วยความรู้สึกผิดแค่คิดว่าตัวเองเป็นคนทำพี่ธารเลือดออกก็รู้สึกไม่ดีเเล้ว ธารที่ได้ยินสิ่งที่อัคคีพูดก็อึ้งไปแป๊บหนึ่งก่อนที่หน้าจะเริ่มเเดงขึ้นมาหน่อยๆ

"อื้มม พี่ก็ไม่ได้เจ็บอะไรมากหรอก เราไม่ต้องรู้สึกผิดมันเป็นความยินยอมของทั้งสองฝ่ายนิ"

"แต่เลือดพี่ยังไม่หยุดไหลเลยนะครับ"

อัคคีพูดขึ้นเมื่อมองไปที่รูที่แก่นกายตัวเองเคยใส่เข้าไป ในตอนนี้เลือดก็ยังไม่หยุดไหลแถมดูเหมือนจะมีมากขึ้นอีก

"ผมว่าผมพาพี่ไปหาหมอดีกว่า"

"ไม่ต้องๆ นี่มันก็ดึกเเล้ว อีกอย่างจะบอกหมอว่าอะไร บอกว่าพี่โดนเราเอาไอ้นั้นยัดเข้ามาจนเลือดไหลหรอ พี่หน้าบางไม่กล้าไปหรอก"

ธารรีบพูดขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าอัคคีกำลังลุกขึ้นมาจะพาตัวเองไปหาหมอ จะบ้าหรอบอกหมอในเรื่องแบบนี้เขาไม่กล้าพอหรอก

"แต่เลือดพี่ไม่หยุดไหลเลยนะครับ"

"เดี๋ยวมันก็หายหรอกไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพี่กินยาพาราเเล้วนอนมันก็หยุดไหลเองแหละ"

"เอางั้นก็ได้ครับ"

"งั้นตอนนี้อัคคีพาพี่ไปอาบน้ำหน่อยได้ไหม พวกเราจะได้นอนกัน ตอนนี้ตัวพี่เหนียวและล้าไปทั้งตัวเลย"

"งั้นเดี๋ยวผมอาบน้ำให้นะครับ"

ธารพยักหน้าตกลงอัคคีก็ลุกขึ้นไปยืนข้างเตียงก่อนที่จะอุ้มเขาที่นอนอยู่บนเตียงในท่าเจ้าหญิง ธารหน้าเเดงขึ้นทันทีที่ถูกอุ้มนี่เป็นครั้งเเรกของเขาเลยที่ถูกอุ้มในท่านี้ แล้วเมื่อไม่กี่นาทีนี้พวกเราพึ่งจะเอากันมาอีกแค่คิดหน้าธารก็เเดงเเล้ว

อัคคีอุ้มธารเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกลจากหน้าห้องนอนธารนัก วางเขาลงบนพื้นห้องน้ำใต้ฝักบัวก่อนที่จะเปิดน้ำชำระล้างร่างกายธารที่เต็มไปด้วยคราบน้ำสีขาวเเละเหงื่อ ตามด้วยสบู่ถูลูบไล้ตามเรือนร่างเขาอย่างเบามือ ทั้งสองคนไม่พูดอะไรกันเลยแต่ธารนั้นจ้องมองหน้าอัคคีหนุ่มที่อายุน้อยกว่าตัวเองแสดงออกมาทางสีหน้าว่ากำลังตั้งใจถูสบู่ตามร่างกายเขาอย่างเบามือ

"อื้ออ "

"เจ็บหรอครับ ผมจะเบามือนะ"

ธารร้องขึ้นด้วยความเจ็บเเสบเมื่อมือที่เต็มไปด้วยสบู่ของอัคคีเเตะเข้ากับปากรูช่องทางด้านหลัง มือเขารีบจับมืออีกฝ่ายอย่างไวเเต่เมื่ออัคคีเห็นมือธารที่จับมือตัวเองอยู่ก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง ธารที่เห็นก็จ้องมองสักพักเเล้วปล่อยมือออกมาปล่อยให้มือของอัคคีลูบไล้ทำความสะอาดช่องทางด้านหลังของตัวเอง

อัคคีถูจนทั่วทั้งตัวธารเต็มไปด้วยฟองสบู่ก็เปิดฝักบัวฉีดพ่นน้ำล้างฟองสบู่ออกจากตัวเขาจนสะอาด แล้วจับตัวเขาอุ้มขึ้นในท่าเจ้าหญิงอีกครั้งเดินเข้าไปในห้องนอนดึงเก้าอี้ออกมาจากโต๊ะในห้องนอน ก่อนที่จะวางตัวธารให้นั่งลงบนเก้าอี้

"เดี๋ยวผมเช็ดตัวให้นะครับ"

"อื้ออ"

อัคคีเดินไปหยับผ้าเช็ดตัวของธารมาเเล้วพูดขึ้นกับคนที่กำลังนั่งอยู่ ธารตอบรับอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้มนี่สินะคนที่ตัวเองตามหามาตลอดหลายปี ธารไม่รู้เลยว่าชีวิตนี้จะหาคนที่เเสนดีอย่างอัคคีได้จากที่ไหนเเล้ว อีกฝ่ายใช้ผ้าเช็ดตัวเช็ดหน้า ขึ้นไปที่ผม แล้วก็เช็ดตามร่างกายที่เปียกน้ำของธารอย่างเบามือ

อัคคีเปิดตู้เสื้อผ้าหาชุดนอนให้ธารใส่เหมือนกับตอนนี้เขากำลังอยู่บ้านของอัคคีเเทนทั้งๆ นี่คือห้องของเขา อัคคีจับธารใส่ชุดนอนอย่างเบามือทีละชิ้นๆ คนที่ดูเเลเขาดีแบบนี้จะไปหาได้จากที่ไหน ทั้งๆ ที่ตัวอัคคีเองยังเปลือยโป๊เต็มไปด้วยคราบน้ำสีขาว พอธารใส่เสื้อผ้าเสร็จอัคคีก็ลุกไปใช้ผ้าห่มคลุมเตียงนอนทับคราบสงครามที่พึ่งจะผ่านไปของพวกเขา ก่อนที่จะเดินกลับมาอุ้มธารในท่าเจ้าหญิงขึ้นไปนอนบนเตียงนอน

"เดี๋ยวผมไปอาบน้ำก่อนนะครับ "

"อื้มม เร็วๆ ละ พี่จะรอนอนพร้อมเรา"

อัคคีตอบกลับธารด้วยรอยยิ้มเเล้วเดินออกจากห้องไปกับผ้าเช็ดตัวอีกผืนที่ยังไม่ได้ใช้ตรงไปที่ห้องน้ำ พอเห็นร่างของอัคคีหายลับตาไปแล้วหน้าธารก็แดงขึ้นเมื่อคิดถึงเรื่องที่พึ่งจะผ่านมา ระหว่างที่อัคคีกำลังอาบน้ำธารก็นอนรออยู่บนเตียงรอคอยให้อัคคีมานอนด้วยกันเร็วๆ จนกระทั่งสายตาเหลือบไปเห็นกระเป๋าสตางค์ของอัคคีที่วางอยู่ที่พื้นก่อนถึงประตูห้อง

"เอ้อ นี่รีบจนทำกระเป๋าตังตกเลยหรอ ถ้าพรุ่งนี้ลืมจะทำไงเนี่ย"

ธารพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเเล้วลุกขึ้นจากเตียงเดินไปหากระเป๋าสตางค์ใบนั้นของอัคคี

"เดี๋ยวพี่ยัดกระเป๋าตังอัคคีใส่กระเป๋ากางเกงด้านขวาให้นะ"

"คร้าบบบ"

ธารตะโกนบอกอัคคีที่กำลังอาบน้ำอยู่ คงเป็นการไม่ดีเท่าไรที่เขาจะหยิบจับของอะไรของคนอื่นโดยไม่บอกกล่าว เเม้จะเป็นของอัคคีที่เป็นเเฟนกันก็ตาม ธารก้มลงหยิบกระเป๋าสตางค์สีดำขึ้นมาถืออยู่ในมือ ก่อนที่จะสังเกตเห็นบัตรอะไรแว่บขึ้นมาอยู่นอกกระเป๋านิดหนึ่ง

"เอ๊ะ 2547?"

ธารดึงบัตรใบนั้นขึ้นมาเมื่อเห็นเลขพ.ศ. 2547 เมื่อเห็นว่าบัตรอะไรร่างกายธารก็เหมือนโดนฟ้าผ่าเข้ากลางใจ เพราะบัตรใบนี้คือบัตรประชาชนที่บอกว่าอัคคีนั้นเกิดพ.ศ.2547 แล้วอัคคีจะอายุ 26 ปีได้ไง แล้วที่บอกว่าทำงานบริษัทล่ะ นี่เขาโดนเด็กที่อายุพึ่งจะ 19 ปี หลอกเอาหรอ หัวใจธารแตกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อรู้ความจริงตรงหน้าว่าอัคคีโกหกตัวเอง

เหมือนโดนค้อนทุบเข้าที่หัวใจตรงๆ น้ำตาธารเริ่มไหลออกมาทางหางตาอย่างไม่รู้ตัว เจ็บยิ่งกว่าการที่เขารู้ความจริงว่าอัคคีโกหกเรื่องอายุเเละโกหกว่าทำงานเเล้ว ก็คือความจริงที่ว่าตัวเองพึ่งจะมอบครั้งเเรกให้กับอีกฝ่าย เจ็บยิ่งกว่านั้นคืออัคคีดูแลเขาดีมากมาตลอดแต่นั้นก็คือเรื่องโกหกหรอ เป็นการกระทำที่เเสร้งทำไหม หัวสมองธารคิดเรื่องต่างๆ เต็มไปหมดเเล้วในตอนนี้

"พี่ธารมีเสื้อผ้าให้ผมใส่ไหมครับ"

เสียงอัคคีลอยดังเข้ามาภายในห้องพร้อมกับเสียงเปิดประตูห้องน้ำ ธารรีบใส่บัตรเข้ากระเป๋าอย่างเดิมเเล้วเดินไปนอนที่เตียงอย่างเก่า ใช้มือเช็ดน้ำตาที่กำลังไหลของตัวเองอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นอัคคีเดินเข้ามาภายในห้องธารก็หลับตาพยายามที่จะห้ามน้ำตาตัวเองไม่ให้ไหล

"พี่มีบ๊อกเซอร์อยู่ในลิ้นชักตู้อัคคีน่าจะใส่ได้"

ธารพูดขึ้นเสียงสั่นเมื่ออัคคีเข้ามาภายในห้องธารก็หันหน้าไปอีกด้านทำให้อัคคีไม่เห็นว่าตัวเองกำลังร้องไห้ เมื่อธารหันหน้ากลับไปมองก็เห็นว่าอัคคีกำลังหันหลังให้ตัวเองใส่กางเกงบ๊อกเซอร์อยู่ อยู่ๆ ความคิดที่ไม่อยากจะเห็นหน้าอีกฝ่ายเเล้วก็ปรากฏขึ้นมาภายในหัว ธารทนไม่ไหวอีกต่อไปลุกขึ้นจากเตียงหยิบเสื้อผ้าของอัคคีขึ้นมาไว้ในมือก่อนที่จะยัดใส่มือเจ้าของมันเเล้วพูดขึ้น

"ออกไปซะ วันนี้พี่อยากจะนอนคนเดียว"

"เดี๋ยวๆ ครับพี่ธาร ไหนบอกว่าวันนี้จะให้ผมนอนด้วยไงครับ ขอผมใส่เสื้อผ้าก่อนไม่ได้หรอ"

อัคคีพูดขึ้นด้วยความตกใจไหงพี่เขาเปลี่ยนใจง่ายๆ แบบนี้ ไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังอยากให้เขานอนที่ห้องด้วยอยู่เลย ทำไมพอออกมาจากห้องน้ำเเล้วถึงเปลี่ยนใจเร็วแบบนี้ อัคคีไม่กล้าต้านเเรงดันน้อยๆ ของพี่ธารเพราะพี่เขายังคงเจ็บช่องทางด้านหลังอยู่ ทำได้เพียงพูดขึ้นด้วยความสงสัยเเล้วปล่อยให้อีกฝ่ายดันร่างตัวเองออกไปจากห้องเดินไปที่ประตูห้อง

"เราเลิกกัน"

ปังง!!

"ห๊ะ พี่พูดว่าอะไรนะครับ พี่ธารเปิดประตูหน่อย"

ปังๆๆ

เมื่อดันร่างอีกฝ่ายออกจากห้องตัวเองได้ธารก็พูดคำที่อยากจะพูดออกมาเสียงดังบอกเลิกอีกฝ่ายไปแล้วปิดประตูเสียงดัง อัคคีที่ได้ยินคำบอกเลิกสีหน้าก็เปลี่ยนไปตะโกนให้พี่ธารเปิดประตูเสียงดังทุบประตูอยู่หลายครั้ง

"ฮือ..ฮื..อ...ฮือออ..อึกก..ฮือ....ฮืออออ"

ธารหันร่างกลับเเล้วค่อยๆ ใช้แผ่นหลังผิงประตูนั่งลงที่พื้นช้าๆ ชันเข่าขึ้นมามือปิดหน้าตัวเองก่อนที่จะก้มลงไปที่เข่า ตามมาด้วยเสียงร้องห้องด้วยความเศร้าของธารที่ดังขึ้น ไม่ว่าอัคคีจะพูดอะไรจะทุบประตูอีกสักกี่ครั้ง หรือจะโทรเข้ามือถือเสียงดังแค่ไหนธารก็ยังคงนั่งร้องไห้อยู่ในท่าเดิมอยู่ไม่ไปไหน จนกระทั่งเสียงของอัคคีที่ดังมาจากอีกด้านของประตูค่อยๆ หายไปเขาก็ยังคงนั่งร้องไห้เสียงดังหลังผิงประตูอยู่ท่าเดิมไม่ไปไหน