ผู้ชายเลว

กริ๊งงงๆๆ

"พี่ธารอยู่ไหมครับ"

เสียงกริ่งประตูห้องดังขึ้นภายในห้องพร้อมกับเสียงเรียกของขุนเขาที่หน้าประตูห้อง ปลุกให้ธารลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เสียงเรียกเเละเสียงกริ่งที่ดังทำให้คนที่พึ่งลืมตาตื่นนอนพยายามที่จะลืมตาที่แทบจะปิดทุกครั้งที่ลืมตาให้ตื่นเต็มที่

"รอเเป๋บขุนพี่กำลังจะเปิดประตูให้"

เสียงเเผ่วเบาของธารดังขึ้นหลังจากที่ตั้งสติได้เเล้วว่าขุนเขาอยู่หน้าประตูห้อง ร่างเล็กค่อยๆ ยันพื้นลุกขึ้นยืนหลังแนบประตูห้อง ก่อนที่จะหันตัวจับที่เปิดประตูแล้วบิดเปิดประตูออกให้คนข้างนอกเข้ามา

"พี่ธารเป็นอะไรไหมครับ ทำไมเปิดประตูช้าจังผมส่งเเชทไป โทรหา ทั้งกดกริ่งทั้งตะโกนเรียกตั้งนานกว่าพี่จะมาเปิดประตูให้ เล่นเอาผมเป็นห่วงเลยว่าพี่จะเป็นอะไรไปหรือเปล่า"

เปิดประตูได้เสียงพรั่งพรูบ่นด้วยความเป็นห่วงของร่างสูงตรงหน้าก็ดังขึ้นไม่หยุด

"พี่ไม่เป็นอะไรแค่ตื่นสายน่ะ"

"จริงหรอครับ แต่ตาพี่บวมๆ นะ นี่พี่ร้องไห้มาหรอ แล้วหน้าพี่ยังแดงแบบนี้อีก ตัวพี่ร้อนมากรู้ไหมครับ!"

ขุนเขาไม่เชื่อคำพูดของอีกฝ่ายนอนตื่นสายอะไรตาบวมแดงขนาดนั้น เหมือนคนร้องไห้มากกว่ายิ่งยังมีคราบน้ำตาเป็นใบหน้าพี่ธารอีก สุดท้ายด้วยความสงสัยเขาจึงใช้หลังฝ่ามือไปอิงเเนบหน้าผากคนพี่ เเล้วก็ต้องพูดด้วยความตกใจเพราะหน้าผากพี่ธารนั้นร้อนอย่างกับพึ่งจะเอาอะไรร้อนๆ มาเเนบหน้า

"อ่ะ พี่ธาร พี่อย่าพึ่งเป็นอะไรไปสิ พี่ธาร!!"

ขุนเขาร้องเรียกขึ้นด้วยความตกใจเมื่อร่างคนที่ตัวสูงน้อยกว่าที่ยืนพิงประตูห้อง อยู่ดีๆ ก็โน้มตัวลงมาทางเขาจนต้องรีบใช้แขนพยุงจับตัวอีกฝ่ายเอาไว้ เมื่อพลิกตัวพี่ธารให้หงายหน้าขึ้นเอามืออิงจมูกพบว่ายังหายใจอยู่ก็พ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ดูเหมือนว่าคนพี่จะเเค่เป็นไข้ตัวร้อนจนเป็นลมไป

ขุนเขาพยุงร่างคนพี่ให้ยืนขึ้นเอามืออีกฝ่ายคล้องคอตัวเองเเล้วจับมือนั้นเอาไว้ ก่อนที่จะพาเดินเข้าไปในห้องเเล้วปิดประตูห้องอีกฝ่ายให้สนิท ขุนเขาพยุงร่างพี่ธารไปที่ห้องนอนของคนพี่ที่ตัวเองเคยเข้ามาก่อน ประตูห้องเปิดกว้างแต่พอเขาเดินเข้าไปในห้องนอน ขุนเขาก็ต้องชะงักเมื่อได้กลิ่นแปลกภายในห้องที่ตัวเองไม่เคยได้มาก่อน กลิ่นรูจมูกสูดกลิ่นภายในห้องหลายทีพยายามดมกลิ่นให้รู้ว่ากลิ่นอะไร

"นี่มันกลิ่นอะไรกัน พี่ธารเปลี่ยนกลิ่นน้ำหอมในห้องนอนใหม่หรอ แต่แปลกจังพี่ธารชอบกลิ่นคาวๆ แบบนี้หรอ"

ขุนเขาพูดขึ้นเมื่อพยายามดมกลิ่นภายในห้องเเล้วก็ไม่รู้ว่ามันคือกลิ่นอะไร แม้จะคิดว่ากลิ่นน้ำหอมใหม่ของคนพี่นี่กลิ่นเเปลกแต่มันก็แล้วเเต่รสนิยมอ่ะนิ พี่ธารอาจจะอยากลองอะไรใหม่ๆ เขาคิดเเบบนี้เเล้วก็เดินพยุงร่างคนพี่เดินไปที่เดินก่อนที่จะวางให้คนพี่นอนลงไปที่เตียงนอนเเล้วห่มผ้าให้

"เอ๊ะ! เหยียบอะไรลื่นๆวะ"

ขุนเขาพูดขึ้นเมื่อวางร่างคนพี่ลงบนเตียงเสร็จเดินถอยหลังหนึ่งก้าวเท้าก็เหมือนเหยียบโดนอะไรบางอย่างที่มันลื่นๆ เมื่อเขายกเท้าออกจากของที่เหยียบขึ้นมาก็ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ว่าที่เท้าตัวเองพึ่งจะเหยียบนั้นก็คือถุงยางขนาดใหญ่ที่มีน้ำสีขาวขุ่นอยู่ภายในเต็มถุง แถมเท้าขุนเขาที่เหยียบลงไปยังทำให้น้ำที่อยู่ภายในถุงยางล้นออกมาด้านนอก

"เชี่ย! ถุ..ถุงยาง ของใครวะ! นี่พี่ธารมีเเฟนเเล้วหรอวะ หรือว่าเมื่อคืนพี่ธารพาแฟนมาทำ"

"แล้วแฟนพี่ธารไปไหนวะ! แล้วทำไมไม่เก็บให้เรียบร้อยเนี่ย พี่ธารป่วยก็ไม่ดูเเลเป็นเเฟนที่เหี้ยจริงๆ เลยเว้ย!!!"

ขุนเอ่ยปากขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเห็นถุงยางที่มีน้ำอยู่เต็มถุง ตกใจครั้งที่สองที่พี่ธารมีเเฟนเเล้วเพราะพี่ธารไม่เคยบอกเลยว่ากำลังคบกับใครอยู่ ปากขุนเขาอ้ากว้างด้วยตกใจขณะที่มองไปที่ห้องพี่ธารที่กำลังหลับสนิทความคิดที่อยากจะปลุกพี่เขาให้ตื่นขึ้นมาตอบคำถามก็หายไป แล้วพอคิดว่าในวันนี้พี่ธารเป็นไข้ก็ไม่รู้ว่าเมื่อคืนจัดกันหนักแค่ไหนหน้าเขาก็เเดง

แต่พอคิดได้ว่าเเล้วว่าแฟนพี่ธารหายหัวไปไม่ยอมมาดูเเลพี่ธารที่กำลังป่วย ขุนเขาก็เดือดโกรธเเทนพี่ธารอย่างมาก มาทำพี่ธารจนจับไข้เเบบนี้เเล้วก็หายหัวไป แม่งเป็นผู้ชายที่เหี้ยจริงๆ พอพี่ธารตื่นเขาจะต้องรีบบอกให้พี่ธารเลิกคบกับแฟนเหี้ยๆ เเบบนี้ให้ได้

เขาเดินกระโดดกระต่ายขาเดียวไปที่ห้องน้ำเพราะไม่อยากเท้าที่เปื้อนคราบน้ำชั่วๆ ของผู้ชายเลวๆ เปื้อนพื้นห้องนอนพี่ธารไปมากกว่านี้ ส่วนถุงยางที่มีน้ำเเละคราบน้ำสีขาวเต็มถุงนั้นเขาไม่คิดที่จะเก็บให้พี่ธาร เพราะเเม้เราจะสนิทกันแต่เรื่องเเบบนี้ใช่ว่าจะทำแทนกันได้ยิ่งนี่เป็นของเเฟนชั่วพี่ธารก็ให้พี่ธารเป็นคนเก็บเองละกัน

"พี่ตื่นเเล้วหรอ นี่ยาลดไข้กับน้ำเปล่าครับ"

ธารลืมตาตื่นขึ้นมาก็มองไปรอบๆ ก่อนจะพบว่าเป็นห้องของตัวเอง รู้สึกหนักหัวจับดูก็พบว่าเป็นเเผ่นเเปะลดไข้ เห็นขุนเขานั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ นั่งเล่นมือถืออยู่ เมื่อขุนเขาเห็นว่าพี่ธารตื่นก็พูดขึ้นเเล้วชี้ไปที่เม็ดยาลดไข้เเละน้ำดื่มที่ใส่แก้วที่ตัวเองเตรียมเอาไว้ให้พี่เขากินยา ธารยกตัวขึ้นพิงหัวเตียงหยิบเม็ดยาโยนเข้าใส่ปากกลืนลงคอเเล้วดื่มน้ำเปล่าในแก้วตามลงไป

"นี่พี่หลับไปนานเเค่ไหนเนี่ย"

" 2 ชั่วโมงเองครับ ดีนะพี่ตื่นก่อนผมเกือบจะโทรไปลางานมาดูเเลพี่เเล้ว"

"อื้ม พี่ขอบคุณขุนมากนะ แต่ไม่ต้องเเล้วพี่ดูเเลตัวเองได้ขุนไปทำงานได้เลย"

กินยาเเล้วธารก็ถามขุนเขาว่าตัวเองนอนไปนานเเค่ไหนเเล้ว เมื่อได้ยินว่าขุนเขาเกือบจะโทรไปลางานเพื่อดูเเลตัวเองก็รู้สึกขอบคุณจากใจ พูดขอบคุณเเล้วก็บอกให้ขุนเขาไปทำงานของตัวเองเพราะธารรู้ว่าการลาหยุดนั้นมีผลต่ออะไรหลายๆ อย่างในบริษัท เขาไม่อยากให้ขุนเขาต้องลาหยุดเพื่อมาดูเเลตัวเอง ขุนเขามองสีหน้าของพี่ธารเเล้วสุดท้ายก็ตัดสินใจที่จะพูดในสิ่งที่ตัวเองคิด

"พี่มีเเฟนเเล้วใช่ไหมครับ"

"อ่ะ ขุนรู้ได้ไง"

"ก็นี่ไงครับข้างล่างผมนี่"

"อ่ะ! นั้น!"

"พี่ไม่ต้องอธิบายให้ผมรู้หรอกครับ ผมรู้นะว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของพี่ พี่ไม่อยากให้ผมรู้ว่าพี่มีเเฟนคบกับใครนั้นก็เป็นสิทธิของพี่"

"แต่ผมว่าพี่ควรเลิกกับไอ้ผู้ชายเลวคนนั้นไปดีกว่านะครับ ไม่ใช่ว่าผมอยากจะทำให้พี่กับแฟนแตกแยกกันหรอกนะ แต่ผมว่าผู้ชายคนนี้มันเลว!"

"พี่ดูสิมันทิ้งถุงยางที่มีน้ำของมันเอาไว้ที่พื้นห้องพี่ไม่ยอมเก็บ แล้วมันเป็นคนทำพี่จนเป็นไข้อีกใช่ไหมครับ แล้วตอนนี้มันหายหัวไปไหนเเล้วล่ะ เลวจริงๆ ทำพี่จนเป็นไข้ป่วยขนาดนี้เเล้วผมยังไม่เห็นหัวมันจะมาเลยตลอดที่ผมนั่งอยู่ในห้องพี่มา 2 ชั่วโมงเนี่ย"

"เราเลิกกันเเล้ว!! "

"พี่พูดว่าอะไรนะครับ"

ขุนเขาถามพี่ธารด้วยความตกใจหลังจากที่ตัวเองพูดมายืดยาวพยายามหาเกตุผลที่จะให้พี่ธารเลิกคบกับผู้ชายเลวๆ คนนั้น เขาคิดว่าตัวเองหูฝาดได้ยินคำพูดของคนพี่ผิดไป

"พี่เลิกกับเเฟนเเล้ว"

"อื้มม เลิกเเล้วก็ดีครับผู้ชายเลวๆ แบบนั้นคบไปมีแต่จะทำให้พี่เจ็บปวดมากกว่า"

"อื้มม ผู้ชายแบบนั้นพี่ไม่มีทางคบหรอก"

ธารพูดด้วยน้ำเสียงปนเศร้านิดหน่อย เพียงแค่คิดว่าตัวเองถูกเด็กอายุ 19 หลอกมาหลายเดือนก็ทำให้คิดว่านี่เขาโง่มากขนาดนั้นเลยหรอ ก็ว่าอยู่ว่าทำไมหน้าถึงเหมือนเด็กมหาลัยจังคิดว่าอัคคีหน้าเด็ก แต่ไม่ใช่เลยอีกฝ่ายนั้นเป็นเด็กมหาลัยจริงๆ แค่คบกับอัคคีก็โกหกมาตลอดไม่รู้ว่าคำพูดที่เหลือหรือกระทั่งการกระทำต่างๆ นั้นเป็นการกระทำที่ออกมาจากใจหรือเเสร้งทำต่อหน้าเขากันเเน่

"พี่ธารไม่ต้องเศร้านะครับ คนแบบพี่ยังไงก็ต้องมีคนดีๆ มาเข้าหาเองในสักวัน พี่อย่าไปเศร้าไปเสียใจให้คนพันธุ์นั้นเลยครับมันเสียเวลาชีวิตพี่ไปเปล่าๆ "

พอได้ยินคำพูดที่เเฝงความเศร้าของพี่ธารขุนเขาก้เงียบจนสุดท้ายก็ทำลายความเงียบพูดปลอบคนพี่ให้เลิกเศร้าเสียใจ

"อื้มม ใช่ เเล้วนี่ขุนเขามาหาพี่มีอะไรหรอ"

"อ่ะ ใช่ ก็เมื่อวานพี่ให้ผมมาเอามังคุดที่ห้องพี่ พอผมเลิกงานมาผมก็ตรงมาห้องพี่ก่อนแต่เคาะประตูเท่าไรพี่ก็ไม่ยอมเปิด แชทหาพี่ก็ไม่ตอบผมจึงพิมพ์เเชททิ้งเอาไว้ว่าจะมาเอาในตอนเช้าไงครับ นี่พี่ไม่ได้อ่านหรอ"

"พี่ขอโทษทีพอดีเมื่อวานมีเรื่องอะไรหลายอย่างน่ะ ส่วนมังคุดอยู่ในตู้เย็นนะ"

"ผมรู้เเเล้วครับ ผมเปิดตู้เย็นเอามังคุดออกมาไปไว้ที่ห้องตัวเองเเล้ว ยังไงพี่ก็อย่าลืมไปกินข้าวต้มนะครับ ผมซื้อมาให้วางอยู่ที่โต๊ะกินข้าว นี่ก็ใกล้ได้เวลาทำงานเเล้ว ผมขอไปอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานก่อนนะครับ"

"อื้ม ไปเถอะ"

ธารโบกมือไล่ขุนเขาที่กำลังเดินออกไปจากห้องนอนด้วยรอยยิ้ม ไม่รู้ว่าใครคือเจ้าของห้องกันเเน่เขาหรือขุนเขานี่ขนมังคุดที่เขาจะให้ไปไว้ที่ห้องโดยไม่รอให้เขาตื่นก่อนเลยหรอ ธารยิ้มด้วยความอุ่นใจรู้สึกขบขันกับการกระทำของอีกฝ่ายหรือนี่กลัวว่าเขาจะลืมว่าจะให้มังคุดกัน ธารยิ้มเเล้วก็ค่อยๆ มุดตัวเข้าไปในผ้าห่มอีกครั้ง เขาอยากจะนอนต่ออีกหน่อยแล้วค่อยตื่นนอนหรือเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่ทำให้ง่วงก็ไม่รู้